Sinds vijf jaar, verduistert Velvet Mist de Belgische muziekscene met hun gothrocksound, die bezielers Anton Mergaerts (Cardinal) en Jonathan Verstrepen (Carnation), samen met Pieter Roziers, vanuit een gedeelde liefde voor het genre en bands als The Cult, Fields Of The Nephilim en de Sisters Of Mercy verklanken. Vanaf de start mochten ze meteen heel wat podia veroveren. De releases volgden spaarzaam, met nu een heel nieuwe concept-ep The Shape Of Losing Light!
We krijgen 5 tracks die de goth- en postpunkrevival bevestigen. De esthetiek van de jaren 80 werd door de band het heden in geduwd, met analoge synths, Simmons drums, klassieke gitaaropstellingen in combinatie met moderne productietechnieken.
In Midnight Fire worden de donkere zanglijnen gedragen door een knappe ritmesectie, in een theatraal duistere arrangement, dat door een glinsterende gitaar de hoogte in getild wordt. Een nummer dat passioneel woekert, over een liefde die alles in de hand heeft.
“Your midnight fire sets the sky ablaze,
Your burning passion leads my soul astray.
Your mere existence makes it so nothing remains.
Your midnight fire turns my black heart pale.”
Down daalt verder af in duisternis, waarbij de rivier symbool staat voor een afgrond waar je wankelt, voor de ondergang, als het lot waaraan niet te ontsnappen valt terwijl er niemand wakker ligt van de gevolgen. Donker en wanhopig klinkt de She Past Away-achtige elektrodrum en de snaren, terwijl de zang iets nihilistisch uitstraalt en de moed wegebt tussen ritmische elementen, waarbij pijn beklemtoond wordt door een scherp glinsterende synthlijn.
In het tweede deel van deze ep staan drie tracks die we als één doorlopend nummer mogen beschouwen. Daarbij kruipt Velvet Mist meteen onder onze huid, met de lange intro van Sway, waarin spoken words mystiek de donkerte inleiden, waarna een zacht melodische zanglijn flirt met felgekleurd gekleurde gitaar. Dat het nummer daarna qua tempo verhoogt, is onverwacht, maar zorgt voor een knappe opbouw, die opnieuw uitdooft, zoals de track begon.In het tweede deel van deze ep staan drie tracks die we als één doorlopend nummer mogen beschouwen. Daarbij kruipt Velvet Mist meteen onder onze huid, met de lange intro van Sway, waarin spoken words mystiek de donkerte inleiden, waarna een zacht melodische zanglijn flirt met felgekleurd gekleurde gitaar. Dat het nummer daarna qua tempo verhoogt, is onverwacht, maar zorgt voor een knappe opbouw, die opnieuw uitdooft, zoals de track begon. Wat daarop volgt is de erg filmische instrumentale track In Liminal, waarbij de gitaar een hoofdrol krijgt en het geroffel van de drums onheil aankondigen, terwijl er gedurende die anderhalve minuut ook een bepaalde sereniteit heerst. Afsluiter Valley Of Dreams lijkt meteen daarop volgend In Liminal over te nemen in ware gothrockstijl. Lange synthtonen klinken, tot gitaarriffs het nummer laten openbarsten. Uptempo en rijk gevuld, eindigt deze vol energetisch, a capella slot incluis!
The Shape Of Losing Light is digitaal verschenen en in beperkte oplage ook op (handgenummerd!) vinyl. Beluister deze plaat in zijn geheel en respecteer de volgorde van de nummers, want dit komt beter, harder, sterker, intenser binnen. Elk nummer is geen losstaande track, maar een deel van de ep als geheel, waarin emoties en sfeer veranderen.
