We leven in vreemde tijden, we kunnen dat niet genoeg beseffen. Maar we mogen de hoop nooit opgeven, toch? Gelukkig is er muziek, altijd is er muziek. En: “Verwarrende tijden hebben nood aan reflectie en schoonheid, aan het stilzetten van de chaos”. En dat is wat de Gentse band Isle Of Men doet op het jongste album The Soul Of Kindness.
Wie in alle rust wenst af te dalen in het universum van Isle of Men, en de negen songs op het album, vindt geen hapklare brok, misschien wel troost en vooral veel schoonheid. The Soul Of Kindness schittert in ingenieuze eenvoud, souplesse en warmte. Een plaat om te ontdekken en te herontdekken. Of hoe Isle Of Men er in slaagt om Voluntary Blindness, het onvolprezen debuut uit 2015 te overtreffen.
Isle Of Men, is de band rond gitarist en songschrijver Dirk Fryns, all-round keyboard maestro Tom van der Schueren en zanger-songschrijver en gitarist Gunther Verspecht (Stash), vervoegd door vocaliste Sara De Smedt, drummer Niels Delvaux en bassist Herman Temmerman, die ook voor de productie tekende.
Op de hoes prijkt Luna met haar doordringende blik, in 2022 toegekomen met het laatste transport uit Cherson vooraleer de oorlog in Oekraïne uitbrak. Het gezin Fryns adopteerde Luna, drie weken voor het asiel zou verwoest worden door Russische bombardementen. Dirk Fryns wou Luna met haar doordringende blik op de hoes van The Soul Of Kindness, er zo extra gewicht aan gevend.
Eigenlijk moet je The Soul Of Kindness vooral zelf ontdekken, helemaal alleen en met je hoofdtelefoon op, want elk nummer openbaart zich verder bij elke luisterbeurt. Toch pogen we je alvast wat op weg te zetten en/of te motiveren om dit mooie werkstuk in huis te halen.
Het album opent met Love’s Loyal Journeyman, jazzy en moody en hoogzwanger van melancholie en weltschmerz, vol sfeer ook. Zalig gezongen door Verspecht, met een machtig sobere sax, intieme ingetogen gitaarlijnen en dito pianopartij. Slepend, filmisch en atmosferisch. Met prachtige backings van Sara De Smedt en erg ingetogen, zuinige percussie, die toch nodig blijkt.
Een baslijn die ons spontaan aan die eerste noten van You’re So Vain van Carly Simon doet denken, even toch. Dan een drumpatroon dat invalt en ons de link doet leggen met David Bowies Blackstar. Zo wandelt het magnifieke Salomé natuurlijk een geheel andere kant op.
Een verstoord geluid, de gitaar die zachtjes begin te raggen, potige drums, de gitaar die wat heviger en groezeliger klinkt, dan weer zacht verstilt terwijl de baslijn de song voortsleept en Verspechts machtige stem invalt, waarop die gruwelijk goede groezelgitaar weer van zich laat horen, tot weer verstilling met akoestische gitaar. En toch ook weer een jazzy momentje binnenin de compositie. Wondermooie backings ook weer van De Smedt en een ronduit geweldige orkestratie en percussie. Salomé klinkt episch en magistraal en lijkt op een progrock-suite van maar zes minuten, eigenlijk een contradictie. Maar er gebeurt véél in deze machtige compositie.
“There’s always a possibility. To enter the voids of longing. Trying to save the soul of love. Before it drowns. Row it ashore. Embrace it with desire. Breathe on its spark. One day it will spread again. Like a forest fire… (…) “Like Salomé you wanted my head brought on a plate so you could dance around the ashes of a once and shining faith…”. Wauw. Favorietje? Favorietje!
De heerlijk lome single Weeping Water volgt dan, badend in een een lome seventies Fender Rhodes-sfeer, met Verspecht haast wanhopig zingend, en weer die prachtig mooie backings van Sara De Smedt. Zodra de keys uitsterven in Weeping Water zwellen ze weer aan, vervoegd door zuinige guitar-picking. Verspecht valt meteen in met “Took a long time to find you”. The Solitary Moon sleept zich zacht en desolaat verder. Het nummer wordt getekend door enige tristesse maar toch ook met een lichtere toets. Daarvoor zorgt ook die zuinig zomerse gitaarriedel, terwijl ook de Rhodes soundscape, en die andere donkere riff klinken, die de donkerte er toch nog in houden. Meteen een tweede favoriet van ons op deze plaat.
Niet vermelden dat Brilliant Disguise wat Pink Floydiaans start, of beter nog: met David Gilmouriaanse gitaar, zou flauw zijn. De makers geven het ook zelf aan dat de geest van Gilmour in de geweldige intro van de song vervat zit. De fraaie soli later in het nummer hebben ook wel wat weg van wat Gilmour placht te doen. De song ontwikkelt zichzelf vol dramatiek een zwemt troosteloos in een Leonard Cohen, David Sylvian en Talk Talk-bad. “No one saw it coming” en nog “Pleasure is the orphan child of pain”… Geen vrolijke Fransen-muziek, maar wel bloedmooi, zoals nog composities op dit sterke album.
Icarus Soul is een indrukwekkend beklijvende, donkere catchy murder ballad. Een geweldige melodie, ondersteund door zwaar aangeblazen keys, en Verspecht die de pijn van het zijn gracieus uit zijn machtige keel perst. Gevolgd door nog meer pracht in God Is Gone, met zijn magische metrum, dynamiek en krachtige melodie. “God is gone, the well is dry, a roof is burning, our children cry, the women weep, the men are silent, can I hear her voice calling me home?”
Het niet minder pakkende donkere miniatuurtje Row Row is een wiegelied voor en eerbetoon aan de veel te vroeg gestorven Aza. Ook weer heel fraai, uiterst minimaal geïnstrumenteerd.
“This is not about winning a war”, klinkt het bij monde van Sara of is dat een heus kinderkoortje waarmee Verspecht deze mooie anti-oorlogsong pakkend inzet. “Kindness laughed and showed her secret face. The smile of God, a peaceful place. A blissful hallelujah from above, blessing those who really long for love…”. Slik.
De eerste opnames voor de negen nummers op The Soul Of Kindness dateren reeds van 2017 en vormen de basis van de plaat, na meerdere opnamesessies kreeg het album zijn vaste vorm in de loop van 2025 in de homestudio van producer Herman Temmerman. Uit een twintigtal nummers werden er negen geselecteerd voor de vinyl release. Wie het album op cd aanschaft of via de streamingdiensten beluistert, krijgt er nog het mooie hoopvolle Colour Of Our Dreams als toemaatje bij. Luisteren naar deze plaat. En nog en nog. Muziek die er toe doet, zeker in deze vreemde, vervreemde, warrige woeste tijden. Doén, bedank ons later!
Facebook – Website – Instagram
