Een eerste teken van leven van Polaroidboy, een kersvers kwartet met Gent als uitvalsbasis. Al is het geheel net iets diverser en minder lokaal dan je in eerste instantie denkt met een Nederlandse zangeres vooraan, een Amerikaanse gitarist die de boel scheef trekt en dat in combinatie met twee locals op drums en keys. Het DNA is meteen internationaal genoeg om de stadsgrenzen te negeren.
Hun driedelige demo zwalpt vrolijk tussen 70’s psych, een waas van shoegaze en een stel rammelende garagerock-randen. Het geheel voelt soms alsof het op cassette werd opgenomen in een kelder waar de microfoons collectief stiptheidsacties hielden. De productie (if any) is, laat ons mild blijven, discutabel. Maar onder die korrelige demo mist zit wel degelijk iets dat blijft plakken.
Tempowissels, dwarse hooks en breaks die net niet doen wat je verwacht: Polaroidboy mikt graag naast de roos en raakt die daardoor soms net wél. Hoogtepunt Devil Is, de derde track, komt nog een tikje gekker uit de hoek dan de rest, alsof iemand halverwege besloot dat structuur overrated is.
De moeite van het ontdekken waard via Bandcamp. En check meteen die coole bandpic – géén polaroid (foutje?) – want ja, het oog wil ook wel wat denken we.
