Vogeltjes kwetteren de lente volop op gang. We betreden de Trix bij het absorberen van de voorbij zoevende galm van de Antwerpse Ring op de achtergrond. Geluid speelde voorlopig een bijrol doorheen de dag. Niets onheilspellends dat deze gezapige middelste dag van de week letterlijk in twee kon breken. Geld werd verdiend en gezuiverd in witte kassa’s en een sluikstort van kapot beschimmelde stoelen werd aan ons oog onttrokken.
Crowd of Chairs had geen stoelen nodig, ze hadden genoeg aan de muren om hun geluidsmuur tegenaan te plaveien. Zo begonnen ze ook aan de set. Gestaag opbouwen om direct een paar nieuwe, veelbelovende nummers door onze volle maag te pompen. With No C en Comparison kwamen binnen als een pletwals die de ruimte wilde ontdoen van zitmeubelen. Het werkte, nekwervels kregen de juiste prikkels om hoofdschuddend bevestiging te geven aan de band. Hun noise kreeg live vooral kleur door Mitch Van Laecke die begeesterd zijn snaren bespeelde en een drummer die drumde alsof hij militairen ritmisch de dood in stuurde.
Terwijl de eerste pintjes nog maar net naar binnen waren gewerkt door een droog goedgemutst publiek, trapten It It Anita de avond af met de subtiliteit van een sloopkogel. Wat volgde was geen standaard optreden, maar een sonische aanval die de grens tussen leven en hel opzocht. Opkomen deden ze zelfzeker op de tonen van Proud Mary van Creedence Clearwater Revival.
Vanaf de eerste noten van opener Cassowary, die een vuil jasje kreeg, werd duidelijk dat de band niet kwam om te spelen op automatische piloot. De sound was moddervet, een muur van geluid die geen spaander heel liet van de zaal. De bas denderde door het beton en de gitaren klonken vuil, vettig en vervaarlijk dicht tegen stonerrock aan. Een tsunami van energie.
De band, waarbij de vocals frequenter worden afgewisseld dan het gemiddelde ondergoed, bewees opnieuw waarom ze tot de top van de Belgische noise-scene behoren. De dynamiek tussen de muzikanten was verschroeiend. Waar Modern A. nog deed denken aan de rauwe begindagen van Nirvana, schakelde de band moeiteloos over naar rollende QOTSA-riffs. Het publiek kon weinig anders dan collectief en hoofdschuddend ‘ja’ knikken op de cadans van de chaos.
Drumkits werden veredelde schapenvellen met een bijna maniakale precisie afgebeuld. De woede-uitbarstingen van de band kwamen als een lavastroom over de eerste rijen heen, waar de windvlaag van de versterkers zo hard was dat de luizen spontaan van kapsel naar kapsel vlogen.
Het knappe aan It It Anita is de beheersing van de opbouw. Een schijnbaar bedrieglijk rustpunt in de set voelde constant dreigend, als de stilte voor een verwoestende storm. Tijdens Lion Tamer begon de band nog bijna breekbaar als Placebo, om vervolgens te evolueren naar een stel duivelse gedrochten in een diabolische doom-versnelling. Het was alsof je een brandende schuur binnenstapte waar een punkband de soundtrack van Apocalypse Now verzorgde.
Tegen de tijd dat Kinda The Same en Giving/Taking door de speakers knalden, was de zaal reeds veranderd in een tsunami van endorfines. De perfecte balans tussen leven en hel werd bereikt in een finale die alleen omschreven kan worden als duivelse punkrock-doom. Een seismograaf was geen overbodige luxe geweest, It It Anita liet de aarde trillen en het publiek uitgeput, maar bleef dolgelukkig achter.
Het concert van Prostitute was geen gewone show, maar een frontale aanval op de zintuigen. De band uit Dearborn, Michigan, geleid door frontman Moe Kazra, bracht een set die even provocerend als onvoorspelbaar was. Ze openden met een zware sfeer; gezucht dat door de zaal galmde en overging in een gevoel van vredevol gejaagd zijn. Bij het tweede nummer kwam de verlossing, of juist de totale chaos toen de tekst “I come to dance” de zaal in werd geslingerd. Moe Kazra smeet zich met spastische dancemoves, een perfecte visuele vertaling van de industriële postpunk en noise die de band typeert. Kazra, die soms ook achter de synthesizer kruipt of een gitaar hanteert, leidde de band door een sonisch mijnenveld.
Prostitute staat bekend om hun Arab rock-invloeden, geworteld in de Libanese achtergrond van de zanger. Hoewel deze invloeden niet altijd aan de oppervlakte lagen, ademde de muziek een krachtige boodschap tegen islamofobie en sociaal onrecht.
Begeleid door een slungelige bassist met een Lennon-brilletje, presenteerde de band een liveconcept dat niet vooraf was aangekondigd. De rauwe, bijna white trash-esthetiek van de groep zorgde voor frictie, een enkeling verliet de zaal bij gebrek aan voeling met de abstracte presentatie. De show oogde routineus, maar werd geteisterd door falende techniek, wat de overtuiging van de set even een terugslag gaf. Toch kantelde de sfeer volledig toen het ritme de overhand nam. Waar de zaal aanvankelijk weigerde mee te klappen om in de eigen vermoeide werkdag te blijven hangen, sloeg de vlam uiteindelijk in de pan. De gratis yogasessie van een Aziatische fan liet duidelijk de versmachtende kracht zien. Het overige publiek koos massaal voor niet stilstaan. Het werd een trip waar het onverwachte de enige regel was, eindigend in een richting van pure adoratie voor leven en welzijn.
Prostitute bewees in Antwerpen waarom ze een van de meest intense live-acts van het moment zijn. Ondanks de technische haperingen en de gewillige houding tegenover het progressief apathische publiek, bleef de boodschap luid en duidelijk: dit is oorlogsmuziek die uitnodigt tot verzoening.
Na een korte maar potige verschijning klonken samples door de zaal die voelden als Arabisch gepredikte manifesten die de toeschouwer dwongen om niet weg te kijken, terwijl Prostitute langzaam vervaagde in de minaret van Trix. Tijd voor ons om op te lossen in de anonieme stilte die stilaan boven Antwerpen hing.
Crowd of Chairs: Facebook – Instagram
It It Anita: Facebook – Instagram
Prostitute: Facebook – Instagram
