VLB kennen we jaren van Alois & VLB, maar sinds kort gaat VLB ook solo op pad met Race Tegen Mezelf op zak. Een ep die alleen maar te omschrijven is als een emotionele muilpeer. Een gesprek met VLB.
De eerste vraag is natuurlijk, waarom ga je nu solo?
Wanneer je samen met anderen muziek maakt, zoek je naar gemeenschappelijke delen tussen elkaar die de basis vormen voor de muziek die je samen maakt. Die was er zeker tussen Alois en ik, en heeft de afgelopen jaren dan ook geresulteerd in de ep’s en albums Proberen, Geloven en Vliegen. Tegelijk ervaarde ik de laatste jaren meer en meer de nood om ook andere kanten van mezelf kwijt te kunnen in mijn muziek, iets wat niet altijd lukte in het Alois & VLB-gegeven. Zo ben ik een drietal jaar terug begonnen met het schrijven van solotracks die binnenkort het daglicht zullen zien. Toen Alois afgelopen zomer besloot om een stap terug te zetten van ons gezamenlijke project is alles in een stroomversnelling gekomen.
We hebben begrepen dat je ondanks het soloproject wel sterk verbonden blijft met Alois. Leg uit.
Goed opgemerkt (lacht). Alois is en blijft een van mijn allerbeste vrienden. We zijn doorheen de jaren alleen maar dichter naar mekaar toegegroeid. We zijn sinds dit jaar ook huisgenoten, en het is echt top om het huis te delen met iemand als hem. We zijn daardoor ook vaak elkaars eerste luisteraar van de projecten waarmee we bezig zijn. We motiveren mekaar en hebben een super leuke tijd samen. Nadat de opnames van onze vorige plaat Vliegen afgerond waren, een tweetal jaar geleden, kwam er tijd vrij voor iets nieuws en heb ik hem gevraagd of hij het zag zitten mijn soloproject te producen. Hij is een ongelofelijke producer, hij weet wat ik wil en slaagt er keer op keer in een banger te maken. Ik werk daarom ook het liefst met hem in de studio samen, en dat zal ook altijd zo zijn.
Je eerste ep Race Tegen Mezelf draagt meteen een zeer persoonlijke stempel. Was dat een ei die je absoluut kwijt moest?
Ik denk dat de meeste nummers die ik schrijf eieren zijn die ik kwijt moet, haha. Vooral de nummers Racen Tegen Mezelf en Beetje betekenen veel voor mij. Beetje gaat eerder over de frustratie en het verdriet dat ik, net als elke puber, met momenten meemaakte. Mijn onbegrip tegenover de buitenwereld speelt daar een belangrijke rol in. Het is een soort herinnering aan een moeilijke periode in mijn leven en de energie van dat nummer beschrijft voor mij perfect hoe boos of opstandig ik me voelde tegenover de buitenwereld. Race Tegen Mezelf gaat dan weer meer over de bewijsdrang die ik voel tegenover mezelf, om steeds weer mezelf te moeten overtreffen. Een gedachte waar ik de laatste tijd meer en meer van probeer af te stappen. Ik probeer het wat rustiger aan te doen en wat meer te genieten van het leven. Toch is die bewijsdrang iets wat in mij zit en wat ik er niet makkelijk uit zal krijgen. Het is dan ook iets dat ik constant moet bewaken voor mezelf om ervoor te zorgen dat ik niet in het rood ga.
Het kan niet anders dan dat je trots bent op je eerste ep. Hoe voelt het?
Alhoewel het releasen van muziek mij niet per se gelukkig maakt, ben ik vooral blij dat het mij eindelijk gelukt is om een solo project te releasen. Zoals ik al zei was ik al een tijdje bezig met het creëren van nieuwe muziek, maar om de een of andere reden lukte het maar niet om nummers volledig af te werken en tot een eindproduct te komen. Dat zorgde voor redelijk wat onzekerheid en frustratie. Ik denk dat ik te veel op mensen om mij heen steunde en het gevoel had dat ik anderen nodig had om verder te kunnen, waardoor ik maar bleef wachten tot ze tijd hadden om mijn muziek af te werken. Gaandeweg heb ik geleerd om steeds meer dingen zelf te doen en mijn eigen plan te trekken. Die zelfstandigheid had ik nodig om terug in mezelf te geloven. Ik denk dat even afstand nemen van Alois & VLB mij daarom ook enorm veel deugd heeft gedaan en me heeft helpen groeien als artiest.
Spreek me tegen, maar vrolijk klinkt het niet.
Tegenspreken zal ik zeker niet doen. Het is een opmerking die ik wel vaker heb horen vallen de laatste tijd. Soms luister ik terug naar mijn eigen nummers en denk ik: “Fuck, ik lijk wel een depressieve kloot”. En alhoewel ik zeker wel meen wat ik zeg, ben ik er mij van bewust dat ik een redelijk eenzijdig beeld schets van mijn persoonlijkheid in deze ep. Ik ben in het dagelijkse leven nochtans over het algemeen een redelijk optimistische en goedlachse kerel, al heb ik zeker mijn dingen waar ik mee worstel net als elk ander mens op deze aardkloot. Maar wanneer ik muziek maak, schrijf ik (blijkbaar) vooral over dingen die niet goed gaan of gingen, of waar ik me aan erger. Ik ga niet snel over koetjes of kalfjes rappen. Ik houd ook erg veel van humor, al is het mij tot op heden nog niet echt gelukt om daarmee aan de slag te gaan in mijn muziek. Het is wel iets wat ik op termijn graag meer zou doen.
Zie je jezelf als een outsider?
Hangt er vanaf met wie je mij vergelijkt. Plaats je mij terug in een klas, of ergens op een random werkplek met een stijve baas die ik moet gehoorzamen, dan ga ik liever dood. Op zo’n momenten voel ik me heel erg een outsider. Maar tegelijk ken ik heel veel mensen die zijn zoals ik, of omgekeerd. Zo’n outsider ben ik dan ook weer niet, denk ik dan bij mezelf. Al heb ik me bij mijn eigen vrienden in het verleden ook wel vaak een outsider gevoeld.
Helpt het om zware onderwerpen te verwerken als je er zelf over zingt?
Ik weet niet of het helpt. Het helpt me er wel over nadenken, en de dingen helder te krijgen. Daar kan ik ook rust in vinden. Weten waar ik sta en wat mijn aandeel was in bepaalde zaken. Wat zelfinzicht verwerven zeg maar. En van enkele tracks kan ik zelf ook droevig worden, die raken me dan echt. Het biedt op de een of andere manier wel troost dat ik zoiets dan onder woorden heb kunnen krijgen.
Haal je die onderwerpen aan voor jezelf of wil je er ook andere mensen mee steunen?
In mijn muziek ben ik niet echt altruïstisch. Ik voel niet per se de nood om de stem van het volk te verkondigen. Ik rap dus eigenlijk alleen maar wat ik zelf meemaak of wat er in me opkomt. Natuurlijk doet het wel deugd wanneer iemand me zegt dat mijn verhaal resoneert bij een ander.
Meer dan ooit is Nederlandstalige hiphop – Nederlandstalige muziek zelfs tout court – urgenter dan ooit. Is dat toeval?
Geen idee, is dat zo? Is er iets op til? Ik heb alleszins nog niks speciaals gemerkt. (lach). Zou wel leuk zijn, want ik vind het sowieso nice om muziek en kunst in je eigen taal te horen. Dat inspireert me, veel meer dan een Engelstalige tekst zou kunnen doen bijvoorbeeld.
Heb je eigenlijk ooit overwogen om in het Engels te rappen?
Nee nooit, en zal ik ook nooit doen, voor geen geld in de wereld. Zelfs al had ik geen haar op mijn Engels accent. Ik snap niet waarom je jezelf in een andere taal dan je moedertaal zou uitdrukken. Dan maak je muziek puur voor iemand anders dan jezelf toch? Al is er zeker ook niets mis met muziek maken voor iemand anders dan jezelf. Ik denk dat beiden kunnen bestaan: zowel muziek maken voor jezelf, als muziek maken voor een ander. Je maakt, denk ik, muziek in eerste instantie voor jezelf, en smijt het daarna in de buitenwereld in de hoop er toch iets van erkenning voor te krijgen. Anders zouden al die egocentrische artiesten die smeken om aandacht toch niet bestaan? Alhoewel ik zeker nooit zal bedelen om wat aandacht, merk ik dat ook die zoektocht naar erkenning mij niet vreemd is. Een mens is altijd op zoek naar wat liefde en erkenning, lijkt me. Ik weet niet of ik nog zo lang muziek zou maken als ik het nooit meer aan een ander kon laten horen.
Wat zijn nu de plannen metRace Tegen Mezelf? Komt er een tour aan?
Ik wist het zelf even niet goed. Met dat het Alois & VLB-gegeven wat gaan liggen, waren er een lange tijd ook geen optredens, waar ik op zich geen probleem mee had. Op een podium staan is altijd iets stresserend geweest voor mij, en eigenlijk vond ik het dus best fijn even die druk niet te ervaren. Ik stelde me de vraag of ik überhaupt nog wou optreden, omdat ik geen zin had om mezelf nog meer druk op te leggen. Toch heb ik onlangs een try-out gedaan in Antwerpen waar ik een tijd lang naar toe heb gewerkt. Toen ik daarmee bezig was en ook achteraf na de show, besefte ik dat het eigenlijk wel echt speciaal is om je muziek te kunnen delen met anderen op een podium. Dat is uiteindelijk ook waar het om draait, denk ik. De optredens stromen jammer genoeg niet vanzelf binnen, dus als dat is wat ik wil in de toekomst zal ik er zelf naar op zoek moeten gaan.
Als je met één vingerknip iets aan jezelf kon veranderen, wat zou het dan zijn?
Niet altijd zo gehaast zijn, meer rust vinden in mezelf. Mijn vader is ook altijd ongelofelijk opgejaagd en dat heb ik jammer genoeg van hem meegekregen denk ik. Als klein kind schreef mijn moeder mijn broers en ik in voor een heleboel verschillende hobby’s en daar moesten we altijd naar toe gaan. Dat heeft ervoor gezorgd dat ik alles plichtbewust uitvoer en niet snel geneigd ben iets stop te zetten of op te geven. Ik weet alleen maar van doorgaan. Dat is soms best lastig. Tegelijk hebben die dingen er ook voor gezorgd dat ik ambitieus ben, waar ik zeker ook wel dankbaar voor ben. Ik zou niet willen weten hoe het is om geen richting te hebben in je leven, uren scrollen op je gsm omdat je je elke dag dood verveelt.
