Igor Ballereau is een Franse componist die stukken maakt die als hedendaags klassiek zouden kunnen worden weggezet zonder dat de muziek die hij schrijft en ten gehore brengt veel verwantschap vertoont met wat de modale tweebenige als klassieke muziek beschouwt. Hij werkt soms solo of in het ensemble Pygmalion, een instrumentaal en vocaal ensemble dat onder meer werk van Bach, Schubert en Rameau brengt.
Van die invloeden is er op Umwelt niets te merken. Waar hij in zijn jongere jaren vooral stukken schreef voor stem, met adaptaties van bijvoorbeeld dagboeken van Lewis Caroll en Franz Kafka en schreef hij voor allerlei ensembles. Hij maakte in zijn tweede adem een stel albums met de sopraan Jody Pou in New York tot hij besloot een pauze in te lassen. Tussen 2013 en 2021 bleef hij stil, zichzelf herbronnend en daarna naar buiten komend met iets helemaal anders.
Elektronische en elektroakoestische muziek deden hun intrede. Muziek voor niet bestaande films en een confrontatie aangaand met zijn innerlijke zelf, meanderend tussen depressie en betovering.
Umwelt is inmiddels zijn derde album op deze route en het is een heel geslaagde reis geworden. Vier stukken zijn het, gewoon met elk een nummer van 1-4. Het werk is dan ook eerder een doorlopende aaneengeschakelde trip doorheen de innerlijke leefwereld van Ballereau.
Droney is het, met hier en daar lichte toetsen uit klassieke muziek en wat lijkt op een hele reeks veldopnames die werden bewerkt tot ze binnen het kader passen en waarvan de oorsprong niet echt meer te achterhalen valt.
Feeëriek is misschien een term die wel bij de muziek past, die uitermate geschikt is bij een natuurwandeling of een arthousefilm waarin niet wordt gesproken en ook niet echt veel actie valt te bespeuren.
