Home Festival W-FESTIVAL Oostende, Klein Strand (26/08/2021)

W-FESTIVAL Oostende, Klein Strand (26/08/2021)

by Nel Mertens

Tekst: Nel Mertens en Hans Vermeulen (hv)
Foto: Hans Vermeulen. Bekijk hier ons uitgebreide foto-verslag van W-festival op donderdag 26/8.

Na de donkere voorloper, ging het vierdaagse W-festival op donderdag officieel van start. The House Of Love, het Klein Strand van Oostende, werd meteen warm geopend met East 17.

East 17 © Hans Vermeulen

We gaan er ons niet ‘uit proberen klappen’, ook wij hebben even gelachen als we deze Britse nineties boysband op de W-affiche zagen opduiken. Maar… een zonnig strand, drie tot heren opgegroeide jongens en – toegegeven – nummers die je één voor één kan meezingen: er zijn veel slechtere manieren om je dag te beginnen. Nog steeds in witte broek en de danspasjes in de benen, openden ze hun set met House Of Love. “Put your hands up in the air!” Het publiek was enthousiast volgzaam. Er waren vrij vroeg al heel wat mensen toegestroomd voor het trio, dat een zomers feestsfeertje creëerde met hitjes als Steam, Thunder, Stay Another Day. Samen met de dansende vroegelingen sloten ze af met Allright.

East 17 overtrof zonder twijfel onze verwachtingen met een kwalitatief optreden qua sfeer en een nagenoeg perfecte samenzang. En blijkbaar zijn de heren nog niet van plan om te stoppen, want binnenkort verschijnt hun nieuwe album 24/7, waaruit ze de liefdesballade Crying lieten horen.

Toploader © Hans Vermeulen

Ze groeiden op aan de rotsachtige Britse kusten en net daarom vonden ze het zo fijn om eens aan onze Belgische zandkust te mogen spelen. Het Britse indierocktrio Toploader maakte vooral naam met hun cover van Dancing In The Moonlight (King Harvest). Voor de rest geen of weinig bekende tracks, maar de toetsenist, drummer en zanger/gitarist lieten een fijne sfeer achter op het Oostendse strand met hun optimistisch romantische sound. Het Knuffelrockgehalte in het publiek ging zeker de hoogte in! Ook met hun cover van The Waterboys’ Whole Of The Moon.

Katrina zonder Waves © Hans Vermeulen

Katrina landde deze keer op W-festival zonder haar Waves, omdat ze ziek zijn, vertelt ze ons meteen. We twijfelden er niet aan dat deze dame haar mannetje wel zou staan, want toen we haar enkele jaren geleden hoorden, zette ze een ferme set neer. Erg veel volk stond er niet vooraan, want een van de weinige voorspelde regenbuien besloot er net dan uit te vallen. “I’m happy to see you all three”, repliceerde ze met humor. Gewapend met haar gitaar stond ze dus helemaal alleen op het podium. Starten deed ze in rock-’n-roll-stijl met Rock On Girl. Uiteraard kregen we Love Shine A Light (haar hit waarmee ze het Eurovisiesongfestival won in 1997) en Walking On Sunshine te horen.

Katrina blijkt toch heel wat kracht en vooral stembereik kwijtgeraakt te zijn in tussentijd, want die klinkt nu te vaak schreeuwerig, voorzien van valse ‘oohs’ en ‘aahs’. Wat ze wellicht nooit zal kwijt geraken, is de charme waarmee ze haar publiek meeneemt, met flair en humor. Opvallend hoeveel covers ze ook bracht. Onder andere in haar ‘Ladies Of The Eighties’-rondje, dat ze start met Sweet Dreams (Eurythmics) en ook Heaven Is A Place On Earth (Belinda Carlisle), Maria (Blondie), The Kids In America (Kim Wilde), Eternal Flame (The Bangles). Ook Echo Beach (Martha And The Muffins) volgt nog, wat in de verste verte niet tipte aan het origineel.

Daan en Isolde © Hans Vermeulen

De portie charisma die volgt, is onbeschrijfelijk als DAAN, vergezeld van cellist Jean-François Assy en Isolde Lasoen (percussie en zang) op het podium verschijnt. Openen doen ze met Addicted en we horen meteen dat dit een bijzonder optreden wordt. “I am addicted to you”, zingt hij en een verslaving dringt zich ook bij ons op. Het slagwerk en de zang van Lasoen zijn zo uitzonderlijk eigen, dat ze een bijna evenwaardige rol als frontman Daan innemen. En ook Assy op de cello doet niet onder.

Ze klinken zwoel, jazzy en even later klassiek met een crunchy sound. Een theatraal esthetische sfeer zit in La Crise, dat oorspronkelijk verwijst naar de Griekse crisissen, maar ondertussen universeel geworden is. De cello klinkt hier behoorlijk bohemien. En dan starten ze aan de Daan-hits, die ze in een heel ander arrangement laten horen. Eén en al sonisch esthetische finesse. Exes klinkt hierbij al erg puur, met Daan aan de piano en de kristalheldere zang van Isolde, gevolgd door een geniale versie van Housewife. Het lijkt of de tracks nu volledig doorleefd zijn en hun ideale vorm gevonden hebben. Uitdagend sereen klinken ook Victory en Fool. Maar het was duidelijk dat het trio naar een hoogtepunt toe werkte waardoor we een bijzondere versie van Swedish Designer Drugs te horen krijgen. Pizzicato snaarwerk en sterke cellosneren vallen nu even bijna weg. Ze zijn er beslist, maar Daan en Isolde vestigen alle aandacht op zich met hun teder intiem flirtende duet. Afsluiten doen ze met The Player. Eén van de beste optredens van vandaag.