“Richar! Richar! Kom eens hier!” Ja, het gaat best wel nog een tijdje duren voor we het over RicharRichar kunnen hebben zonder flauwe mopjes boven te halen. Toch is deze band één van de beste ontgonnen pareltjes van dit land. En geloof je ons niet, schenk dan gewoon twintig minuten van je leven aan dit kleinood. Daarvoor geef je toch iedere maand twaalf euro uit aan Spotify, toch? We hebben het over Paraphernalia, de ep van deze Brusselse/Luikse band.
Dankzij het alwetende internet weten we dat parafernalia verwijst naar een verzameling spullen, attributen of uitrusting die bij een bepaalde activiteit of levensstijl horen. Je kan het als een juridische term zien, maar ook als jargon uit de drugswereld. Aan jou de keuze. Niet dat het allemaal zo belangrijk is, want het gaat hem op de eerste plaats om de muziek en die zit van de eerste tot de laatste seconde goed.
Opener New Love is meteen al een schot in de roos. Melodieus, nerveus en verslavend goed. Je zou zweren dat Jarvis Cocker achter de microfoon staat, al was het maar vanwege dezelfde intense tragiek die zo eigen was aan de begindagen van Pulp. Maar geen Pulp, gewoon RicharRichar dus, Een postpunkband die over de taalgrens complètement inconnu is, maar op hun eigen gebied reeds het voorprogramma deed van RONKER of binnenkort te zien is op het Micro Festival in hometown Luik.
1000 Islands verklaart overigens waarom de term postpunk bovengehaald wordt. Het is misschien net iets te voor de hand liggend om Fontaines D.C. als referentiepunt aan te stippen als je het over deze stijl hebt, maar toch. Een ander ijkpunt is ongetwijfeld Protomartryr, ten minste op de titeltrack toch. Laat die overstuurde gitaren maar komen, Grietje. Noisepoppunk met de nijd van Mark E. Smith en wat voor een refrein zeg en waarschijnlijk nog efficiënter met een paar pintjes in de jaszak, net zoals Joey Casey dus.
Bij Ricardo maken we weer een ommetje naar het beginpunt, want het swingt als een tiet of om het vrouwvriendelijker te stellen: dit swingt, jawel, als Pulp. Dat keyboardorgeltje! En hadden we het al over The Fall? Ja dus, en de invloed van de beste band uit Manchester – en bij uitbreiding de hele wereld – hoor je zeker op Anna. Neen, zorg maar dat je de naam RicharRichar niet al te vlug vergeet en dat zeggen we niet eens om mee te lachen…
