Alles startte vrijdagavond met de nodige vertraging in Kinky Star. Geen technische panne, geen zoekgeraakte kabel of een verstrooide drummer die nog ergens aan de toog hing, wel een poging om de loodzware concurrentie een deur verder wat te ontlopen. Met Pissbugs en Geitenvel op de planken zou je van minder schrik krijgen. Uiteindelijk viel de belangstelling nog goed mee: bij de eerste noten van Welve, als eerste op het podium, stond Kinky Star aardig vol. Er zijn bands die het met veel minder moeten doen.
Twee jonge bands dus op de affiche, het soort van groepen dat – goed bezig of niet – steevast hard moet knokken voor een plaatsje op een podium. Gelukkig zijn er nog initiatieven als Luminous Fest die jonge bands daadwerkelijk een podium geven, en zijn er clubs als Kinky Star die de deur er ook effectief voor openzetten. Zonder podia geen live-ervaring, zonder live-ervaring geen groei en zonder jonge bands wordt het op termijn wel erg desolaat in het muzieklandschap.
Welve, thuisbasis: Lochristi en vier mannen plus één chanteuse rijk, serveerde stevige rock waarin meer dan één grunge-accent te bespeuren viel. Dat één van de gitaristen zich in een Nirvana-shirt had gehuld, was in die zin al – euh – veelzeggend. Verwacht echter geen poging om Nevermind integraal over te doen: Welve hield het bij eigen werk en deed dat met overtuiging. Stevig, zeker, maar nergens werd de volumeknop ‘go to eleven’ ingefluisterd. Next Time en For You kwamen daarbij nog het sterkst uit de verf. Minding Dolls schakelde na een korte change over een paar versnellingen hoger. Luider, smeriger en vooral: 90’s as hell. Harde rock, weinig gespeend van beleefdheden, met dezelfde stevige grungegalm die ook bij Welve al aanwezig was, maar hier een stuk nadrukkelijker door de versterkers werd gejaagd. Toeval of niet: de zanger heette Kurt. Waarmee de cirkel zowat rond was, al bleef een Nirvana-cover gelukkig achterwege.
Er stond wel één cover op het menu en die was behoorlijk onorthodox: King of the Bongo, de Mano Negra-evergreen, kreeg een versie die zich bijzonder weinig aantrok van het origineel. Drie kwartier lang werd gejaagd, gebeukt en gerockt, waarna er nog één bis volgde. Geen plotse ingeving van het moment overigens: Curb stond gewoon op de playlist en was bij het begin van de show stomweg vergeten. Kan gebeuren. De onbedoelde uitsmijter manifesteerde zich uiteindelijk Mudhoney-wise als één van de betere songs van de avond.Een concertavond dus die netjes eindigde zoals hij begon: met een kleine vertraging. Alleen was er nu geen concurrentie meer om zich achter te verschuilen. Wel twee jonge bands die hun podiumtijd hadden gekregen en daar elk op hun manier dankbaar gebruik van hadden gemaakt.
WELVE: Facebook- Instagram
MINDING DOLLS: Instagram
