Het vanuit Berlijn opererende kwartet Glen is zich bewust van de tijdsgeest. Hun inmiddels vierde album heeft namelijk als titel de openingszin van het boek 1984 van George Orwell. Orwell duikt in de korte tekstfragmenten die op het kartonnen hoesje staan afgedrukt nogmaals op bij het nummer …And The Clocks Were Striking Thirteen.
Het nummer Sublime gaat dan weer over Denis Diderot, die zich afvraagt waarom nonkel god meer bekommert was om zijn appels dan om zijn kinderen. Met een citaat van Antonio Gramsci, The Old World Is Dying And The New World Struggles To Be Born: Now Is The Time Of Monsters legt de band de vinger op de pols van de veranderende geopolitiek geleid door kabouter Schrumpf en zijn vazallen, bijgetreden door tal van autocraten en andere dictatoriale wieties.
Gelukkig is er nog fraaie instrumentale muziek alvorens iedereen in een permanente depressie verzeilt. Glen is aan zijn vierde, steevast grotendeels instrumentale, plaat toe. Deze keer zijn er alleen wat veldopnames te horen in de uitstekend opgebouwde nummers die postrock, soundcapes, noise en krautrock met elkaar verbinden.
Waar de band begon als een improviserend stel noiserockers veranderde het geluid over hun albums heen naar alsmaar meer filmische soundscapes waarin ze ongeremd hun voorliefde voor artrock, post- en krautrock en vrijelijk improviseren kunnen botvieren. Op It Was A Bright Cold Day In April doen er bovendien wat gasten mee die het instrumentarium verbreden en zo ook de vijf nummers nog meer diepgang geven dan voorheen al het geval was.
Het is altijd fijn om een band aan het werk te horen die blijft evolueren, stappen vooruit blijft zetten en alsmaar beter wil worden. Glen is er alvast zo eentje.
