Geniale genieën, zijn vaak heel erg productieve beestjes. Zo zit er nog veel in ’the vaults’ van Prince, het archief van Frank Zappa is onuitputtelijk en imens, dichter bij huis vinden we Mauro Pawlowski wiens archief ook ei zo na oneindig is. Mauro gaf, tijdens de dEUS tour, mede-bandlid drummer Stephane Misseghers zijn laptop mee en gaf hem carte blanche om een selectie songs uit dat rijke archief te halen. Geen gemakkelijke opdracht als je het ons vraagt.
De tien songs die Misseghers uiteindelijk koos, zijn misschien wel de meest poppy tunes die we van Pawlowski al hoorden. De collectie luistert naar de naam Unspectacular Times, en is geen onlogisch vervolg op Eternal Sunday Drive, dat volop in seventies vibes baadde, waar op het nieuwe album de songs ook eighties, soms héél eighties, aanvoelen met toch ook een tijdloze ambitie.
Naast Pawlowski en Misseghers horen we bassist Bruno Coussée (Rheinzand), samen met Misseghers het productie-duo Scorpio Twins. Op sommige songs horen Brianne Dunne, die nog bij Daryl Hall & John Oates drumde en Pol Coussé, neef van Bruno speelt subliem sax. Vanzelfsprekend geproduceerd door The Scorpio Twins. Een uitgepuurde en onweerstaanbare trip door de jaren tachtig, met toch ook beide voeten in het nu en morgen. De sound is bij momenten behoorlijk zwoel, steeds heel catchy en hoogzwanger van bloedhete soul ook. En Mauro zingt en croont fantastisch.
Het album begint met Balls. Gehijg, allicht tijdens het lopen of joggen. Hevige, heftige drums vallen in. Ze houden het tempo van de loper aan. Het wordt al snel heel erg druk in deze gejaagde track met een heel erg duidelijke aanwezigheid in de jaren tachtig. Vooral drums én keyboards spreken die eighties-sound luid uit. Oh, en met een fraai dameskoortje. Erg funky en probeer hier maar eens niét op te bewegen. Stevige gitaren volgen dan ook nog, wat de compositie op gegeven moment net iets te druk maakt. Maar geniaal gedaan, zeker ook hoe de song zich ontwikkelt, uitstervend in zweverige keys en met een David Gilmouriaanse zachtge gitaarlijn die beslecht.
Van een andere orde is Master Of Design Flaws, een heerlijke popsong die baadt in de sfeer van grote dagen, larger than life en toch ook net niet, want uitmuntend in eenvoud, groots in diens eenvoud. Pawlowski zingt ronduit geweldig en de song doet zou niet misstaan in de Bruce Springsteen-catalogus, met een klankkleur én instrumentarium; keys en gitaren,die misschien wel dichtst in de buurt komt van The Boss‘ album Tunnel of Love. Maar het is natuurlijk 100% Mauro Pawlowski, en wat een ongelooflijke parel. Een eerste instant favoriete song op deze plaat. Just All Heart, Flesh and Mind is eigenlijk pure funkrock, heerlijk gezongen, met een heel aanstekelijke groove. Of hoe ook Mauro de Prince en George Clinton in zichzelf loslaat, en nog niet zo’n beetje.
In No Neutral Expression horen we hevig aangeblazen eighties keys en de song haast zich met een ongelooflijk gehaaste drive. Veel effects, machtig gitaarspel, zeker wanneer die voluit gul mag gieren, terwijl de heftige drive lustig doorjakkert. “I Can’t Get Neutral Expression” declameert Mauro.
MAYRO PAWLOWSKI (c) Kris J.Y. Verdonck
Tijd om even wat gas terug te nemen, wat subliem gebeurt met Mantained Love. Gedreven door piano, bas, percussie en met subtiele gitaarlijnen. Mauro die soulvol zingt en croont. “I might be running to catch a bus, suddenly thinking about our love”. Tja! Even zou je denken Blue Blots Luke Walter Jr te horen. Op eenzelfde wijze en met minstens evenveel soul en gevoel croont Mauro meesterlijk. En de compositie is behalve van jazz en blunk ook hevig door soul bezwangerd, met toch ook de geest van Marvin Gaye lichtjes rondwarend. Nog een favorietje, zeg je? Check!
I’ll Work Under You, heeft een haast zomerse vibe. Een funky gitaarlick, een zacht tempo, zwoel ook, en toch ook zuinig groovy, met heerlijke saxpartijen van Pol Coussé, een koortje, machtig eighties keys. Mauro heerlijke broeierig croonend wederom. “Rather than to become your husband as I’m supposed to do wouldn’t it be better if I just be there to work under you. I’ts gonna be fine that’s a fact” luidt hier het melodrama. Dus ook een beetje een blues, zeg maar. Deze compositie had ook op Black Tie, White Noise of zelfs Young Americans van David Bowie kunnen staan, bedenken we ons nu. Diezelfde vibe, en muzikaal in hetzelfde plaatje passend. Ook bij de titeltrack, Pawlowski deels declameren, deels croonend, bijeengehouden door een simpele keyboardriedel en met een groots refrein en voorzichtige bombast, moeten we op gegeven moment aan grootmeester Bowie denken. Maar dat kan alleen maar een compliment zijn, toch? Check, nog twee favoriete tunes.
Een nummer over vriendschap die onstaat op de werkvloer en de baas die op de zanger van Spandau Ballet lijkt (Tony Hadley). Zoals bij wel meer songs op deze plaat, bezingt Mauro in One Fine Work Day het alledaagse of herkenbare kleine momentjes, situaties of gevoelens. En ook One Fine Work Day is een erg fraaie popsong, met veel soul erin. En ja, ook dat vleugje Spandau Ballet, en ook wel wat Hall & Oates. Toch wel ja.
The Ever Waltzing Tides verhaalt over een nachtelijke fietsrit en hoe Mauro zichzelf toezingt terwijl de rest van de wereld over het einde van de wereld ruziet of/en doemdenkt. Een song die op een voorzichtige drive voortdendert, terwijl Pawlowski’s mooie vocalen over de keys klinken, dat dan naar het einde toe een beetje versnelt en in Kraftwerkiaanse keyboardgalore utmondt en vervolgens uitsterft. Machtig.
De ballad I Shall Resist is de gepaste afsluiter van het album. Pawlowski gaat hier in duet met Lola Harper, nom de plume voor de in Oostende wonende Spaanse Barbara Jarque. Een ballad die, als die in de verkeerde handen zou vallen, weleens zou kunnen uitmunten in absolute klefheid en irritante meligheid. In die val wordt uiteraard niet getrapt, en deze mooie ballade is een erg fraai sluitstuk van Unspectacular Times. Een album dat allesbehalve onspectaculair is, integendeel zelfs. Wedden dat er nog méér absoluut fraais in dat archief en mastermind van Mauro Pawlowski zit? Met volgend jaar misschien de release van een nineties-album? Time will tell.
