Ja, het is warm voor de tijd van het jaar. Puffen en zweten en het nodige geklaag op de sociale media maakt daar mooi deel van uit. Maar wij lieten ons niet kennen! We trokken naar Zedelgem en genoten van wat de vele foodtrucks ons te bieden hadden en – nog meer – van het optreden van One Man’s Cavalry. Deze band was ons reeds opgevallen op de Rockrally van de Paulusfeesten in Oostende en dus zochten we op waar we ze nog eens aan het werk konden zien. Zedelgem dus.
We troffen de band aan aan een tafeltje op het plein en we voelden ons gelijk thuis. Drankjes werden genuttigd, tafels opgeschoven voor wat extra schaduw, en een zonet gerepareerde schoen stond te drogen in de zon. Eindelijk tijd voor een babbel. Daar leerden we uit dat ze als band reeds vier jaar in deze bezetting spelen, zijnde Kim Meiresonne als zangeres, Eline Coudeville op bas en gitaar, Joren Maene achter de drum, Marijn Anseeuw op bas en gitaar, Pieter-Jan Ianssens aan de toetsen en tenslotte Jannick Demanet op gitaar. Eén maal per week repeteren ze consequent en plichtbewust in de garage van drummer Joren Maene in Bekegem. Ze brachten zonet hun eerste album uit dat als titel Keep Your Chains kreeg met prachtig artwork op de hoes door Kim. Wat we niet begrijpen is waarom het er niet van komt. Het album is er, de repetities lopen feilloos, de sfeer in de band is prima,… Zij zijn er alleszins helemaal klaar voor, het enthousiasme kunnen ze niet wegsteken. Stilte voor de storm?
Het optreden zelf leek in eerste instantie wat vreemd geboekt. Een foodfestival lijkt ons nu niet meteen de meest dankbare plek om te spelen. Maar, net als in Oostende, nemen ze het publiek in. Of beter gezegd, neemt zangeres Kim het publiek in. Op haar eigen, soms stuntelend lijkende, manier. In Oostende waren we nog verbaasd over de ferme visuals, maar in Zedelgem hing er geen led-scherm. Het komt puur van haar en van haar band. Geen toeters of bellen. Enkel Kim en haar band zijn het die de het publiek masseren en innemen. Traag maar gestaag. De nummers die ze brachten, waren Narcissus, Liar, Cardboard House, Golden Lover, The Others, Sunset, Reborn, Echo, Iron Sky, Elysium, Siren en tenslotte Animal.
Kim is een dame die heel veel in haar mars heeft. Ze wordt gedreven door een band met muzikanten die stuk voor stuk een grote meerwaarde zijn voor de groep. Technisch en muzikaal zit het allemaal goed, vier jaar samen repeteren en spelen wierp zijn vruchten af. Dus zeker houden zo! Wat een meerwaarde kan zijn bij deze band, is dat het allemaal nog versterkt zou mogen worden met Kim grootser op de voorgrond, bombastischer, voller en meer aanwezig.
Soms lijkt het een beetje alsof Kim zich kleiner voelt dan wat ze zou kunnen zijn. En dat valt in deze setting en met deze muziek enorm op. Of ze nu Till-Lindemann-gewijs op het podium moet gaan staan met metershoge vlammen die van achter haar rug worden geblazen, willen we nu ook niet gezegd hebben. Alle gekheid op een stokje: We zien een band die dat kleine tikje nodig heeft om over een denkbeeldige grens te kunnen gaan. Gelukkig niet op muzikaal of vocaal vlak, maar qua zelfvertrouwen.
En daar is maar één oplossing voor: groeien. Dus, beste programmatoren te lande, geef deze band een plek op jullie podium zodat ze meer spelen. Zelfvertrouwen kweek je niet in een repetitiehok maar on stage. Daar tegenover staat dan wel dat je als programmator binnen enkele jaren zal kunnen zeggen: “Die hebben ooit nog bij ons gestaan, toen ze nog niet bekend waren en we ze nog konden betalen. Zoals ze dat binnen enkele jaren zullen zeggen bij de mensen van Foodfestival Zedelgem.” Neem het maar van ons aan!
