De queerkoningin doet het nog eens. En hoe. Inmiddels is er geen krant of magazine meer die geen stuk over Peaches plaatsen, dus echt veel hebben we daar niet meer aan toe te voegen, behalve dan dat ze het allesbehalve verleerd is om een prima plaat af te leveren waarvan Trumpliefhebbers van bij de eerste woorden in een doodskramp vervallen.
Als Canadees icoon blijft ze van zich afbijten met teksten die we van Peaches verwachten. Vuilspuiterij, goor of grensoverschrijdend voor de ene, handelend over seksuele vrijheid, doen met het eigen lichaam wat de persoon zelf wil zonder orders te aanvaarden van iemand anders, het gevecht met de menopauze, vooroordelen over seksualiteit tout court en voor zich sprekende titels als Hanging Titties (de leeftijd nietwaar), Fuck Your Face en Fuck How You Wanna Fuck.
Haal de Parental Advisory Sticker maar boven. Zonder de schuttingtaal blijft er namelijk behalve hier en daar een lidwoord niet veel meer over om instrumentaaltjes onder te zetten.
Even confronterend als haar debuut The Teaches Of Peaches (2000 alweer) is No Lube So Rude uiteraard niet meer. Het blijft echter nodig, gezien de verrechtsing van de maatschappij en de opnieuw opduikende onverdraagzaamheid voor alles en iedereen die anders is dan wat de oelewappers verkondigen. Daarvoor alleen al is dit een plaat die er moest komen, en dat vindt Merrill Beth Nisker, inmiddels zestig, duidelijk ook.
Jammer wel dat deze keer geen gasten opduiken en de muziek, electroclash in een punkjasje, verre van vernieuwend klinkt. Het is alsof er een deuntje onder de teksten moest om enige impact te hebben maar ons iets doen, die muziek? Weinig. Bij Peaches is het de boodschap die telt en die mag er nog steeds zijn. Leve de vele fucks die in de teksten passeren. Hebben extreem rechtse jankers weer iets om over te leuteren als toetsenbordridder dan wel -trol.
