“Well can’t you see what happened. Can’t you see what’s changed?” We denken het wel: een geniale work-out met zowat alle melomanen aan het dansen en genieten. Na tien jaar stilte is er weinig veranderd: The Hickey Underworld speelt nog steeds onverbiddelijk ten dans met geweldig vette grooves, heerlijk snedige, schurende gitaren, manisch panisch hypnotische drumpatronen en baslijnen, performante en catchy vocals van Younes Faltakh. Luid en aanwezig, met geniale akkoorden en riffs nog steeds “The icing on the cake”.
Future Words was dan maar één van de absolute knallers, donderdag 23 april bij een hopeloos uitverkochte Concertzaak in Mechelen. Über-catchy riffs, geweldige grooves, funky as hell. Of hoe The Hickey Underworld hun geniale gekte als een sierlijke stormram door de zaal jaagde met een publiek dat zich naarstig in het zweet werkte en danste alsof hun leven er van af hing. Naarstig verder aangemoedigd door de band, niet dat dat nodig was.
Eigenlijk overdrijven we niet. Ook niet als we zeggen dat ei zo na iedereen menig anthem van het Borgerhoutse viertal woord voor voor meezong en/of brulde en dat haast niemand ook maar heel eventjes stil stond. Onmogelijk. Moshpit? Check! En Faltakh die regelmatig checkte of iedereen wel oké was.
Tegen het einde van de set vroeg Faltakh de zaal om zich te organiseren: de meisjes links van de pit, de jongens rechts. Andere genders mochten kiezen. “Maar géén unicorns. Die mogen weg”. Hilariteit alom, waarop de band een volgende instant classic de zaal in knalde.
Hoe fijn was het om drummer Jimmy Wouters gade te slaan, een en al expressiviteit en wat een drummer ook zeg. En soms meer ‘volksmenner’ dan frontman Younes Faltakh. “t is niet omdat ik wijs dat je moet kijken”, maar dat vingertje van hem was er wel. Niet dat dat echt nodig was, want perfect op elkaar ingespeeld, leek Wouters ook diens muzikale kompanen en het publiek te dirigeren. Hadden we al gemeld dat de bas van Georgios Tsakiridis bijzonder gul en strak klonk en dat het weerom genieten was van het gulle gitaargeweld van Jonas Govaerts?
Het viertal trakteerde ons op een flinke greep aan reeds gekende Hickey-classics met behalve het eerder gemelde Future Words onder meer ook op een bronstig briesend fenomenaal Blonde Fire en een bruisend Mystery Bruise.
Natuurlijk kwam ook het nieuwe album Cold Sun aan bod, waarvan wij die titeltrack werkelijk subliem vinden, ook in dat heerlijke live jasje. En instant fan van de set opener Magical Divorce! En hoe onweerstaanbaar lekker waren Euromancer en het geniaal swingende Constant Wave On a Rock, met zijn heerlijke metrum, gulle gitaargroes en dwingende groove.
Of nog Bloody Muscle Builder In Hell, gitaar galore op een haast Oosterse groove met ook hier een viriele vibe om U tegen te zeggen. Hadden we al gezegd dat héél dat Mechelse publiek een kolkend dansende massa was?
Georganiseerde chaos, dwingende grooves, heerlijke riffs en uitgekiende akkoorden, funky noise en withete funky punk. Anno 2026 staat The Hicky Underworld er méér dan ooit en hoe. Strak, luid en onverbiddelijk, maar ook een geniale groove machine grossierend in overheerlijk sympathiek lawaai. Welkom terug, heren!
Voor wie zich afvroeg wat dat schilderij was dat achter de band op werd gehangen. Wel, dat is ook terug dus, de band neemt Wim Peralta opnieuw mee op tour, ooit gekocht in een kringloop winkel om te vernietigen tijdens de video clip van Mystery Bruise, overleefde het werk en doopte de band het Wim Peralta.
The Hickey Underworld is terug!
Gaat dat live zien!
De eerstvolgende shows vinden plaats in Nederland;
08/05 – Rotown, Rotterdam (21u)
29/05 – Muziekgebouw Eindhoven, Eindhoven (19u)
30/05 – Vera, Groningen (20u, gratis concert)
Daar komen vast nog data bij. Check zeker ook de tourpagina op hun website.
Facebook – Instagram – Website
