Home Interview Daan Hafkamp van Aarde aan Daan

Daan Hafkamp van Aarde aan Daan

by Luminous Dash

Daan Hafkamp is Nederlander in België en bezieler van Aarde aan Daan: muziek die zich laat omschrijven als aanstekelijke dagdroompop. Tijd om de muzikant te vragen naar zijn ambities, angsten en muzikale smaak.

Je speelt zowel met band als solo. In welke bezetting speel je het liefst?
Afgelopen jaar speelde ik solo. Toen experimenteerde ik volop met geluidseffecten. Zo ontdekte ik de kracht van soundscapes. Ik zou graag samenwerken met muzikanten die daar ervaring mee hebben. Soundscapes helpen om mijn muziek sferisch te doen klinken

Wat bedoel je precies met sferisch?
Ik herinner mij levendig hoe ik als kind op de achterbank in de auto onderweg naar een vakantiebestemming staarde naar het voorbijglijdende landschap. Ondertussen luisterde ik met een koptelefoon op naar muziek. Wat ik zag en hoorde, vervloeide met elkaar. Die toestand noem ik sferisch en die probeer ik met mijn muziek op te roepen. Een eerste hulpmiddel daarbij zijn samples en straatgeluiden.

Een ander aspect dat bijdraagt aan het sferische is de tekst. Omdat die beeldend is, stelt hij de luisteraar in staat zich een wereld voor te stellen. Die wereld is niet helemaal concreet: ik spreek de verbeeldingskracht van de luisteraar aan.

Sferisch is trouwens niet hetzelfde als sfeer: een druk café heeft een bepaalde sfeer, maar is niet per se sferisch. Bij het sferische gaat het om iets bijzonders. Dat bijzondere is zelfs een voorwaarde om te beginnen schrijven: juist bij een gevoel dat ik nooit eerder heb ervaren ontstaat er mogelijk een nieuw nummer. Dan pak ik zo snel mogelijk de gitaar.

Is zo’n gevoel eerder opgewekt of somber?
Vroeger schreef ik zwaarmoedige muziek, maar doordat je als muzikant nummers vaak speelt, werd ik daar zelf ongelukkig van. Een schrijver of schilder werkt steeds eenmalig: die maakt iets, stuurt het de wereld in en hoeft er daarna in principe niet meer naar te kijken. Een muzikant speelt een liedje daarentegen honderd keer per jaar. Je internaliseert het bijbehorende gevoel. Is een nummer somber, dan kom je in een negatieve spiraal. Dat wil ik niet. Ik ben optimistisch van aard, dus ik neig eerder naar opgewektheid. Een goed nummer kun je jarenlang spelen.

Dus nu schrijf je lichtvoetigere muziek?
Een tijdje zocht ik naar een puur vrolijke, vitale sound. Daardoor voelde ik me echt prettiger. Maar het lukte niet om dat vol te houden. Het negatieve zit nou eenmaal toch in mij. Dus kwam er toch weer melancholie in de nummers, maar dit keer in samenspel met die vitaliteit.

Ben je bang