Home ReviewsAlbum Reviews NIEUWE LP’S (INTERNATIONAAL) WEEK 3

NIEUWE LP’S (INTERNATIONAAL) WEEK 3

by Luminous Dash

DRIVE-BY TUCKERS – The Unraveling (ATO/PIAS)

(c) : ATO/PIAS

Het is nu niet dat Columbus zich vergiste, in 1492 – stoemelings verkeerd gevaren, sorry mensen – maar Amerika bestaat en die Amerikanen brachten ons kauwgom en condooms en bevrijding en rock-‘n-roll… over dat laatste gaat het hier. Want langs ‘s lands eindeloze highways naar nergens jakkeren Drive-by Truckers nu al langer dan een zilveren jubileum. Wat zoeken ze er? Gewoon, zonsopgangen in de verte en zwarte koffie in drive-ins. Iets om hun songs aan op te hangen.
The Unraveling heet hun inmiddels dertiende. Kunnen er meer of minder zijn, doet er niks toe. Wat er wel toe doet is de muziek daarop, en die doet er meer dan genoeg toe. Verwacht niet de mistige steegjes van het oude Albion, wel de open ruimtes van hun land dat ze bezingen in pakweg 21st Century USA: het gaat er niet goed. “Folks working hard for a shrinking pay”, wat aan de films van Michael Moore doet denken maar hey, het is niet al kommer (Heroin Again) en kwel (Babies In Cages); het is wat er nu speelt in het land van de vrijen en de thuis der dapperen wat door de teksten van frontmannen Mike Cooley en Patterson Hood waart. Zo rijdt Slow Ride Argument met van die typisch langs de snelweg rennende gitaren de horizon tegemoet en gaat Thoughts And Prayers een huwelijk aan tussen banjo en mandoline: we tekenen geen bezwaar aan.
Al gaat The Unraveling vooral over het hier en nu in smalltown, USA. Het schieten, het bidden, het gissen naar het waarom van dat alles. Het doet pijn. Elke waarheid doet dat. Toch bedankt, Columbus. (Hans Verhoeven)

MANNEQUIN – From A Distance (sentimental)

(c) : sentimental

In de nieuwjaarsbrief van sentimental werden er geen doekjes om gewonden, 2020 zou een jaar worden van veel releases. Amper een week verder in het nieuwe jaar, krijgen we meteen het eerste geschenk van het Brusselse label in de handen gestopt onder de vorm van het debuut van Mannequin. Fans van het label zullen zeker vertrouwd zijn met het geluid van deze darkwaveband die afkomstig is uit het zuiden van Californië.
In 2017 verscheen al Singles/Faction. De muziek van David San German en Taylor Allen typeert zich door dansgerichte, melancholische synths gebracht via songs die bulken van de weemoed. Liedjes over de kilte van het stadsleven of de onbereikbare liefde die alleen maar ergens onbeantwoord in de hersenen rondzweeft. Deze twee Amerikanen halen hun inspiratie uit de jaren 80. Zo hebben ze het zelf bijvoorbeeld over de begindagen van Clan Of Xymox, maar wij hoorden er dan weer eerder Drab Majesty in. Sowieso muziek die verder reikt dan platgetreden nostalgie, maar er eerder op voortbouwt. Liefhebbers van het genre kunnen deze release met de ogen toe aan de collectie toevoegen, terwijl anderen de ogen kunnen openen voor deze bekorende pracht. Weemoed die je naar de meest donkere kronkels van je ik sluist. (Didier Becu)

ALICE BOMAN – Dream On (PIAS)

(c) : PIAS

Acht jaar geleden nam de Zweedse zangeres Alice Boman haar eerste ep Skisser op in haar slaapkamer. Het was nooit de bedoeling om deze nummers uit te brengen, ze had die alleen maar opgenomen om ze op te sturen naar studios en te zien of er eventueel interesse was om ze professioneel op te nemen. Maar het liep anders, de studio vond haar demo-opnames perfect en stuurde ze door naar Adrian Recording. De platenfirma bracht de originele slaapkameropname van Alice uit en zo verscheen in 2013 de ep. In 2014 kwam haar tweede ep op de markt, vol weemoedige pareltjes. Deze songs werden gebruikt in diverse televisieseries en films.
Nu is er eindelijk het debuutalbum Dream On, waar de zangeres uit Malmö gewoon verder gaat zoals ze begonnen is: met warme, sombere songs die raken tot het bot. Geen bombastische nummers, elke track is op een eenvoudige manier ingekleurd. Op de voorgrond haar mooie dromerige stem en de begeleiding raakt in al haar eenvoud. Alice Boman heeft een prachtplaat gemaakt vol intense, dromerige, mysterieuze nummers. Alle songs zouden perfect passen op de Twin Peaks-soundtrack of de films van David Lynch. Op 21 februari komt Alice Boman iedereen betoveren in de Brusselse Botanique met haar pakkende songs. (Bart Verlent)

WOLFMOTHER – Rock’n’roll Baby (955288 Records DK)

(c) : 955288 Records DK

Net voor het afsluiten van 2019 lanceert de Australische band Wolfmother, het is te zeggen Andrew Stockdale als enig overgebleven originele lid en oprichter, hun nieuwste album Rock’n’roll Baby. Andrew wou daarmee zijn eerste jaar zonder alcohol afsluiten. Zes nummers op de plaat werden gedurende 2019 in verschillende studio’s opgenomen. Waarschijnlijk wou hij hiermee de soul van elk nummer apart en uniek maken. Zeer hoorbaar is dat echter niet. Het nummer Special Lady werd reeds een paar jaar terug opgenomen maar verscheen nu pas omdat Andrew zelf dit een onderdeel van zijn oeuvre vindt.
De nieuwe Wolfmother is net zoals de oude Wolfmothers. Niets nieuws behalve dan het na-apen van de oorspronkelijke hardrocksound van legendes als Led Zeppelin. Het grappige is dat Andrew dit zelf zegt: “ I hope you enjoy it. If not keep listening to the old stuff. It’s still there.” (Liesbet Willems)

BILL FAY-  Countless Branches (Dead Oceans)

(c) : Dead Oceans

Misschien ben je zo iemand die opgroeide eind de jaren zestig, al dan niet toevallig een paar plaatjes kocht en verzot was op oude psychedelica. Dat je dan ook wel eens naar het Deram- label greep en de artiesten die daar op zaten soms blindelings kocht, hoort daarbij. Zo iemand, zou zich mogelijks nog Bill Fay kunnen herinneren. De rest, die nu nog weet wie Fay is, kent hem via via of door de versie van Be Not So Fearful van Wilco, The Walking Dead of misschien wel van de cover van Cosmic Boxer van Marc Almond.
Het is op die manier dat Fay cultstatus vergaarde, want om eerlijk te zijn, zijn lp’s waren toen geen commerciële hoogvliegers. Toen Fay in de vroege jaren z’n bon kreeg bij Deram, dacht hij echt dat het over was. Hij bleef voor zichzelf liedjes schrijven, maar meer zat er niet in. Tot de dag kwam dat zijn nummers gecoverd en gebruikt werden.
Niet dat Fay plots besliste om al de verloren jaren in te halen maar af en toe bracht hij wel een nieuwe plaat uit, was er een re-release of zagen wat oudere demo’s het licht. Met Countless Branches doet hij dat nog maar eens. Het stemgeluid van Fay is niet zoveel veranderd door de jaren heen. Uiteraard is het wat meer gevormd en een beetje meer belegen. Ook op deze plaat zit Fay muzikaal nog steeds begin de jaren zeventig. De typische psychedelica is eruit maar de singer-songwriter in hem voelt zich nog steeds opperbest in z’n vel. Op Filled With Wonder Once Again bijvoorbeeld, de single die vooruitgeschoven werd en die meteen duidelijk maakt wat voor vlees we in de kuip hebben. 
Tien songs lang doet Fay z’n ding op Countless Branches inclusief de viooltjes die ons doen denken aan Your Live Insideuit 1971. Daarnaast krijg je er nog zeven bonustracks bovenop waarbij The Rooster de meest aantrekkelijke is. De alternatieve versies van Filled With Wonder Once AgainHow Long HowLong en Love Will Remain staan ook tussen de bonustracks en deze georkestreerde bandversies zijn op de één of andere manier meer te genieten dan de solo-opnames. Countless Branches mag dan wel een jaar of 50 te laat zijn, de plaat zal steeds nog aftrek vinden bij tal van muziekliefhebbers. (Mr. Blue Boogie)

ALGIERS – There Is No Year (Matador)