Home Belgisch LADY BLAXX.

LADY BLAXX.

by Hans Verhoeven

Ze heet van haar eigen Raïssa en nu Lady Blaxx. Na wat administratieve onzin maar bovenal: een lel van een single. Smile. En ze woont gewoon bij ons. Wij fier, op zo’n talent.

Hoe ging dat eigenlijk, de overgang van Raïssa Peeters naar Lady Blaxx?
De overgang van Raïs naar Lady Blaxx ging eigenlijk vrij natuurlijk. Na jaren frontvrouw te zijn in verschillende groepen, voelde ik aan dat het tijd was om muziek te maken waar ik mij volledig achter kon zetten. Ook hadden wat vrienden die muzikaal actief zijn mij die push gegeven om gewoon muziek te schrijven die 100% ‘ik’ is. Ik besef nu dat je deze muziek niet kunt labelen als één bepaald genre. Er zitten allerlei invloeden in.

Vergeef het ons, we zijn een beetje dom. Wie ben je, waar kom je vandaan en waarom?
Ik heet Raïssa Peeters, woon in Dendermonde. Mijn origine ligt in Congo. Ben mama van een dochtertje van 3,5 jaar. Ik ben naar Dendermonde verhuisd voor de liefde want ik ben opgegroeid in Ruisbroek, in Vlaams-Brabant.

Smile is een geweldige single. Vanwaar die soul in jou? Platen van jouw ouders?
Héhé. Bloos. Ik heb eigenlijk geen idee vanwaar die soul komt. Ik zie mezelf ook niet meteen als iemand met een soul-stem. Thuis was er altijd muziek op de achtergrond, Congolese muziek van bijvoorbeeld Koffi Olomide, maar ook Andrea Bocceli, The Beatles, Tina Turner… Mijn moeder heeft de plaat De Steen van Bram Vermeulen grijsgedraaid. Mijn invloeden liggen dus heel ver uit elkaar. Toch heeft wat mij betreft elk van die genres/platen een ziel.
Nu ik volwassen ben luister ik naar zowat alles. Van Anouk tot Trixie Whitley, van Destiny’s Child tot Led Zeppelin. Lizzo, Ibeyi, Stromae, Jessie J, The Fugees, The Beatles, artiesten verspreid over heel het Afrikaans continent. Er valt niet echt een lijn in te trekken maar zo is dat met een kind uit een multicultureel gezin. Ik ben beïnvloed door muziek uit alle hoeken van de wereld. De mix van al die genres is voor mij steeds een evidentie geweest. Ik heb mij daar nooit vragen over gesteld en heb mij ook nooit beperkt gevoeld door één bepaald genre of stijl. Dat vind ik net zo leuk. De enige rode draad in de muziek die ik goed vind, is een gevoel van geloofwaardigheid, echtheid en ziel.