Verjaardagen bestaan om gevierd te worden. Dit jaar bestaan The Shovels dertig jaar, en dat wordt gevierd met een feestje dat georganiseerd wordt door Luminous Dash in de Gentse Missy Sippy op 24 april. Frontman Erik Debny vertelt alles over dertig jaar Shovels-geluk.
The Shovels bestaan 30 jaar. Dat is vrij lang, hoe zou je al die jaren omschrijven?
Het was een avontuur en een leerschool ook voor mij. Veel groepen maakten in het begin hun beste plaat, bij ons is er een soort consistentie van kwaliteit als ik dat mag zeggen. Het is een gevecht tegen de tand des tijds want al onze apparatuur is stokoud.
Er zullen wel laagtepunten geweest zijn, maar laten we het maar over de hoogtepunten hebben. Welke kies je eruit?
Sommige goede optredens en telkens de releases. Ik zie dat als hoogtepunten, hoewel we nooit een hit hebben gehad. The Shovels zijn geen commercieel succes, maar wel een artistiek succes. We hebben nu acht platen uit en ik vind die alle acht zeer goed. Een heel fijn moment voor mij was vorig jaar in Café De Loge in Gent toen Luminous Dash een verrassingsfeest had geregeld met al mijn vrienden.
Ook al hebben The Shovels heel wat gevarieerde dingen gedaan, bleek vanaf Plastic Fantastic Generation dat de kern van de band toch de liefde voor de 60’s zou worden. Van waar die fascinatie voor deze periode?
In de jaren zestig was geluidsapparatuur op zijn hoogtepunt met een keerpunt in 1967. Voor ’67 werd de klank voortdurend beter, maar vanaf 1968 gaat die zo ver vooruit dat hij eigenlijk achteruit boert en doorheen de jaren zeventig wordt alles steeds synthetischer van geluid en in de jaren tachtig is alles plastiek van klank. Die stilte die groeit in klank doorheen de jaren, heb ik een naam gegeven omdat daar nog geen naam voor bestond, ik noem dat “Spunge”. De stilte in Vienna van Ultravox dat is spunge. Dat bestaat al sinds de jaren vijftig en dat is steeds blijven groeien, in het begin ging dat hand in hand met geluidskwaliteit, maar nu al lang niet meer. Er is iets grondig mis met wat wordt beschouwd als kwaliteit in klank.
Het bleek ook snel dat Erik Debny de rode draad van The Shovels zou worden. Ik neem aan dat het merendeel van de songs door jou is geschreven?
Bij de eerste twee platen, Plastic Fantastic Generation en Time Machine schreef ik soms wel samen met Tim Brown aan songs, er is zelfs een song op Plastic Fantastic Generation waar Tim solo is gegaan. Vanaf de derde plaat Dig It schrijf ik alle songs alleen, met uitzondering van Booberella op Spaced Out In Outer Space dat ik samen met Nele Janssen heb geschreven, maar alle laatste zes Shovels-platen zijn door mij geschreven, ja.
Het kan niet anders dan dat er in 30 jaar ook heel wat personeelswissels waren. Is dat de reden waarom de platen van The Shovels steeds wel als The Shovels klinken, maar toch weer anders?
Het gaat meestal zo, ik verzamel muzikanten rond mij waarmee ik een plaat opneem, iedereen is enthousiast, de plaat verschijnt en doet niks en al die muzikanten vertrekken naar andere bands en ik kan opnieuw beginnen met muzikanten te zoeken. Dat gebeurt bij elke release, al zijn er wel mensen die steeds aan mijn zijde blijven zoals Niels Hendrix (van Fence), Tom Vienne en Nele Janssen. Elke plaat klinkt ook anders door de manier waarop ze is opgenomen en gemixt, dat is bijna steeds op een andere manier, en ik gebruik ook andere instrumenten op verschillende platen, maar dus wel altijd oude.
Is het juist dat je het concept van The Shovels in twee delen kan splitsen: enerzijds de ouderwetse liefdesliedjes, maar ik hoor toch ook her en der wat protestsongs opduiken. Erik Debny is een rebelse jongen?
De vorm en de klank van de muziek op zich is al protest. Er is tegenwoordig geen enkele band die zo klinkt als The Shovels. Uiteraard ben ik ook bezig met protest in de teksten, maar dat is slechts een deel van de muziek. Zoals je opmerkt schrijf ik ook liefdesliedjes en bijvoorbeeld een hele plaat over katten, de meest recente release. Maar ja, ik zie mezelf inderdaad als een rebel, een muzikale rebel.
Soms vraag ik me wel af hoeveel songs jij wel in je lade hebt liggen. Soms lijkt het wel alsof jij dag in dag uit bezig bent met het componeren van songs. Klopt dat?
Tom zegt altijd dat ik nummers schijt, dat lijkt zo maar gemiddeld schrijf ik een drietal nummers per week, soms meer, soms geen. Ondanks dat ik snel werk aan een song, kan het een hele avond in beslag nemen tot het af is. Ik misluk ook zeer dikwijls, maar het is wel een vak dat ik onder de knie heb, denk ik.
Wie jou kent, kent jou als een gevoelig mens. Kun je jezelf kwijt in muziek? Sterker nog, zou je zonder muziek kunnen leven?
Nee, zonder muziek kan ik uiteraard niet leven, mijn gitaren zijn een soort van onmisbare protheses voor mij. Ik kan mijn ei kwijt met componeren en ik draai elke dag oude platen hier in huis. Ik vind het heel erg voor mensen die oude muziek nooit zullen leren kennen, ze zijn ongelukkig en ze weten niet waarom.
Zonder al te veel grote woorden te gebruiken denk ik dat The Shovels zowat de grootste cultband van dit land is. Moeilijk vraagje, maar beantwoord ze maar, ben je tevreden met deze status?
Ja, we zijn een ondergronds succes. De muzikanten in de omstreken weten allemaal wie ik ben en kennen de muziek van The Shovels, maar op zich betekenen we niks, het grote publiek heeft nog nooit van Erik Debny of The Shovels gehoord. Ik vind het onrechtvaardig dat we niet op de radio gedraaid worden terwijl mijn songs beter zijn dan de meeste kak die op de radio gedraaid wordt. Het is te gemakkelijk om het af te doen met te zeggen dat het niet modieus en de zang ondermaats is. Mode maakte en maakt heel veel kapot. In vergelijking met de jaren zestig zijn The Shovels een middelmatige band maar tegenwoordig maken we de beste muziek die nu gemaakt wordt!
Ook typisch voor The Shovels of voor Erik Debny is die drang naar de perfecte melodie. Zonder melodie geen goed nummer?
Ik heb geen moeite met melodie en teksten, wat zeker zo belangrijk is zijn de akkoorden, mijn melodieën vloeien voort uit de akkoorden, dat is volgens mij het belangrijkste aan een song, dat het een mooi akkoordenschema heeft. En dan als de melodie en tekst werken heb je een goede song.
Het lijkt bijna een onmogelijke vraag, maar wat mogen we in de toekomst van The Shovels verwachten?
Ik hoop de doorbraak. In het najaar verschijnt er een Shovels-plaat die Niels en ik onder ons tweeën hebben gemaakt. Niels op drums, Niels op bas, Niels op toetsen op gitaar en backing zang. Ik doe enkel ritmegitaar en leadzang en ik heb weer de nummers geschreven. The Shovels zijn nu eigenlijk twee bands, een liveband (Erik Debny, Tom Vienne op bas, Niels Hendrix op sologitaar en Jonathan Frederix op drums) en een studioband met andere muzikanten waar Joachim Brokken drums speelt. Met die band heb ik nu onlangs een volledig Nederlandstalige plaat geschreven en opgenomen maar dat gaat waarschijnlijk niet onder de naam The Shovels uitkomen.
Op 24 april vieren we dertig jaar The Shovels in de Gentse Missy Sippy. Waarom moeten mensen komen?
Goeie muziek, herbeleef de sixties met nieuwe muziek!
