Een bijzonder mooie release kregen we toegestuurd van Stephen Kennedy, de Amerikaan achter het project Papillon De Nuit. Aanvankelijk een soloproject, maar intussen – na een jaar na zijn start – uitgebreid met muzikanten Mika, Steve en Karen die zang, cello, vleugel, gitaar, keyboards en percussie voor hun rekening nemen, waarmee hij de podia op gaat. Samen zetten ze dramatisch donkere soundscapes neer waarin genres als gothic, ambient, klassiek en zelfs postpunk mekaar omarmen. Of misschien is het gewoon muziek die in het donker is gecreëerd en in het daglicht is losgelaten.
Hun album Musetta is net uit en daarvoor werkten ze ook samen met enkele gastmuzikanten, waaronder Megan Richardson (sopraan), Dominique Renard (van Westenra), Beth Veasey (drums) en The Tengu Taiko Drummers. Daarnaast schakelden ze Steve Whitfield (The Cure/The Mission) in als producer, die ook aan een aantal nummers meeschreef.
“Het album is vernoemd naar Musetta, een van de hoofdpersonages in de opera La Bohème, die alle eigenschappen en dwaasheden belichaamt die ons maken tot wie we zijn. Veel van de nummers op dit album verkennen een mythische, bijna mystieke reis, waarbij het leven eerder wordt voorgesteld als een onvermijdelijk recht pad dan als een cirkel. De nummers gaan niet over de dood, maar veel ervan leiden er wel naartoe.”, legt Stephen uit.
“Is it darker, am I blind?” fluistert hij, waarna klare pianotoetsen en even klare zang Jude opent, dat hij met spoken vocals ongewoon stillegt, terwijl de zang met piano herneemt.En pas dan lijkt de track open te bloeien in een soort ‘refrein’, dat muzikaal ook rijker aangevuld wordt. Een bizarre songopbouw, maar wel eentje die meteen de aandacht trekt. Dreigend klinkt het drumwerk in The Pilgrim’s Arc, waarbij strijkers de spanning verhogen en een grommende baslijn het op een bepaald moment solo opneemt tegen sober toetsenwerk.
En blijkbaar is dat de nachtvlinder zijn kenmerk: de prachtige emotionele zanglijnen afwisselend met spoken words, het nummer laten stilvallen om een bepaald instrument of de woorden de hoofdrol laten spelen. Wat een emotie zit in deze tracks! Sister, Dear is het nummer dat ons het minst raakt. Ietwat ballade-achtig, met té veel ooh-oh’s en aah-ah’s.
De diepe celloklanken die Sea Within An Ocean openen doen aan Diane van de Husker Dü-cover van Therapy? denken (en hetzelfde geldt voor het avontuurlijke Batshbeba) , maar gaan toch een heel andere richting uit. Deze mooi getitelde track is één van de mooiste, traag emotionele treurliederen die we kennen. De piano, strijkers en de melancholie in de stem zorgen voor een raak sfeertje! Tegelijk ervaren we hoe vertellend cinematografisch deze artiest te werk gaat.
Amber klinkt zowel vocaal als instrumentaal hedendaags ‘klassiek stuk’. De spanning tussen de donkersombere spoken words en de scherpe pianotoetsen is te snijden, tot deze door de warme gloed van het samenspel wordt gebroken. Het speelse avontuur dat het ritme en pianotoetsen spelen laten Ariadne eruit springen, hoewel de hoge, opera-achtige zanglijnen en de spoken words daar zeker ook hun deel in opnemen.
The Future Is Ours klinkt perfectionistisch klassiek opgebouwd, tot de experimenteel georchestreerde wanhoop en chaos het overneemt… Afsluiter Frozen Charlotte zou je als een postpunk-geïnspireerd pianosprookje kunnen beluisteren. Sterk! Als iemand ooit een hedendaagse, experimentele musical wil maken van Musetta, als alternatief voor de opera La Bohème, ligt de muziek alvast klaar!
