Foto’s: Hannelore Dieleman
Daniel Perez mocht de finale van de 13e Lawijtstrijd openen, het Wase rockconcours dat in 2005 voor het eerst werd georganiseerd.
De vierkoppige band gevormd rond Hammenaar Daniel Van De Voorde stond naar verluidt pas voor de tweede maal op een podium, maar speelde meteen zelfverzekerd, eerst beheerst, daarna fel ontbrandend. Alsof het nog niet warm genoeg was op deze Pinksterzondag. In hun tweede song, een coole rhapsody, strooiden ze kwistig met Radiohead-vibes.
Het derde nummer begon de frontman solo op gitaar, met hints van Tamino, waarna de band inviel: Aiden Clarke op de snaren, Corneel Wuyts op de toetsen en Daan Verstraete op drums. Het laatste nummer, So Easily, zorgde zelfs al voor een bescheiden meezingmomentje bij de vroege aanwezigen.
En zo snel zat het er al op: vier nummers op een halfuur. Moderne wiskunde leert ons dus: langere nummers. Een jonge, veelbelovende band die we zeker willen volgen.
Als tweede mocht Finn aan haar thuismatch in De Casino beginnen. De jonge artieste schopte het eerder al tot in de finale van de Oost-Vlaamse Sound Track en werd begeleid door ervaren muzikanten: Claudio Arduini op akoestische en elektrische drums (Oscar And The Wolf) en Willem Theerens op keys (Blauw).
Finn bracht een frisse mix van Nederlandstalige pop, poëzie en dansbare grooves en ging van start met een Oosterse toets. Haar doelpubliek was misschien niet aanwezig in de zaal, maar we zien Gen Z hier moeiteloos op loos gaan. Finn beschikt over een geschoolde stem en schrijft oprechte, persoonlijke teksten. Tijdens een song over een stad die haar niet beviel – we zullen de naam niet noemen, maar ze ligt over ’t water – vlogen de poëzieraps je om de oren. Op de tonen van We Moeten Er Allemaal Door werd er stevig geclubd, tot Finn letterlijk op haar adem trapte.
Een paar vocale passages gingen wat verloren door wat technische problemen met de microfoon, maar dat deerde niet. In zeven gevarieerde nummers leverde dit fris jong talent een puik visitekaartje af!
En dan was het tijd voor het Sint-Niklase duo Ukumar. Twee microfoons, twee mannen, de éne op de zes-snarige bas, de andere aan de knoppen. Gooi Beastie Boys, Rage Against The Machine, Sleaford Mods, Arbeid Adelt! en een flinke scheut Belgisch poëtisch absurdisme in een shaker en je hebt Ukumar, een cocktail met vele smaken.
Anthony – een lookalike van de jonge Tom Lanoye (we zijn tenslotte in Sint-Niklaas) – liet ons een glimp zien van wat er onder zijn hersenpan broeit en geloof ons: daar wil je niet wonen. Het ging van Engels naar Nederlands en terug, er werd gehamerd op het hart, er was gesproken poëzie op de rand van het podium, terwijl papieren vliegtuigjes het publiek invlogen.
Aan de andere kant zorgde Burny voor de riffinjecties terwijl ook zijn stem trommelvliezen en hersenprocessen teisterde. Beide zangers belandden samen op de grond tijdens één van de laatste nummers. Alles gegeven tot de laatste noot en Burny Anthony van het podium moest slepen. Ukumar: deze naam willen we onthouden. En vooral terugzien.
Moeilijk om het niet te merken, maar de hele avond liep er een massa volk in zwart Mortel t-shirt rond. De band uit Lokeren had met succes een bus ingelegd richting de Wase hoofdstad. Met het zomerweer erbij kon de tap overvloedig lopen op het terras van De Casino.
De meest geoliede machine van de avond maakte de baseline van de Wase popwedstrijd helemaal waar: “Mokt ies wa lawijt”. Dat gold op het podium én in de zaal.
Hun vette Amerikaanse stonerrock glom als hun diamant-logo. Zanger Karel Baetens nam het podium in als een erfgenaam van een rock-‘n-roll-held uit de Club van 27: dat moest geheid eindigen in bloot bovenlijf met slangentattoo. De strakke vijfkoppige band legde de dubbele gitaarriffs neer zoals in de hoogdagen van de nineties. De frontman dook met de microfoon het publiek in, de felle ambiance tijdens de set van Mortel nog wat oppokend.
De 13-koppige finalejury — met vertegenwoordigers van De Casino Concertzaal, Lokerse Feesten, Crammerock en de jeugdhuizen Den Eglantier (Nest), De Cramme en Okapi, aangevuld met muzikanten, programmatoren, mensen uit de muzieksector — trok zich daarna terug voor beraad.
Om middernacht verscheen witte rook, de teerling was geworpen: Finn won de Lawijtstrijd 2026 en krijgt daarmee ook podium- en andere kansen bij de organiserende partners. De publieksprijs ging – nogal evident met een buslading aan fans – naar Mortel.
Eén conclusie bleef overeind: het Waasland barst van het talent. Met 80 inzendingen, 12 geselecteerden en 4 finalisten zit ook de 13e editie van de Lawijtstrijd er weer op.
Website De Lawijtstrijd
Daniel Perez: Instagram
Finn: Instagram
Ukumar: Instagram
Mortel: Instagram
