Home Interview THIS CAN HURT

THIS CAN HURT

by Nel Mertens

“Moesten we een platenlabel zijn, we hadden This Can Hurt al lang een contract aangeboden, waar ze de eerstkomende jaren onmogelijk nog van onder geraakten”, schreven we bij het verschijnen van hun album Worlds Apart. Met hun rake strelingen voor oor en ziel met een hoog rockgehalte werd de Gentse band ondertussen opgepikt door het label Glasstone Records. Een ideale gelegenheid om het met de heren even te hebben over verleden, heden en vooral de toekomst.

Jullie tweede album Worlds Apart werd niet alleen door de luisteraars goed onthaald, maar werd ook opgepikt door een label. En niet zomaar eentje… want het Britse Glasstone Records heeft o.a. ook Peter Hook (Joy Division) onder zijn vleugels. Wat betekent dit voor jullie/ doet dit met jullie?
Wat het voor de band zal betekenen zullen we nog even moeten afwachten, het album is nog maar enkele dagen uit (sinds 8 mei) via Glasstone. We hopen op wat meer aandacht op het thuisfront. België blijft een bizar land op muzikaal gebied… we durven al eens experimenteren met verschillende genres, misschien ligt daar het ‘probleem’.  Niet metal genoeg voor het gemiddelde metalfest, te donker voor de commerciële festivals, te zwaar voor de wavescene, en ga zo maar door. In de buurlanden staan we zowel op pop-, rock-, metal- en gothicfestivals. Raar dat de Belgische programmatoren zich in veel gevallen aan één uitgesproken genre vastklampen. Nu ja, voor ons persoonlijk is de deal met Glasstone de bevestiging dat we met iets bezig zijn dat er op één of andere manier toch uitspringt. Of we België daarvan kunnen overtuigen zullen we moeten afwachten.

Jullie hadden alle vier al een muzikale rugzak vóór This Can Hurt, dat in 2014 door JP De Brabander en Jack Noise leven werd ingeblazen. Een onomkeerbare chemische reactie bleek dat te zijn, want het eerste album Nothing Matters was meteen raak. Worlds Apart volgde vorig jaar, het eerste album waar jullie met vier aan werkten. Hoe is de band gegroeid / geëvolueerd in die 6 jaar?
JP: Ik denk dat de band vooral live is geëvolueerd, er is groot verschil tussen een studioduo met sessiemuzikanten en een band die wekelijks een paar uur samenzit in een repetitiekot.  Dat merken we zelf ook wanneer we live spelen. Met Sven en Jo in de rangen is de band live veel strakker en overtuigender geworden. Vóór de komst van Sven was ik naast gitarist ook frontman / zanger van de band, een plek waar ik me nooit 100% op mijn gemak heb gevoeld maar waar Sven zich als een vis in het water voelt. Een ritmesectie moet, zeker in een band als This Can Hurt, een machine zijn. Jo en Jacob zorgen voor die machinale drive waardoor het live-plaatje nu ook helemaal klopt. Elk zijn stiel, zeggen ze hier, en na wat gekonkel in de line-up, hebben we uiteindelijk de juiste stielmannen op de juiste plaats.