Hier zijn we weer met Luminous Belge, onze Spotify-lijst die elke week wordt aangevuld met 15 nieuwe Belgische nummers. Luister zeker ook naar ons radioprogramma dat ook Luminous Belge heet, op Urgent FM. Luminous Belge wordt uitgezonden op woensdagmiddag van 14 tot 16 uur. Het is meer dan gewoon twee uur plaatjes draaien, want er zitten ook specials, interviews en live-sessies in het programma. Kan je niet luisteren op woensdag? Geen nood, achteraf beluister je Luminous Belge gewoon opnieuw via Mixcloud.
Vers uit de Gazer Tapes-stal en dan weten we dat we het over indie met kwaliteit hebben: Coy Buzz. Afkomstig uit Turnhout en ondertussen is Let Go reeds de derde single van de band rond Marijn Van Dyck.
Kort maar krachtig. Maar hoe krachtig! Andere woorden kunnen we niet verzinnen voor Do It Again van Yerra Yerra. De titel klinkt niet alleen als een ILA-song, maar het heeft ook nog eens hetzelfde catchy geluid van ILA. En deze vergelijking krijg je van ons niet zomaar in de schoot geworpen.
Met If Only heeft Bat Eyes ons opnieuw laten horen wat we binnenkort mogen verwachten op de nieuwe plaat. 90’s-indie zoals we ze al jaren kennen, maar wel eigentijds en nog beter.
IZOMO is terug. Niet dat de wereld zou vergaan zonder hun terugkomst, maar het levert wel een heerlijk verslavend nummer op. Repetitief zoals alle krautrock, want dat is uiteindelijk het genre waarmee je Green Boots het best kan vergelijken.
Turpentine Valley staat na ontelbare dienstjaren nog steeds garant voor loeiharde postmetal waarin alle ingrediënten van het genre één voor één gretig benut worden. Een geluidsmuur die je omver blaast zoals de nieuwe single Pando die nog maar eens laat voelen hoe intens hun nieuwste plaat Veuel zal worden.
Bands die Nirvana heilig verklaren hebben bij ons steeds een streepje voor. Meer zelfs, ze worden bij ons klakkeloos de VI.BE-tip van de maand zoals Amused uit Bornem. Dit is één van hun meest recente singles: Over The Edge.
Zoals we schreven is Luminous Belge ook op de radio te horen en nodigen we regelmatig een gast uit. Vorige week was dat de Gentse Lucy Djoanna die net een nieuwe single op zak heeft: Omg, You Just Killed My Vibe. Een liedje over irritaties of hoe je je voelt wanneer je heerlijk op het strand ligt te genieten en een paar jongens de vibe komen verstoren. Noem Lucy Djoanna maar gerust de Vlaamse Amy Winehouse.
Parade Ground bestaat ondertussen reeds 40 jaar. Dadaïstische synth-postpunk die niet te omschrijven valt, behalve dan als Parade Ground. Om dit te vieren brachten de broertjes Pauly een ep uit met daarop versies van Strange World dat op Cut Up stond, hun debuut uit 1988 die geproducet werd door Colin Newman van Wire.
Luminous Dash schrijft niet alleen over muziek, we geven de artiesten via Luminous Fest ook een podium over het hele land. Op 25 februari nodigen we in Mechelen in Kafee Zapoi It Was A Storm uit. Emma Storme stelt er haar prachtplaat Quest voor waarvoor Pieterjan Coppejans achter de knoppen zat. Daaruit kozen we Still A Child.
Ook in Brussel vind je ons. Op 5 maart in Cheval Marin bijvoorbeeld waar we twee Brusselse bands op bezoek hebben: Average en My Glorious Future. Deze laatste maken heerlijke postpunk met een 80’s-vibe. Luister maar naar het overheerlijke Toxic Waste uit hun debuut Hide And Seek.
In het Nederlands zingen is weer hip. De Delvers doen het al jaren. Doemdenkers is hun laatste worp, denk aan een heerlijke kruising tussen De Kreuners en Fad Gadget. Ja, dat!
Een comeback van een groep waarvan je houdt is altijd plezant. Dubbel plezant wordt het als het om de terugkeer van The Hickey Underworld gaat. Cold Sun is Beatlesesque psychedelica verpakt in eigentijdse noise met een 90’s-jasje. Of voor wie het eenvoudiger wil: The Hickey Underworld op zijn best.
Jazz-artiesten houden van elektronica. We hoorden het al op de nieuwe single van schntzl en ook ECHT! doet daar met de Zohar & Nymfo remix van Boilerbeek een heerlijk schepje bovenop. Meer ingetogen en meer Warp!-beeps dan die van de botsauto’s, toch is het ook hier de elektronica die de scepter zwaait.
We blijven nog even in het jazzwereldje hangen met VLIEGWERK, de nieuwe band rond Steven Cassiers die we kennen van Dans Dans. VLIEGWERK maakt heerlijke – zullen we het meditatiemuziek noemen? – waarin de pedal steel de mooie hoofdrol opeist.
Covers; je brengt ze met brio of je valt door de mand. Om het tot een goed einde te brengen is het altijd een voordeel als je zelf fan bent van het origineel. Meltheads hebben hun bewondering voor De Brassers nooit onder stoelen of banken gestoken. Hun eigen Naïef kon een Brassers-song zijn. Het toeval – of net niet – wil, dat ze gevraagd werden om En Toen Was Er Niets Meer op te nemen voor de Belgische film Dust. Het resultaat is hallucinant goed.
