De kruitdampen van een overheerlijke stoofpot Gentse muzikale branie in het ‘Melrose Place’ van Gent genaamd Zebrastraat – met een blauwe lagune in het midden – zijn nog niet eens deftig weg getrokken en daar komt het Wintercircus een steenworp verderop aanzetten met 4 andere rebellerende Gentenaars. We kunnen de avond een beetje anders omschrijven als “Cesar Sun presents…. Hun debuutalbum en nu ze toch bezig zijn ook nog drie andere Gentse toppers”.
En we leggen met de opener van dit knallend avondfeest meteen de link met het zwembad van de Zebrastraat want niemand minder dan Junkyardpool zette de versterkers voor het eerst gloeiend aan. Het Wintercircus was overigens aardig volgelopen voor een avondje Gentse alternatieve genialiteit. Bovendien heerste er een sfeer van jeugdig enthousiasme dat het zenit bereikte naarmate de avond vorderde.
Het kwartet Junkyardpool rond energiebommetje Fien Muylle profileert zich doorgaans als een auditieve wurgslang rond de dappere concertgangers dus een rustige aanloop werd ons niet gegund. De selectie van De Nieuwe Lichting halen zegt op zich ruim voldoende. Feit is dat de band graaft in punk-oorden, want ze willen roepen en tieren en keet schoppen op een podium.
Hannes Denhaerynck (drums) zou zich later op de avond nog volledig smijten in het publiek bij Cesar Sun maar bij Junkyardpool mepte hij toch ook een heerlijk stukje in het rond. De set opende met een lange intro die toepasselijk ook intro als titel kreeg en met een heuse drum intro werd verlengd. Fien stond de hele tijd naast ons op de eerste rij met het oog op een verrassingseffect voor wie niet wist dat de band werd aangevoerd door een roodharige meid.
Eens het podium opgeklauterd was er geen houden meer aan en Fien stuiterde van links naar rechts en omgekeerd. Je ne parle pas Français kondigde ze aan met de melding dat ze niets heeft met Frans, ze het niet kan en niet wil spreken. De band speelt pure punk, maar dit dit op een verbluffend volwassen manier waardoor het nooit eenheidsworstpunk wordt maar de hele tijd ongemeen interessante vormen blijft aannemen.
Single Bernaar was de verwachte publieksopnaaier pur sang. Humor is hen evenmin vreemd want nummers als Daughter en My Perrants achter elkaar spelen doet onze mondhoeken krullen. Een laatste keer werd plankgas gegeven met Ramonès, en waar zouden ze die titel gehaald hebben…. Het kwartet wentelde zich een half uur lang in een junkyardpoel waarin het prettig dobberen bleek.
Thomas Seynhaeve en zijn kornuiten zijn zelfverzekerder dan ooit en dat kan tellen. Nooit verlegen om een vleugje humor want zo triest klinkt deze Sad Boys Klub nooit. Hun debuut klonk ook omgekeerd evenredig met de titel, Talking Silence. Seynhaeve laat zich door bedreven muzikanten omringen – zagen we er andere vanavond? – want Gilles Dierickx (bas), Lucas Vanmeerhaeghe (drums) en Gilles Van De Vijver (gitaar) zorgden alweer voor een strak opgebouwde set die vooral aantoonde dat de band een originele variant op postpunk brengt. Denk gerust aan deadletter maar met minder Britse flair en meer coldwave-invloeden. Dat laatste wordt uiteraard versterkt door de coole présence die Seynhaeve als handelsmerk uitpuurt. De man leek een optreden lang pijn te lijden en als de pijn even was weggetrokken uit zijn blik, dan keek hij boos de zaal in.
Wij konden dat wel smaken, want het past perfect bij het plaatje dat de band voorhield en elke frontman –en vrouw vanavond maakten een grootse indruk. De outfits van Thomas zijn ook steevast ‘fingerlickin’ good’. Hij is ook een begenadigd zanger en de nummers hebben vaak een hoog Protomartyr-gehalte. Ballet Dancer bijvoorbeeld heeft zo die typisch dreigend voortdeinende strofe en een meezingrefreintje. Het nieuwe Talk To Me was ziedend en snel en gewoon steengoed en combineerde de sound van Joe Casey met het oudere werk van Whispering Sons.
In het slot was het bijna twee jaar oude Concrete Man toch weer erg dwingend en de reeds geciteerde humor werd naadloos onderstreept met afsluiter Cry Scene. We zijn fan van de woordspelingen van deze droevige jongens en ook wel van hun stilistisch mooi uitgewerkte backdrop.
Vanaf de derde band, Wijf, werd het menens in de zaal dat veranderde in een gezellig overkokende pot metalsoep. Over krachtdadige ramen-teisterende frontvrouwen gesproken zeg! Als Fien daarnet een grote Muylle opzette, wat dan gezegd over Marie De Graeve? Weifelen is haar vreemd, ‘Wijf’elen kan ze als geen ander. De in metal gedrenkte en naar grunge geurende melodieën van Wijf lieten niemand onberoerd. Het is dan ook de uitgelezen locatie voor een beestig optreden. Broer Tuur De Graeve (gitaar), Jeroen De Vleeschhouwer (drums) en Jens Vanden Meersschaut (bas) – deze keer met Taylor Swift-shirt – zetten een bijzonder overtuigende set neer, maar het was natuurlijk Marie die de zaal in brand stak.
Bij Maniac en in mindere mate het geweldige Lovemachine leek het geluid nog wat te dof binnen te komen maar vanaf Freak was Wijf een imposant fenomeen waarvan we rond ons vertelden “die kunnen toch op elk groot festival furore maken”. Bij Hysterical sloeg de vlam pas volledig in de pan en kwamen crowdsurfers en moshers elkaar onzacht tegen. Één van de absolute hoogtepunten van de avond, niet zo verbazingwekkend Liar, werd een groots anthem en de stralende glimlach en de gebalde vuisten van erg veel jonge vrouwen in de front was tekenend voor het onvergetelijk karakter dat deze avond zou krijgen.
We kunnen blijven rond de pot in Circles draaien, maar Marie en haar band hebben een tijdloos en deugddoend geluid tot hun handelsmerk gekneed en ze werden nummer na nummer snediger en het oorverdovend gejuich toen de laatste noten uitstierven was er ééntje van intens genot en dito appreciatie.
Van de headliner mochten we nog meer onversneden rauwheid verwachten met in de aanbieding dampende psychedelische stonerrock. Cesar Sun maakt als trio verbazingwekkend veel lawijt en dat werd alleen op veel eureka-kreten getrakteerd. “Rock ‘ n Roll baby” met een nieuwe plaat als wortel voor de hongerige meute. Honger naar razernij en blijdschap. De band bestaat uit Taron Zohrabyan (bas, stem), Tijl Coorevits (gitaar, stem) en Jannes Degrande (drum) en de titel van de plaat verwijst naar de originele bandnaam. The Palace heet die en oorspronkelijk had Cesar geen zon maar een paleis. Het artwork doet denken aan Kabouter Wesley. Hun nummers vormen een niet-alledaagse combinatie hoewel de algemene klankteneur als gekende muziek in de oren klinkt en in het circus voor klankterreur zorgde.
Als Tijl met zijn flying V-gitaar in een blinkend boksshortje – geen boxershort, maar wel degelijk dat van een bokser – met de woorden Cesar’s Palace opkwam wisten we al dat we een flinke portie IDLES-energie mochten verwachten. Zo geschiedde. Winter Dieleman mocht meedoen met de paleiswacht en kwam als eerste het podium op in een lang gewaad, precies weggelopen uit een zothuis, en hij speelde trompet. Met deze voornaam mag je op dit podium niet ontbreken uiteraard, zo vond ook zanger Zohrabyan. Dieleman zou in de finale nog een paar keer acte de présence geven en kwam ook als een gek het publiek in gedoken waarna hij op handen gedragen terug in de coulissen verdween. Zohrabyan trok snel overbodige kledij uit en liet zijn tattoos uitgebreid bewonderen. Denk aan de zanger van Viagra Boys maar dan wel met een afgetraind lichaam.
“Easy come easy go” ” klonk het, en deze brok pure IDLES-achtige postpunk deed de boel al snel ontaarden en tot het einde van de set kregen we een lawine aan moshpits, een indrukwekkende wall of death en een niet aflaten stroom stagedivers. Where’s The Wine? Wel, dat weten we niet meteen maar zelfs een Piss In Peace werd ons niet gegund. Muzikaal gingen we niet enkel de postpunktoer op want een track als Tunacan demonstreerde ook stonerrockgeluiden. Een Backwards Overbender kon er ook nog wel in maar we dienen te onderstrepen dat de set ook veel rustiger momenten kende, maar dan wel dat soort bedrieglijke rust. Zo etaleerde Easy Go probleemloos het andere spectrum van hun muzikaal erfgoed. Denk aan de rustige filmische escapades van …And You Will Know Us By The Trail Of Dead, laat die vervolgens ontsporen en opboksen tegen een opgehitste meute.
Cesar Sun is live meedogenloos en was de absolute climax van een groot alternatief gitaarbombardement. We zijn rotverwend in Gent met een pleiade aan weergaloze bands en deze releaseshow onderlijnde dit ten volle. Noteer deze avond in een bloedheet Wintercircus maar bij de topavonden van 2026.
JUNKYARDPOOL: Facebook – Instagram
SAD BOYS KLUB Facebook – Instagram
WIJF: Facebook – Instagram
CESAR SUN Facebook – Instagram
