Zin in een avondje fragiele, mooie songs? Noteer dan alvast 10 juni in je agenda. In Geheel De Uwe in Gent hebben we Lily Of The Valley te gast, maar eerst een praatje met bezielster Julie.
Waar komt de naam Lily of the Valley vandaan?
Als kind gaf mijn mama mij de bijnaam Lili. En aangezien Julie een veelvoorkomende naam is, was het gebruik van mijn gewone naam als artiestennaam geen optie. Het leek me leuk om iets met die bijnaam te doen, maar om het iets internationaler te laten klinken, wilde ik wel een Engelstalige artiestennaam. Ik las ooit ergens in een Engelstalig boek de term ‘Lily of the Valley’ en vond dit zo’n mooie verwoording voor de welriekende lentebloemetjes, de lelietjes-van-dalen of meiklokjes. Ik had dus al lang het idee om ooit iets te doen met die naam. Bovendien is het ook niet helemaal toevallig dat mijn bijnaam verwerkt zit in de naam van net die bloem, want mijn eerste zanglessen, waar het zaadje geplant werd om zelf muziek te beginnen schrijven, vonden plaats in de Meibloemstraat in Gent.
De naam past best wel bij je muziek. Toevallig?
Als je daarmee bedoelt dat mijn muziek lieflijk en speels klinkt, dan is dit toeval. Op het eerste gezicht komen mijn songs misschien wel zo over, maar wie iets beter naar mijn teksten luistert, merkt dat ze eerder thema’s van melancholie en onzekerheden aanhalen.
Lily Of The Valley, dat is Julie op haar piano. Is dat de definitieve opstelling, of kan het ook een hele band worden?
Wanneer ik een nieuwe song aan het creëren ben, hoor ik vaak in mijn hoofd een opbouw naar leuke gitaarriffs, meerstemmigheid in de refreinen, en dansbare drumbeats. Echter horen mijn songs zoals ze nu zijn wel echt thuis binnen de categorie van slow piano pop, met de nadruk op het overbrengen van emotie en het vertalen van mijn gedachten naar muziek. In dat opzicht is enkel zang en piano een goede manier om weer te geven wat ik wil vertellen. Al sluit ik niet uit dat ik ooit eens aan de slag ga met een loopstation om meerdere lagen toe te voegen aan mijn songs.
Je kiest duidelijk voor het genre van het chanson. Chansons zijn belangrijk?
Zelf omschrijf ik mijn genre niet per se als chanson, maar ik snap de associatie. Zeker wanneer ik in het Frans zing, valt deze term nogal vaak. Echter is het niet mijn bedoeling om iets theatraal te brengen. Ik hou het graag bij eenvoud in vocals en lyrics, maar wel met emotionele diepgang. Ik zie de associatie alleszins wel als een compliment, maar het is dus zeker niet bewust gekozen.
Je zingt inderdaad soms in het Frans. Waarom?
Ik heb altijd een voorliefde gehad voor de Franse taal. Reeds van kleins af aan kwam ik in contact met het Frans via taalkampjes die mijn ouders organiseerden, waarbij ik als kleutertje spelenderwijs Franse liedjes zong en zo mijn eerste woordjes leerde. Onlangs ontdekte ik enkele hele goede Brusselse artiesten, die het bij mij deden kriebelen om zelf ook eens een song in het Frans te schrijven. Zo ontstond Paris M’appelle, een ode aan Parijs, één van mijn favoriete steden. Bovendien is zingen in het Frans voor mij een manier om iets meer op te vallen tussen alle andere singer-songwriters. Mmijn Frans repertoire is wat mij uniek maakt.
Je hebt er geen problemen mee om het Engels en het Frans in één set te mixen?
Hoezeer ik er ook van hou om in het Frans te zingen, toch lukt het me nog net iets beter om mijn verhaal te vertellen in het Engels. Idealiter heb ik een set waarbij er voldoende afwisseling is tussen de twee talen. Ik merk dat dit ook iets is wat wel aanslaat bij het publiek.
Is taal überhaupt belangrijk?
Ik kan soms wel de ’taalchampetter’ uithangen. Rare zinsconstructies om die zin dan toch maar in de song te laten passen, daar doe ik niet aan mee. Voor mij moet het gewoon kloppen, en logisch aanvoelen. Al ben ik ook niet perfect Frans- en Engelstalig, dus mogelijks maak ik me zelf af en toe schuldig aan wat ik dan maar artistieke vrijheden zal noemen.
Jouw nummers vinden we terug op VI.BE. Zijn er plannen om iets uit te brengen?
Momenteel focus ik me vooral op het uitbreiden van mijn repertoire om een mooie, op zichzelf staande set te kunnen brengen, waarmee ik dan live kan optreden. Spelen voor een publiek geeft me de meeste voldoening. Al sluit ik niet uit dat er ooit iets wordt opgenomen om uit te brengen. We zien wel wat de toekomst brengt!
Op 10 juni speel je voor Luminous Dash in Gent in Geheel De Uwe. Wat mogen we verwachten?
Hoewel ik werk met een alter ego en als Lily of the Valley op het podium van Geheel De Uwe zal staan, hoop ik toch steeds dicht bij mezelf te blijven en een oprecht beeld te schetsen van wie ik ben en wat ik wil delen met jullie. Het wordt een avond van slow listening, met af en toe een vocale uithaal of een tof pianoriffje, maar altijd met een grote authenticiteit.
Wat is je favoriete plaat aller tijden en waarom?
Strange van Celeste kan ik on repeat blijven luisteren. Het stemgeluid van Celeste heeft iets heel unieks en breekbaars, dat me vanaf de eerste zin meesleurt in haar verhaal en me niet meer loslaat tot aan de laatste zin. Bovendien is de inhoud van deze song pijnlijk herkenbaar en tegelijk berustend mooi. “Isn’t it strange? How people can change. From strangers to friends, friends into lovers, and strangers again.”
