Home Live SONIC CITY Kortrijk DAG 2 (11/11/2018).

SONIC CITY Kortrijk DAG 2 (11/11/2018).

by Didier Becu

Als er over één ding te klagen valt op Sonic City dan is het een gebrek aan slaap. Met dichtgeknepen oogjes en nog halfdronken van de muzikale champagne die Courtney Barnett en Girls go BOOM voor ons de eerste zaterdag hadden samengesteld, trokken we de zondag op gang met The Finks. Een band die er net als Sylvie Kreusch bijkwam nadat zowel Nilüfer Yanja en Goat Girl jammer genoeg forfait moesten geven.

The Finks is wat je noemt een bedroompopproject van Oliver Mestitz. Getekend door Courtney Barnett op haar Milk Records-label en daardoor dus op Sonic City, maar waarschijnlijk ook omdat deze Australiër als geen ander scherp uit de hoek kan komen met rake sarcastische humor. Muizenissen in het hoofd van deze Oliver zijn er sowieso, de kunst om songs te schrijven en hoewel het nog vroeg op de middag was kon deze jongeman genieten van een aardig gevulde zaal die luisterwillig was. Met zo’n muziek geen sinecure!

Dat er drie podia zijn op Sonic City zorgt ervoor dat de keuzes uitgebreid worden, maar dat je ook soms genoodzaakt bent om met pijn in het hart te moeten kiezen. Het dilemma Galine op het Dansende Beren-podium versus Dream Wife deed pijn, maar uiteindelijk sleurden onze benen zich naar de grote zaal voor één van de bands die de NME heeft omgedoopt tot de toekomst. Wat voor deze drie vrouwen (en mannelijke drummer) als een grap begon is ondertussen uitgegroeid tot een goed geoliede rockmachine dat niet veraf staat van wat The Runaways ooit deden. Fris en een talent om u tegen te zeggen, één van de weinige keren dat de Britse pers wel overschot van gelijk heeft.

Logisch ook dat Courtney haar metgezel Jen Cloher uitnodigde op haar droomlijstje. Imponerende songs over uit de kast komen of over iemand die gezegend is met de ogen van David Bowie. Het zijn allemaal onderwerpen die aan bod komen in de muziek van de Australische. Enig storend minpuntje is dat de bindteksten bij momenten even lang duren als de songs zelf, maar voor de rest kunnen we alleen maar superlatieven gebruiken!

Terwijl op het grote podium Black Midi stond, was het niet meer dan normaal dat we ook de diepe kelders van de underground wilden opsnuiven. De mensen van Dansende Beren slaagden erin om met een zeer gevarieerd programma voor de dag te komen. Na de dreampop van Galine was het in de skatezaal de beurt aan de alles verschroeie