Home Festival WINTERFEST Gent, Kompass Club (20/01/2018)

WINTERFEST Gent, Kompass Club (20/01/2018)

by Didier Becu

De Kompass Club, een boogscheut van de beruchte verbrandingsovens van het Gentse afvalverwerkingsbedrijf Ivago. Er zijn leukere plekjes in het Gentse. Juist is juist. Vaak is dit verlaten industrieel pand het decor voor menig technofeestjes, maar wie thuis is in het donkere genre weet dat het festival zijn pijlen hierop heeft gericht.

Wel bijzonder jammer dat diezelfde liefhebbers hun kat hadden gestuurd, vooral omdat organisator Erik De Ridder de kans gaf aan nieuw talent en niet de alsmaar terugkerende oustrijders uitnodigde die van het goth- en new wavegenre bijna een invalidenclub maken.

We schuwen kritiek niet, de accomodtatie van de Kompass Club lag beneden alle peil. Maar omdat we tevens de bloemetjes niet schuwen: 17 (!) bands op één dag waarvan de meeste hoge kwaliteiten leverden. Neen, het komt niet elke dag om de hoek loeren. Vijgen na pasen, maar de afwezigen hadden ongelijk, om niet te zeggen een kruis getrokken over hun teergeliefde scène. Wat het dient gezegd te worden (dat zijn weer de bloemetjes): zo’n affiche zul je niet gauw meer tegenkomen. En voor wie vindt dat zagen er ook bijhoort: zo’n koude zul je lange tijd ook niet voelen, want de eerste editie van Winterfest deed zijn naam alle eer aan.

Openen om twaalf uur ’s middags. Het is een zeer ondankbare taak, maar iemand moet de eerste zijn. Limburger Jonas Cornelissen die tegenwoordig meer zijn broek in Gent verslijt is zo’n typisch voorbeeld van een jonge muzikant die zijn inspiratie haalt uit de 80’s, maar vindt dat je er iets anders moet mee doen dan het zo maar wat te herkauwen. Doodszonde dat er wonderen moeten gebeuren om de oude garde daarop te wijzen. Maar goed, muziek is altijd meer toekomst dan verleden (anders had het geen  bestaansnut), en de dansbare minimal wave van HerrNia kan zeker een breder publiek aanspreken. En als we een band één tip kunnen geven, dan is het net dat breed publiek opzoeken. In hokjes verstik je, of eens raken ze leeg…

Twee zalen waren er. Door de aanwezigen terecht als de warme en de koude zaal omschreven. Ideaal om de dag nadien bij de dokter langs te lopen voor een verzuimbriefje, of voor er Mildreda mee te pikken. De kerel die de naam van de band op het videoscherm moest projecteren had blijkbaar nog niet veel van de ba