Veertig jaar
en nog steeds klinkt de nacht
alsof ze net is uitgevonden…
Veertig jaar op Belgische en nog veel meer internationale podia én meer dan 40 jaar vriendschap werd gevierd in de Nijdrop in Opwijk op zaterdag 9 mei. Na veertig jaar – met Gerd van Geel aka CUVG, Ivan Moons aka Ivan DC en Jan Lamberts aka De Jakke – nog steeds met 3 originele leden én met Pieter De Clercq aka Mr. Pierre als jongste telg, die intussen ook al 15 jaar deel uitmaakt van de Breendonkse electro-/ newwaveband The Arch.
The Arch hield zijn publiek van de eerste tot de laatste seconde vast, voor een twee uur durende show, als terugblik op hun muziekcarrière, met maar liefst 26 nummers waarmee ze de voorbije 4 decennia hun fans leerden dansen, emoties lieten voelen en in de spiegel lieten kijken.
Er werd geopend met het theatraal ritmische Solipsism, het instrumentale nummer dat als opener op hun ep Beating The Balance uit 2013 staat. Meteen gevolgd door een ingetogen No Noise en Body ’N Angels – één van de beste tracks die ze schreven – waarmee duidelijk werd dat de hits ons niet onthouden zouden worden.
Intussen werd de zaal gevuld met een rode gloed, want wie The Arch goed kent, weet dat ze ook een liefde hebben voor sterke visuals. Beelden met impact, deze keer rood getint en met architecturale bogen in Escher-stijl en dat had een erg goede reden. Na 40 jaar speelden ze Die Rote Kapelle voor de eerste keer live! Met prachtig gelaagde samenzang, één van de hoogtepunten van het concert.
Van ieder album minimum 1 nummer spelen, was hun doel en dat deden ze ook. En uit de meest recente enkele nummers meer. Zo kregen we van XII (2019) Cock’s Populi met de meest beklijvende clip op de achtergrond, waarbij de bandleden “voor dood” liggen in een verlaten industrieel pand. Ook van hetzelfde album, volgden nog Joan’s In Prison, Blood Crystals en Phantom Chase, deze keer in een enorm mooie, beklijvende akoestische versie. Uit hun meest recente, zevende album Sanctuary Rat (2023) hoorden we de titeltrack, Clearfields, 9,81 en het bitter getoonde Lines, dat zelfs in al zijn kilte, warm wist te omhelzen. Met een eervolle vermelding voor de prikkelende synthloops die Jakke daarbij uit zijn elektrohoed toverde. Nummers waarvan de teksten nog fris in de hoofden van het publiek zitten, maar het waren toch vooral bij de oudere nummers die ze niet zo vaak (meer) live brengen, dat de ogen van de fans glinsterden.
Zo was er het donkere Into The Common Place, bruisend van gothrock-energie. Een moment waarop de decibels voor ons gerust wat de hoogte mochten ingejaagd worden. Recht uit 1987 kregen we Landscape en even later het verstillende The Peace. Eén van de kippenvelmomenten van de avond. “Do you want your body to split?” Het zal niemand verbazen dat Fates, van het gelijknamige album in 2016, voor een feestje in de zaal zorgde, zeker omdat frontman Gerd tussen het publiek door stapte terwijl hij zong.
Wanhoop en spanning vonden hun muziek in het urgent donkere Wait uit hun beginperiode, waarna Stay Lay met helende zang onder prikkelende ritmiek klonk. Ook Individuals, het openingsnummer van het album Engine In Void (2011), Spang en het heerlijke punky Revenge Revival kregen The Arch-fans als donkerrode cadeautjes. Stoned Henge kregen we als intermezzo, waarna de band terugkeerde met de woorden “bound to break out” in Pride.
Naarmate het einde van de set naderde, werden de hoogtepunten grootser, met o.a. Eyes Wide Open en Ribdancer, maar het was het tweede nummer dat The Arch ooit uitbracht – eentje waar alles mee begon – dat mocht afsluiten. En om een al meer dan fantastische show, gevuld met schone emoties af te ronden, pakte het viertal uit met een intieme versie van hun culthit Babsi Ist Tot, waarvoor Pieter zijn gitaar even aan de kant liet en naar de toetsen verhuisde. Dat ze zo zacht en intiem zouden afsluiten, had niemand verwacht… En dat deden ze ook niet – The Arch zou The Arch niet zijn – want voor het laatste refrein, haastte Pieter zich terug naar de snaren, om Babsi in volle energie door de zaal te laten klinken. Dat heet dan in schoonheid afronden!
Is twee uur lang? Zo schoon, zo fijn, dat het gerust nog langer had mogen duren. Gelukkig had Roland Beelen van Antler Records dat kunnen voorzien, want hij zorgde voor een dubbele vinyl compilatie, Noisetalgia 1986–2026, die we na de show aan onze collectie platen van The Arch konden toevoegen om thuis na te genieten van deze avond.
Facebook – Instagram – Bandcamp
