Home Interview JEZUS FACTORY RECORDS

JEZUS FACTORY RECORDS

by Jos Buersens

De liefde voor Belgische muziek stopt niet aan de landsgrenzen, zo veel is duidelijk. Een uitstekend voorbeeld daarvan is het Jezus Factory Records label van Andrew Bennett. Vanuit het Verenigd Koninkrijk probeert hij ondertussen al vijftien jaar vriend en vijand te overtuigen van de kwalitatieve bands die ons kleine land al heeft voortgebracht en nog zal voortbrengen. Naar aanleiding van deze vijftiende verjaardag besloten we even poolshoogte te nemen bij de labelbaas himself voor een blik op het verleden, het heden en de toekomst.

(c) Andrew Bennett

Dus, Andrew. Laat ons starten bij het begin. Waar is die voorliefde voor Belgische muziek begonnen?
Andrew: Ja dus, dEUS en de Evil Superstars hadden al wel wat bescheiden succes in het Verenigd Koninkrijk. Mede door programma’s zoals 120 minutes van MTV. We waren in ieder geval met een paar vrienden direct enorme fan. Daarna ontdekten we Gore Slut, Moondog Jr., Kiss My Jazz en dan ook nog Zita Swoon.

Er was een kerel die ik kende en die wat ouder was dan ons. Die kerel had massa’s bootlegs op cassette van dergelijke groepen. Voor ons klonk het eigenlijk gewoon heel exotisch en mysterieus. We hebben het hier ook nog over het tijdperk voor het internet echt voet aan wal had. Dus zo is de interesse eigenlijk wat begonnen. Nu, zowel dEUS als de Evil Superstars moeten het wel echt goed gedaan hebben in het Verenigd Koninkrijk want anders had ik er waarschijnlijk nooit van gehoord.

Voorheen en eigenlijk nu nog, was ik eigenlijk vooral into metal en de Seattle bands. Maar die Belgische bands die hadden een soort jazzy element zoals Captain Beefheart wat ze anders maakte dan de dingen waar ik normaal naar luisterde. Maar ja, het is eigenlijk lachwekkend om nu terug te denken aan het feit dat we ons zelfs als de bands begonnen te kleden (lacht). Maar ja, we waren tieners. Het meest hilarische van alles is eigenlijk dat we ooit probeerden om op deze bands te lijken en dan enkele jaren later sta ik gewoon met Craig Ward in mijn slaapkamer te praten terwijl ze op tour waren in het Verenigd Koninkrijk. Het is eigenlijk niet te vatten hoe het allemaal is gelopen als je erover nadenkt. Het ene moment ben ik gewoon één van de vele fans die deze personen vanop een afstand bewonderd voor hun kunst en het volgende moment leer ik verschillende van mijn helden kennen als persoon.

Het label heeft overduidelijk best wat volgers in België. Heb je het gevoel dat je die voorliefde voor de Belgische muziek, die je zelf hebt, makkelijk kan vertalen naar je eigen landgenoten?
Wel, ik ben dit nu al vijftien jaar aan het doen, dus ik denk dat het feit dat ik het na vijftien jaar nog steeds doe, wil zeggen dat ik krankzinnig ben of dat het echt wel iets is dat van belang is. Ik denk eigenlijk dat het beiden is. Ik ben echter wel nog altijd verbaasd dat, hoewel we het meest bekend zijn in België, dat we toch nog steeds relatief onbekend blijven als label.

In het Verenigd Koninkrijk zijn er wel wat opportuniteiten om mensen te laten kennismaken met dergelijke muziek maar het probleem is vaak dat veel mensen wat zijn blijven hangen bij grote namen zoals dEUS en Soulwax en niet de moeite deden om wat verder te kijken. Ik denk dat grote naamsbekendheid in het Verenigd Koninkrijk nooit gaat gebeuren en ik twijfel zelfs of het ooit in België zal gebeuren.

Wat denk je dat de reden daarvan is? Is het materiaal of de bands misschien te obscuur?
Wel, we hebben Jezus Factory eigenlijk opgestart met z’n drie maar na drie of vier jaar was het enkel ik die nog overbleef. En nu doe ik eigenlijk praktisch alles zelf. Ik denk dat de muziek enorm veel potentieel zou hebben als het door een groot label zou worden uitgebracht maar spijtig genoeg ben ik vaak één van de weinigen die de muziek interessant genoeg vind om uit te brengen. Door de manier waarop de muziekwereld geëvolueerd is, heb ik soms wel eens wat twijfels maar als ik dan kijk naar andere labels en zie dat die het ook niet altijd even schitterend doen dan kan ik dat allemaal opnieuw wel in perspectief plaatsen (lacht).

Verder zijn er nog enkele andere problemen met de bands waarvan ik muziek release. Eentje daarvan is dat ze eigenlijk zeer weinig toeren. Een ander probleem is dat deze bands vaak geen lang leven beschoren zijn omdat de muzikanten hun zinnen op andere projecten zetten. Neem nu bijvoorbeeld A Clean Kitchen Is A Happy Kitchen, ik denk echt dat die gasten pioniers waren in het soort noise rock dat ze maakten. Ik geloof dan ook echt dat als de band had doorgegaan dat ze echt wel iets zouden bereikt hebben. Maar weet je, de realiteit is dat veel van deze bands gewoon geen interesse hebben in een toer van pakweg veertig dagen om zichzelf en hun album te promoten. Dat is volgens mij ook deels de reden waarom het soms wat moeilijker is.

Het is ondertussen al vijftien jaar geleden sinds je Jezus Factory oprichtte. Wat heeft nu precies tot de oprichting van het label geleid en kan je misschien ook even de herkomst van de naam verklaren?
Het is een erg lang verhaal eigenlijk. Maar vroeger schreef ik voor een klein magazine en het was daardoor dat ik Craig Ward wat beter kon leren kennen, voornamelijk omdat ik toen ook de eerste toer van The Love Substitutes via dat magazine probeerde te promoten. Ik stuurde flyers rond die ik zelf gemaakt had en stuurde die onder meer naar een platenzaak in Camberley genaamd Rock Box. Toevallig was de man die daar toen werkte ook gigantische fan van Belgische muziek en hij kon het bijna niet geloven dat hij deze flyer had ontvangen. Ik stuurde de flyers eigenlijk gewoon willekeurig op naar verschillende winkels om op te hangen. Die man had ook een vriend die eigenlijk wat into dezelfde muziek was. Ze zijn dan uiteindelijk ook samen naar het concert van The Love Substitutes gegaan. Ik was ook op dat concert maar we wisten van elkaar niet dat we daar aanwezig waren, het is niet dat we op voorhand hadden afgesproken ofzo. Op één of andere manier heeft die man toen mijn e-mailadres, we hebben het nu over het pre-Facebook tijdperk, weten te bemachtigen en heeft hij mij toen enkele mails gestuurd in verband met het releasen van een Mauro 7”. En toen dacht ik gewoon van misschien moet ik dit zelf eens proberen en zo naïef was het eigenlijk allemaal. Kort daarna hebben we dan ook de eerste Jezus Factory compilatie uitgebracht. Wat me daarvan vooral bijbleef was eigenlijk de bereidheid van artiesten om op deze compilatie te verschijnen.

De eerste grote release die we vervolgens deden was de eerste Pawlowski, Ward en Trouvé plaat die overigens schitterende recensies kreeg en ook best wel voeten in de aarde had. Het succes van dat album gaf ons dan ook het vertrouwen om door te gaan.

De naam was het idee van Jerry. Het was eigenlijk een knipoog naar Factory Records en we vonden ook dat het gewoon goed klonk.

Momenteel is Jezus Factory eigenlijk een éénmanszaak. Is dat altijd een haalbare kaart geweest?
Zoals ik eerder al vermeldde waren we met z’n drie in het begin van Jezus Factory maar op een bepaald punt hielden de twee anderen het voor bekeken. Ik wil benadrukken dat we als vrienden uit elkaar gegaan zijn. Het zijn bovendien nog steeds erg goede vrienden van mij en ze zijn nog steeds grote fan van het label.

Maar, op de vraag of het effectief haalbaar is om dit alles alleen te doen, zou ik in alle eerlijkheid eigenlijk neen moeten antwoorden (lacht). Er is zo veel werk mee gemoeid en financieel houd ik er eigenlijk amper iets aan over. Praktisch al het geld dat ik met Jezus Factory verdien, wordt terug in het label gepompt. Ik heb naast Jezus Factory ook gewoon een job doorheen de dag wat toch wel een serieus contrast voorziet met wat ik met Jezus Factory doe. De glamour is dan ook vaak ver te zoeken. Het is vooral moeilijk om dit alles alleen te doen in die zin dat ik ook 90% van de promotiecampagnes op mij neem en daar kruipt enorm veel werk en tijd in. Maar het is iets waar ik van overtuigd ben dat ik het moet doen. Ik ben het nu ook al zo lang aan het doen.

Het spreekt voor zich dat je titanische inzet wordt geapprecieerd. Misschien niet wereldwijd maar wees maar zeker dat er veel appreciatie is voor het label.
Ik denk het wel. Ik denk dat muzikanten weten dat ze me altijd kunnen vragen om materiaal uit te brengen. Ik denk trouwens dat bij veel van de platen die ik uitbreng ze simpelweg vaak niet eens zouden bestaan als ik ze niet zou uitbrengen en dat is een spijtige zaak.

We denken dat het feit dat de muziek uitgebracht wordt door een onafhankelijk label ook bijdraagt tot de x-factor van de muziek. We weten bovendien niet of de muziek dezelfde appreciatie, aandacht en zorg zou krijgen die het verdient als het door een groot label zou worden uitgebracht. We denken verder ook dat heel wat muzikanten, zoals bijvoorbeeld Rudy Trouvé, die dingen uitbrengen op Jezus Factory niet echt de ambitie (meer) hebben om dingen op grote schaal te releasen.
Ja, dat denk ik ook. En Rudy bijvoorbeeld, hij geeft niet echt meer om grote releases denk ik. Hij heeft een lange tijd geleden die wereld al de rug toegekeerd.

Wat ik nu ga zeggen komt echt uit het diepste van mijn hart en ik meen het dan ook echt als ik zeg dat Rudy één van de aardigste en meest nonchalante personen is als het gaat over het promoten van zichzelf en zijn muziek. Ik denk dat hij niet echt geeft om de promotionele kant van de zaak. Bij hem is het meer van, hier is het materiaal doe er maar mee wat je wil. Wat misschien ook meteen voor een deel de aantrekkingskracht van de muziek verklaart. Voor mij is Rudy echt één van de grootsten aller tijden.

We veronderstellen dat je vijftien jaar geleden wel een soort idee had van waar je met het label naartoe wou en wat het label moest uitstralen. Is dat iets dat in de voorbije vijftien jaar veranderd is?
Nee, niet echt. Ik ben de enige die voor het label werkt dus ik heb gewoon geprobeerd om trouw te blijven aan het label en de muziek. Ik zou sowieso nooit dingen uitbrengen die ik niet zelf zou kopen. Ik durf wel te denken dat ik de kwaliteit hoog heb proberen te houden.

Dus eigenlijk zijn de releases op Jezus Factory zowat jouw persoonlijke playlist?
Dat kan je inderdaad zo wel stellen. Breek me echter de mond niet open over streamen. Ik haat streamen (lacht). Ik weet dat het een noodzakelijk kwaad is dus ik probeer de meeste dingen die ik uitbreng wel op streaming diensten te plaatsen om er vervolgens praktisch niets aan te verdienen. En, het is niet zo dat we geld willen verdienen voor persoonlijke verrijking maar gewoon om door te kunnen gaan.

Toen we met Jezus Factory startten, probeerden we mensen aan te moedigen om onze muziek te kopen maar in de huidige tijden zitten we soms in situaties waarbij we praktisch mensen moeten smeken om toch maar eens een track of album te streamen en dat is gewoon reinste waanzin. Het is daarom ook soms makkelijk om wat verbitterd te worden als je iets uitbrengt waar zowel jij als de artiest je hart en ziel insteken om vervolgens vast te stellen dat er maar weinig reactie op komt. Dergelijke situaties kunnen soms wel echt in je kleren kruipen.

Het is een moeilijk jaar geweest voor iedereen maar de combinatie van covid-19 en Brexit heeft het vermoedelijk een extra moeilijk jaar gemaakt voor Jezus Factory. Hoe heb je dit alles zelf ervaren?
Breek me de mond niet open over de Brexit, het is gewoon pure krankzinnigheid. Het maakt me echt boos, vooral vanuit een praktisch perspectief. Er zijn heel wat mensen die nu door alle geruchten over exuberante douanetoeslagen niets meer durven bestellen bij Jezus Factory. Ik heb best wel wat klandizie verloren. Ik wil daarom gewoon nog eens benadrukken voor alle lezers dat geen enkele van mijn klanten in het verleden of het heden ooit extra toeslagen hebben moeten betalen voor een bestelling bij Jezus Factory. Dus mensen hoeven echt niet bang te zijn om een bestelling te plaatsen.

Op een bepaald punt heb ik echt moeten nadenken of ik nog door kon gaan. De tijd zal het moeten uitwijzen uiteraard. Ik hoop nu vooral dat de distributeur in Europa een meer actieve rol gaat spelen om de releases naar de winkels te krijgen. Momenteel is het nog wat koffiedik kijken maar dat het moeilijk is geweest, staat als een paal boven water. Recent hebben we trouwens een 10” van Kloot Per W uitgebracht. Ik denk echt dat het één van de beste dingen is die we ooit hebben uitgebracht. Het is daarom ook echt spijtig dat er geen optredens kunnen plaatsvinden om deze prachtige release te promoten.

Is er een specifieke plaat waar je nog naar uitkijkt om ze ooit te releasen met Jezus Factory? Wat kunnen we in de nabije toekomst nog zoal verwachten?
Wel, er komen hopelijk nog vier I H8 Camera volumes uit. Dus dat is zeker iets om al naar uit te kijken. Kloot Per W is ook een nieuw album aan het maken voor de Kloot Per W Group samen met Pascale Deweze, dus dat is iets waar ik ook erg enthousiast over ben. Verder komt er ook van Heyme in juli nog een nieuw album uit waar ik van overtuigd ben dat het opnieuw een parel zal zijn. In de toekomst ga ik ook nog een anthologie uitbrengen van de band Brazen Hussies, een Canadese-Britse band. Het mag dan geen Belgische band zijn maar ik heb er echt veel zorg en liefde ingestoken.

Ik zou het ook geweldig vinden als Rudy in de toekomst nog eens een plaat zou uitbrengen in de stijl van het Rudy Trouvé septet. Rudy blijft eigenlijk constant goede platen uitbrengen maar ik zou het erg leuk vinden als hij nog eens een singer-songwriter plaat zou maken.

Het zou ook super zijn, mocht ik de Kiss My Jazz albums opnieuw op vinyl kunnen uitbrengen. Ik heb het idee ooit eens naar Elko gestuurd maar kreeg als antwoord enkel maar een smiley terug. Het ziet er naar uit dat het waarschijnlijk nooit zal gebeuren.

Tenslotte was ik een paar jaar geleden in de flat van Elko waar hij enkele nummers speelde die hij en Rudy hadden opgenomen in de stijl van Kraftwerk. Het probleem was dat het geluid op de cassette klonk alsof het onder water was opgenomen omdat het om een live-opname ging en iemand een fout had gemaakt bij het opnemen. Desondanks klonk de plaat nog altijd schitterend en ik ben hen sindsdien aan het vragen of ze de muziek niet opnieuw willen opnemen zodat ik het op vinyl kan uitbrengen. Ondertussen ben ik het hen al acht jaar aan het vragen dus het lijkt een beetje een terugkerende grap te worden tussen ons drie (lacht).

Zijn er nog andere albums of muziek waar je zelf naar uitkijkt afgezien van de releases op Jezus Factory. We zien bijvoorbeeld regelmatig op je Facebook-pagina dat je afbeeldingen post van metal albums en een paar maanden geleden zagen we bijvoorbeeld ook dat je laatste plaat van Mark Lanegan had gekocht.
Ik hou altijd van de releases van Mark Lanegan en ook zeker van het werk van Aldo Struyf. Het was echt een schitterende ervaring om Aldo te zien samenwerken met Mark Lanegan omdat Aldo echt één van mijn favorieten is.

Voor de rest, afgezien van oude heavy metal groepen die nu nog albums uitbrengen en de Belgische muziek, is het een beetje moeilijk voor mij om albums te noemen. Ik