Home Belgisch ROCK HERK, Vrijdag (12/07/2019).

ROCK HERK, Vrijdag (12/07/2019).

by Wout Meganck

Rock Herk trekt de laatste meer en meer de kaart van Belgisch, dus waren we er als de kippen bij om ook dit jaar aanwezig te zijn. Nieuw dit jaar was een festivalpodium in de camping dat we spijtig genoeg aan ons voorbij moesten laten gaan wegens geen tentbewoner. Sneu om er niet te kunnen bij zijn, want het werd gecureerd door Farrm.
Maar goed, er was nu al een overaanbod aan muziek want we konden terecht in de grote tent, de club, de Dansbaar en The Street. The Street is een heel leuk concept waar de band gewoon in het midden van het publiek staat, iets wat een heel andere energie teweeg brengt. Als band ben je dan in zekere zin kwetsbaar, maar het publiek dat iets wil zien moet er echt op tijd bij zijn, dus je hebt vanzelfsprekend ook het publiek van kenners rondom de band.

We waren tot onze spijt een beetje te laat want toen we van de parking naar het terrein wandelden hoorden we Nele van Peuk al van jetje geven met Gargamel. Doodjammer dat we niet dichter bij geraakten, want het klonk heel erg goed. De Limburgse band speelde een thuismatch, en dus was het moeilijk om nog een glimp van hen op te kunnen vangen. Leuk voor de drie dat er zoveel volk was. Voor ons iets minder, maar het leven is voor de rappen.
Vanachter de mensen muur konden we gelukkig nog een beetje genieten van Manipulated Rats en Dieduwa. Spijtig, maar helaas, de wetmatigheid van de festivals zegt dat je onmogelijk alles kan zien.

Op het hoofdpodium stond ondertussen Tessa Dixon, één van de winnaars van De Nieuwe Lichting, en kon daarom niet ontbreken. Tessa brengt dansbare beats in een soort triphop-stijl die wat doet denken aan Everything But The Girl, muziek die eerder past bij een donkere dansclub dan op een festival rond het middaguur. Ondanks de het relatief vroege uur slaagde ze er evenwel in om de sfeer van een donkere nachtclub een beetje op te roepen. Tessa zelf zat in de vibe, maar een groot deel van het publiek stond er onbeweeglijk naar te kijken. Met deze muziek en sfeer zou ze niet mis staan in het voorprogramma van pakweg Oscar And The Wolf, en wie weet zelfs op het podium van Tomorrowland.

Naar de club dan waar Mauro zijn opwachting maakte met Gruppo Di Pawlowski. We zagen nog niet zo lang geleden Mauro solo, een ervaring die niet altijd was wat we hadden verwacht. Een beetje bang afwachten dus. Iemand had ons evenwel gezegd dat Gruppo Di Pawlowski een fenomeen is. Dat bleek achteraf bekeken een understatement. Gruppo Di Pawlowski maakt super energetische muziek die het midden houdt tussen hardcore en punk. Mauro hoeft hier niet zelf de instrumenten te bespelen en kan zich dan ook helemaal concentreren op het frontmanschap en dat doet hij met verve. Bij aankomst gaf Mauro nog wat regie-instructies en in het publiek waren we getuige van het voorspel tussen twee rivaliserende moshpitcrews, blijkbaar gelden hier ook een soort van afspraken. De moshpit bij Mauro was er één van het ” levende flipperkast”-t