Home Belgisch ENZO KREFT

ENZO KREFT

by Didier Becu

Drukke tijden voor de Mechelse muzikant Enzo Kreft. Eerst was er de verzamelaar Dark Matterop Walhalla Records, en nu is er zijn fonkelnieuwe in eigen beheer uitgebrachte Turning Point. Tijd voor een diepgaand gesprek.

Laten we maar eerst die vraag stellen, waar komt de naam Enzo Kreft vandaan?
Het bedenken van een pseudoniem was een symbolisch startpunt voor mijn muzikaal project. Ik wou dat het een naam was die tot de verbeelding sprak. Met de voornaam Enzo liep ik al een tijdje rond, vraag me niet waarom…
Toen een van mijn toenmalige makkers voortdurend het woord “kreften” gebruikte, wat zoveel betekent als zeuren, vond ik dat altijd heel grappig. En op een mooi ogenblik, na een nachtje stappen, wist ik het opeens: Enzo Kreft! Ik vond gewoon dat dat goed klonk, een beetje Italiaans-Duits, krautrock-achtig. En zo is het dan gebleven (lacht)

Jij bent één van die vele DIY-bedroom artists die in de jaren 80 bezig was met zijn eigen ding en een cultstatus verwierf. Hoe bekijk je dit?
Eigenlijk vind ik het zelf een vreemd verhaal. Na de Enzo Kreft jaren (’83 – ’84) ben ik nog wel bezig geweest met muziek en geluid, maar het Enzo Kreft-project is een beetje tussen de plooien van de tijd verdwenen. Tot een tiental jaren geleden een goede vriend van me zei: “Je moet Enzo Kreft eens googlen”… ik kreeg een hoop zoekresultaten die ik helemaal niet had verwacht. Een zeer bevreemdende ervaring vast te moeten stellen dat die twee obscure cassette-albums een weg gevonden hebben naar een eigen publiek! Een van mijn vrienden vergelijkt het Kreft-verhaal met dat van Sixto Rodriguez, die Amerikaanse folkmuzikant die in de jaren 70 albums verkocht maar zich daarna uit de muziekbusiness terugtrok en helemaal niet wist dat zijn muziek eigenlijk enorm populair werd in Zuid Amerika. Uiteindelijk wisten fans, na een lange zoektocht, met hem contact te leggen, wat leidde tot een tweede carrière.

Een mens zou zweren dat het in dagen van YouTube en Bandcamp makkelijker zou gaan, maar ik heb eerder het omgekeerde gevoel. Wat denk jij daarvan?
Dankzij deze media is iedereen een beetje artiest geworden natuurlijk, wat leidt tot een overaanbod. Het is niet evident om een groot publiek te bereiken.De vraag die je je natuurlijk kan stellen is dan: wil ik de massa bereiken? Mij lijkt het tout court interessant om een community uit te bouwen van een echt geïnteresseerd publiek. Als DIY-artiest heb je ook de vrijheid volkomen te doen wat je wil. En dat wil ik absoluut niet prijsgeven.

Onlangs bracht jij op Walhalla Records een compilatie uit waardoor de spotlights terug op je kwamen. Een godsgeschenk, en was dit de reden waarom Turning Point uitkwam, of heeft dat niets met elkaar te maken?
Het is allemaal wat gegroeid: in 2010 kwamen twee van mijn nummers terecht op de Underground Belgian Wave Volume 2 verzamelaar bij Walhalla Records, het platenlabel van Lieven De Ridder. Toen al begon er bij mij weer wat te kriebelen. Eenmaal Lieven mij in 2015 voorstelde om mijn muziek van de jaren 80 uit te brengen op een solo-vinylalbum (Dark Matter, dat verscheen in september laatstleden) was het hek van de dam en kreeg ik de smaak weer te pakken. Het duurde niet lang of ik zat alweer nieuwe nummers te maken. En zo komt het dat mijn nieuwe album Turning Point inderdaad niet lang na het verschijnen van Dark Matter afgerond werd.