Het is grappig dat mensen lachen als je hen zegt dat je een ticket op zak hebt voor The Sisters Of Mercy. Het is een lach die menig fan begrijpt, want de Engelse band is kampioen in teleurstellen en dat ondanks hun legacy. Of frontman Andrew Eldritch laat verstek of hij laat zijn stem thuis. Ook naar de fans toe is hij niet altijd de liefste, want hoewel hij één van de pioniers en uitvinders is van de gothrocksound, verzet het Sisters-opperhoofd zich tegen deze omschrijving. The Sisters Of Mercy hebben volgens hem niets met goth te maken. Grapjas, zeker omdat zonder die trouwe gothfans geen kat naar hun optredens zou afzakken. Misschien hoopt iedereen dat het wel ééns goed zou kunnen aflopen, want keer op keer slagen de zusters erin om zalen uit te verkopen. Ook in de AB. Twee keer zelfs en wij waren er op zondag bij…
Om meteen maar die prangende vraag te beantwoorden: The Sisters Of Mercy waren goed die dag! Niet dat het fenomenaal werd, want dat zullen ze wellicht nooit meer worden, maar prima genoeg om hun de voorbije miskleunen te vergeven. Eldritch ziet er fysiek bij de optredens minder en minder goed uit, maar de Brit had er zin in en zelfs de rookmachine bleef op stal. Vanaf opener Ribbons had de band er geen seconde moeite mee om het Californische duo Soft Palms te doen vergeten. Dat was ook niet zo moeilijk, want verder dan een derderangsverie van The Raveonettes kwamen ze zelden. Die Sisters daarentegen gingen alleen maar bergop, ook al zijn ze tegenwoordig bijna een veredelde tributeband geworden, want op Andrew Eldritch en drumcomputer Dr. Avalanche na, lagen de andere leden nog in hun pampers toen de band in 1980 in Leeds het levenslicht zag.
Af en toe zag je Eldritch wel eens manken en hadden doorgewinterde fans vrij vlug door dat de nieuwe Sisters-muzikanten nauwelijks feeling hebben met het originele concept, maar het waren minpuntjes die je vrij vlug kon vergeten. Zeker na Crash And Burn, waarschijnlijk het beste Sisters-nummer en één van de vele onuitgebrachte songs die je alleen maar kan aantreffen op bootlegs. Want ja, die nieuwe nummers bestaan wel en ze touren er al decennia mee rond, alleen weigert de band om ze uit te brengen. Begrijpe wie begrijpen kan, maar niemand die wellicht toegang krijgt tot Eldritchs hersenpan. Mysteries genoeg, zo lijkt het alsof hij het materiaal van The Sisterhood beter vindt dan zijn baanbrekend werk van First And Last And Always dat de soundtrack van een generatie werd. Niet dat we erom treurden, want zowel Giving Ground als Colours stonden als een huis.
Het publiek bleef vrij rustig – wedden dat die bijna bejaarde beentjes daar voor iets tussen zitten – waardoor de Brusselse rocktempel niet ontplofte bij classics als Alice, het wat ons betreft overbodige Temple Of Love, maar we kregen er wel Marian of het nog altijd even briljante Detonation Boulevard – weliswaar in medleyvorm – in de plaats voor terug.
