Wie dacht dat duisternis uitsluitend bedoeld is om bij stil te staan, heeft duidelijk nog nooit op de rand van de afgrond staan dansen. Het dark electro-, newwave-, postpunk-, EBM-festival Porta Nigra in De Klinker in Aarschot bood dit weekend daarvoor de perfecte plek.
Stormachtig te laat kwamen we de herfsteditie van Porta Nigra in Aarschot binnengewaaid. Van opener Years of Denail konden we nog net de laatste drie tracks meepikken, waarna we vrijwel direct met een gevoel van spijt overvallen werden, want meteen was duidelijk dat dit duo een sterke liveshow vol energie neer aan het zetten was. Drie laatste stuiptrekkingen in een wereld waar de mens steeds meer machine wordt en de machine steeds beter leert hoe ze een mens kan laten bewegen.
Een combinatie van postpunk, EBM, industrial maar ook rave vulde de zaal – check hun Suicide Disco – rijkelijk, met de Franse muzikant/producer Jerome Tcherneyan (ex-drummer van Piano Magic) en de Tsjechische Barkosina Hanusova die haar poëtische teksten ijl over de dynamische sound drapeerde. Heerlijk dansbare beats en een verleidelijke ijle stem wonden ons meteen rond beide vingers. Elegantie en kracht, oprechtheid en show. De laatste snippers van hun set, die we gelukkig toch nog konden meepikken, doen alvast uitkijken naar hun nieuwe album Suicide Disco 3, dat in december verschijnt.
Het neofolk-, martial industrialproject Ordo Rosarius Equilibrio uit Stockholm mocht het podium overnemen. Trommels werden opgesteld en vlaggen werden gehesen. Meer dan dertig jaar bestaat de “band met een liefde voor lange songtitels” en het duo Tomas Pettersson en Rose-Marie Larsen doen het intussen al 25 jaar samen. Vandaag iets minder energiek dan vroeger, maar des te meer liefdevol voor elkaar en naar het publiek toe.
Het zijn de livedrums die hun optredens vaak kracht bijzetten en daar kregen we niet zo veel van te horen. Ook hun melodische backingtrack, die voor de knappe tegenstrijdigheid zorgt met de sombere spoken words, stond te stil. Dat die geluidsbalans wat uit evenwicht was, deed echter niets af aan de schoonheid van de ritualistische set die ze neerzetten. De ritualistische soundscapes, een bel die luidt ergens op de achtergrond, een kraai die schreeuwt en het woord ‘war’ dat weergalmt. Openingstrack Nature seeking Equilibrium, War for the Principle of Balance bracht ons hoofd meteen in balans om ons te laten meeslepen in hun set. Als een sombere mantra klonken de strak ritmische woorden als poëzie in I Am the Son of Daggers, in a Future You Forgot, een treurmars in schoonheid gestapt.
De trommels zorgen dan weer voor een machtig, statige sfeer in Receive the Flame, All You Children of the Sun. “Forever united, refusing to die…” Ook in Do Angels Never Cry, and Heaven Never Fall? Kregen we die sterke, trillende drumvellen en dat bezorgt ons toch weer elke keer kippenvel, hoewel de tracks er ook een militaristisch kantje bij krijgen. “Something new, who thought that would have happened…?” meldde Petterson met een zacht lachje. “I’ve seen the stars collide”, klonk het één van de twee nieuwe nummers die ze speelden. Ze houden vast aan hun kenmerkende stijl, doch hoorden we in beide tracks meer tintelende, stekende, prikkelende electro, die hun sound omhoog trekt naar het heden. Klonk erg goed!
Dit duo bewees het vanavond nog maar eens: het avontuurlijke, folky, militaristische blijft wonderlijk hand in hand gaan met diepe beats en sombergestemde woorden van Ordo Rosarius Equilibrio. Hoogtepunten in de set waren zonder twijfel de twee afsluiters: A Song 4 Hate & Devotion en Three is an Orgy, Four is Forever.
Gelukkig was er ook een plekje voor een Belgisch project op Porta Nigra! En wat voor één. Vomito Negro, een van de grondleggers van de Belgische electro-, industrial- en EBM-sound sinds 1983. En ook anno 2026 is dit het geluid van de wereld. Koortsachtig werden beats, rauwe vocalen en ruwe industrialpulsen en -kreten gitzwart uitgekotst door oprichter Gin Devo en batterist Sven Kadanza.
Met Save The World opende het duo. Een track uit 1992, misschien nu nog actueler dan toen. Klassiekers die wat ons betreft dagelijks weer de ether in mogen, volgden met Obsession, Burning Man, Enemy of the State, Black Power, het opzwepende No Hope No Fear en Feel the Heat als hoogtepunten. Het waren deze twee Belgen die de zaal vandaag bewogen, zoveel is zeker.
Hoewel er al wat volk was vertrokken, voor Rotersand startte, bracht deze show van Rascal Nikov en Krischan J.E. Wesenberg het publiek toch ook netjes in beweging en zelfs enkelen in vervoering! Het Duitse industrial-, futurepopproject dat tegen progtrance en techno durft aan te schuren, bestaat intussen bijna 25 jaar. Rascal liet de zaal geen seconde los. Een geboren entertainer, die – ondanks zijn lengte, de zelfzekere zang en stevige sound – indruk maakt met zijn zachtheid naar het publiek toe. “You cross grey to my mind… and grey makes my true colors shine”. Tintelend startte het duo met Grey, met beats die slaan, prikkelende electro en een grijze, sluimerende soundscape met techno-elementen opgevuld. “And grey is more… than black and white.”
Voor mensen die zoals wij soms nogal kunnen focussen op teksten en woorden, is Rotersand een zegen. Hoe vaak stonden we al niet te schaterlachen om de banale teksten over de zon, de maan en de blik in “her eyes” op de eerste rij van EBM-bands? Dat is geen seconde gebeurd bij Rotersand. Tekst en muziek, zang en ritmiek zijn van even hoge kwaliteit. De techno-elementen zorgen voor een ravestroom, waarin we dansend meegezogen worden. Verzet was geen optie en dat gold zowel bij tracks als Higher Ground, Don’t Stop Believing als First Time tot War On Error.
“It’s my life. It’s my mind. It’s my heart – not a digit.
It’s my voice. It’s my beat. It’s my soul – not a digit.”
“Esperanza… ego ego ego!” Private Firmament (I Fell for You) was vanavond onze op één na favoriete track, want het hoogtepunt in deze set was voor ons Exterminate Annihilate Destroy. Krachtig en vastberaden afsluiten, noemen ze dat.
En het mooie was… dat we op zaterdag gewoon terug door die ‘Porta Nigra’ mochten stappen, want nog geen 24 uur later konden we er Lifeless Past, Ruhr, Devil and The Universe en Potochkine gaan zien!
