Het wachten is voorbij. Na de veelbelovende vooruitgestuurde singles Beggars and Horses en titeltrack The Devil Doesn’t Burn is het eerste album van de Mechelse stoner doomsensatie Witch Piss een feit. Fasten your seatbellts. Of net niet en leef je uit in de groove en laat je meevoeren op een geweldige trip. Want – spoiler alert – dat is The Devil Doesn’t Burn wel!
“Something unknown, something unforeseen, something unspeakable lives below – and it lives to destroy…” zo luidde in 1977 de teaser voor de film Shockwaves, een horror film van Ken Wiederhorn, met schipbreukelingen en nazi-zombies. Moord, kannibalisme, vampirisme, mutilatie, drugsverslaving en alcoholisme; zonder de pretentie een conceptalbum te zijn, baadt The Devil Doesn’t Burn volop in de vibes van een cult horrorfilm. Met een albumhoes die van de hand is van Luca Solomacello en met ook samples uit dergelijke films. Maar natuurlijk staan de onverbiddelijke grooves, in de unieke blend van stoner en metal, waar Witch Piss meesterlijk in is, centraal op dit eerste album.
Black Tongue Driven, voorafgegaan door hierboven aangehaalde samples, met paniekschreeuwen nog aan toe, is een eerste onverbiddelijke salvo op The Devil Doesn’t Burn, met een vuile, smerige killer groove, heerlijke zompige, broeierige gitaren, geweldige riffs, de in your face knallende ritmesectie en Peter Egberghs‘ rauwe vocalen. Het uitdagen van de duivel of ook het donkere feest is begonnen!
Bad Juju, niet te verwarren met Black Juju van Alice Cooper, is de volgende mokerslag, gedreven op een donkere, funky angstaanjagende riff en met een geweldige melodie. De muzikale plottwist halverwege de song is ronduit subliem. Egberghs’ vocalen klinken meesterljk, melodisch en demonisch. Soms angstaanjagend. En die heerlijke gitaarmuurtjes die Andoni Lombide Carreton en Stijn Georges Moens hier optrekken: lekker! Wouter Veeckmans‘ bas en drummer Dennis Lefebvre’s mokerslagen houden het geheel stevig bij elkaar.
“And we all know how we are going to die, baby, we’re gonna crash en burn”. En dan knalt Wolf Cries Boy zich ongenadig op gang. Wat een drive! Lekker snel, ongelooflijk vuil rockend, met hier en daar een vertraging. Weerom heerlijke riffs en een zalige solo. Machtige vocalen van Egberghs en gast vocalist Ben Baert (Your Higness). Geweldige samenzang. Goed poeier, deze banger. We kunnen niet wachten om dit in de live sets te zien en heerlijk mee te head bangen en meebrullen. En dat geldt zeker ook voor Beggars And Horses, nog zo’n instant Witch Piss-classic. Met opnieuw een flinke injectie energie en een riff-feest zonder weerga.
We waren al lyrisch toen we de single The Devil Doesn’t Burn voor het eerst hoorden. Een stoner statement van formaat noemden we het. En dat is het ook. Een absoluut hoogtepunt ook in het oeuvre van de band. Ook hier met Ben Baert die samen met Egberghs heerlijk rauwe vocals aanlevert. We kunnen onze lof voor deze killer machine track alleen maar herhalen. Lefebvre’s drums knallen heerlijk en nietsontziend, de groove is rauw, moordend en onverbiddelijk, maar ook: heel erg lekker. De grauw gierende gitaar galore is fantastisch. Met heerlijke soli ook. Wie het album oplegt, zingt uiteraard deze The Devil Doesn’t Burn ook gewoon mee, want wat een oorwurm. En is het ooit nog hetzelfde, na het horen van deze episch donkere parel?
Maar nog is het niet gedaan. Eigenlijk blijft het gewoon hoogtepunten regenen op The Devil Doesn’t Burn. Zo ook Catelyn’s Broken Hope, heerlijk sloom en loom startende, met hevige Black Sabbath en Danzig-vibes, om dan een versnelling hoger te schakelen, maar toch weer heerlijk te slepen. En dan weer stevig versnellen… Een heerlijk huwelijk tussen heavy metal bombast, doom en dessert stoner-rock. Wat een geweldige gitaarsoli, wat een zalige riffs en wat een ongelooflijk zalige donkere sfeer waarin deze compositie zich laat verdrinken. Machtige vocalen ook weer.
Wanneer Venus Rising door onze luidsprekers knalt, zien we al het voorgaande bevestigd. Nog zo’n killer track, een geweldige drive ook en een meezinger van formaat, aka oorwurmpje. Misschien een idee om dit als volgende single uit te brengen?
Als vanuit de verte leidt de gitaar Rubicon River in, met meteen erg strakke bas en drums, en een onheilspellende sfeer die je tegemoet komt. Gitaarmuurtjes slepen subliem in een voorzichtige drive, je in de handgreep houdend en Egberghs zingt geweldig. “Yearh, Rubicon River…”. Dit is bijna pure pop verpakt in een heerlijk zompig en beklemmend stoner-jasje met wat metal vibes eraan gelinkt. Zalig hoe de gitaren raggen en Egberghs zijn stem naar alle uithoeken duwt. Er gebeurt best veel in deze afsluitende track van het album.
Toegegeven, onze verwachtingen lagen hoog. Heel hoog. Zeker na die verpletterende debuutep in 2023, en na omvergeblazen te zijn door de singles Beggars And Horses en de titeltrack. En toch nog slaagt Witch Piss er in om ons meer dan aangenaam te verrassen en ons nog meer omver te blazen met de heerlijke plaat die The Devil Doesn’t Burn is geworden. Wat een ongelooflijke meesterzet.
Met hun Mississippi Goat Worship, zoals het Mechelse combo zélf hun geweldige blend van donkere stoner metal en doom noemt, hebben ze een nieuwe standaard gezet. Eventjes een meesterwerkje in het genre neergezet dat ze zelf verder definiëren en (her)uitvinden. Faut le faire!
Live opgenomen in de Mechelse Motormusic Recording Studios, mede geproducet, engineered, gemixt en gemasterd door Chiaran Verheyden, is The Devil Doesn’t Burn nu uit via Ardua Music, verkrijgbaar op vinyl en cd, en te vinden op de gekende streaming platformen. Allicht ook verkrijgen bij de aankomende liveshows.
Wat die liveshows betreft: markeer zeker Piss Fest 2, het festival dat de band cureert op 30 mei 2026, met rood in je agenda. Met een affiche om u tegen te zeggen: Your Highness, Witch Piss, Aufhebung en Hraefn. Piss Fest 2 is meteen ook de release show van The Devil Doesn’t Burn.
De band speelt ook nog op volgende data en locaties:
01/05 – The Gryphon, Bristol (UK)
02/05 – Helgi’s Bar, London (UK)
09/05 – Trix, Antwerpen
12/05 – Club Hell, Diest
Facebook – Instagram
