Een intiem concert in een kerk die groter oogt dan het dorp dat errond is gebouwd. We streken neer in het landelijke Vremde, waar koeien en hoveniers de plak zwaaien. Tussen het gesnotter en geschuifel door van een publiek dat voornamelijk bestond uit vitale pensioengerechtigden, zocht Liv Lot naar de juiste toon. In de serene ambiance van de dorpskerk bracht ze een concert dat balanceerde op de grens tussen breekbaarheid en herontdekking. Wat een spannend debuut had moeten zijn, werd een intieme inkijk in het dagboek van een artieste die haar weg zoekt naar het podium. De bindteksten werden aan elkaar gepraat zoals ze dat in de jaren 80 op de radio deden, erg sec en to the point. Het vormde een bijzonder contrast met de muziek, die soms breekbaar uit een doosje kwam en ons milde Ingeborg-vapeurs gaf: kuis, droog en vol goede bedoelingen.
Dat de zenuwen Liv parten speelden, gaf het optreden een ontwapenend karakter. Wanneer ze een nummer herstartte of de tekst over haar man volledig kwijtraakte, herstelde ze dat met een eerlijkheid die ons hart even liet gloeien. Het maakte de afstand tussen artieste en zaal klein. Liv stond daar niet als een onaantastbaar idool, maar als een artiest die zichzelf blootgaf.
Muzikaal verraste ze in het tweede deel, dat werd ingeleid door een rode rookwolk die haast uit een sketch van In de Gloria leek ontsnapt. De overgang naar milde dronefolk op viool zorgde voor een mystieke sfeer die perfect paste bij de oude begraafplaats rondom de kerk. Wat ons betreft een goede fundering voor juist dat ietsje meer avontuur. Hoewel een cover van Sheryl Crow nog een zoektocht bleek naar de juiste frasering, bewees haar eigen single My Sound dat ze een authentieke stem heeft die het verdient om gehoord te worden, ook buiten de muren van een dienstencentrum.
Liv is een artieste van de nuance. Haar liedjes zijn als de plantjes die ze na afloop beloofde: met zorg gekweekt, nog wat jong, maar vol potentie. Voor wie houdt van oprechte, pretentieloze muziek die de realiteit van moederschap en zelfreflectie viert, was dit een hartverwarmende avond met soms wat schaamrood op de wangen. Met nog wat meer vlieguren op het podium zal haar zelfvertrouwen ongetwijfeld meegroeien met haar prachtige stem. Wij zijn blij met Liv Lot, dat ze nog lang een creatief leven mag hebben.
