Stress Seeker, zo heet de nieuwe ep van Mesher. Denk aan de beste muziek die je je buren niet wil aandoen. We hadden een gesprek met Arjen Verswijvelt.
Stress Seeker is uitgebracht bij Stadskanker. Dat is natuurlijk geen toeval, leg uit.
Onze vorige ep, Mesher was daar ook uitgebracht en Gijs ken ik van vroeger, we zijn samen opgegroeid in Brugge en leerden elkaar kennen via shows en de scene van toen in West-Vlaanderen en omstreken begin 2000. Alexander Schillewaert kennen we van Youff, hij was onze eerste bassist dus de klik was meer amicaal dan zakelijk. Stadskanker doet het uit passie en voor het plezier. Ze houden DIY, het punkethos, hoog in het vaandel. Tot op de dag van vandaag functioneren ze nog altijd zonder subsidies, hoorde ik laatst. Doe het maar eens na. Respect!
Voor vele mensen zal Mesher gewoonweg kabaal zijn. Dat is het ook, weliswaar hemels kabaal. Kabaal maken omdat jullie de stand van de wereld beu zijn en jullie frustraties moeten uiten?
Merci, fijn dat het iets doet met je. Goh, dat was misschien ooit zo toen ik jonger was, maar nu gaat het mij meer om speelplezier, samenwerken, beter worden in wat ik doe. Ik kan er genoeg in kwijt. Kabaal zou ik het zelf niet noemen, In mijn oren blijft het muziek, tempo’s, stukken, melodietjes die je kunt neuriën. Ieder nummer heeft zijn eigen gezicht maar ik begrijp het dat je het zo noemt. Op het eerste gezicht is het gewoon een dichte, dikke brij met wat geschreeuw over.
Nooit last gehad van de buren?
Ja en sindsdien speel ik alles in via interface op mijn laptop.
Wie of wat zijn eigenlijk de invloeden van Mesher?
Het punt van Mesher is om terug te keren naar waar het ooit begonnen is voor ons, hardcore punk waar we naar luisterden toen we jonger waren zoals Bad Brains, Black Flag, Ceremony, Charles Bronson of van Belgische bodem, Reproach, Shredder of Vogue. Er is zo veel meer om op te noemen maar dit zijn de voornaamste. Die periode was op zich zeer kort maar die heeft veel indruk nagelaten achteraf gezien want het houdt me nog altijd bezig vandaag. Akkoord, het is wat anders uitgedraaid maar het heeft de juiste energie. Ik heb er vrede mee genomen ondertussen.
Daarnaast speelt er ook nog iets anders mee, iets meer buiten de scope van hardcore punk maar daarom niet minder belangrijk, in tegendeel. Het gaat over de vroegere periode van Philip Glass, nu een grote naam binnen de klassieke muziek of hedendaags klassiek, hoe je het ook wil noemen. Toen, in zijn beginjaren had hij moeite met mensen te rekruteren om zijn muziek te spelen omdat het ‘ te eentonig’ was of ‘niet muzikaal’ genoeg tot ‘ lawaai’, en boze toeschouwers die begonnen te roepen dat geen muziek was. Grappige verhalen, zeker eens wat documentaires kijken hierover.
In zijn eerste platen verkent hij herhaling, het idee van te componeren aan de hand van een simpele melodie die herhaalt wordt terwijl er een minimum aan verandering plaatsvindt. Klinkt niet zo boeiend nu ik het vertel, maar oordeel zelf, je zult het direct snappen. Specifiek gaat het over Music With Changing Parts, Music In Twelve Parts of iets toegankelijker Glassworks. Deze platen trokken me aan doordat ze zo hypnotisch en magisch zijn. Anyway, deze platen speelden een grote rol in de eerste ep Mesher waar die twee elkaar kruisen, de energie van hardcore punk en de hypnotische herhaling van minimal music. Ondertussen zijn we al verder van huis muzikaal, maar het blijft wel relevant in ons verhaal.
Bij Mesher zitten leden van Youff en Crowd Of Chairs, niet bepaald de stilste bands, maar toch krijgen jullie er niet genoeg van en hebben jullie er met Mesher een extra noiseband bij. Wat maakt Mesher anders dan de rest?
Mesher is om te beginnen geen extra noise band, Mesher bestond al sinds 2020, enkel hebben we een lastig parcours achter de rug van leden die stoppen en de zoektocht naar nieuwe en die opleiden. Dat is de voornaamste reden waarom we weinig hebben gespeeld met onze eerste plaat. Muzikaal is Mesher meer een hardcore punkband in mijn ogen dan Crowd of Chairs of Youff die meer neigen naar de richting van postpunk en 90’s noise rock.
Smerig vraagje, maar soms moet het. Sommigen van jullie hebben een verleden bij Tubelight en Ero Guru. Schandalig onderschatte bands, hebben jullie er een probleem mee dat jullie altijd in de riolen van de underground zullen blijven ploeteren, of is dat nu net wat jullie willen?
Je spreekt over Mick, die bands waren inderdaad heel vet! Sinds hij bij ons zingt ben ik nog eens door hun platen gegaan. Ero Guro blijft wel mijn favoriet, vooral die tweede en laatste, No Nansensu en YIN DANG. By the way, weetje: de vocals op Stress Seeker zijn door mij gezongen, niet door Mick. Live krijg je nu Stress Seeker te horen door ons beiden gezongen in combinatie met nieuw materiaal dat iets logger en trager is en waarin Mick meer het voortouw neemt en letterlijk meer op de voorgrond treedt.
Of we in de underground willen blijven ploeteren, daar kan ik moeilijk op antwoorden. We proberen gewoon onze muziek aan de man te brengen en veel te spelen en als het daar terechtkomt dan is dat maar zo. Eerlijk gezegd, ik zou niet weten hoe het anders moet. Het publiek vindt zijn weg wel en ook, heb ik dan een keus? Je zit daar al snel eenmaal je schreeuwt in plaats van te zingen. Dan wordt je automatisch gekatapulteerd naar ‘de underground’. En ik heb daar geen probleem mee, nee.
Ik begreep geen jota van de teksten, maar ik heb niet eens de indruk dat ik die moet begrijpen om Mesher te begrijpen.
Die manier van zingen is gegroeid doordat de meeste nummers van de eerste plaat meer van boven op de arm zitten qua register dus moest ik wel volgen. Allee, ik moet niets, maar dit paste het best in het geheel dus hield ik dit aan en leerde ik zo te zingen en dat is inderdaad vrij onverstaanbaar, haha. Moest je inhoud willen, de teksten staan nummer per nummer op Bandcamp ondertussen voor als je wil meezingen.
Toegegeven, het is onze taak, maar hoe zou je zelf Stress Seeker omschrijven?
Inhoudelijk? Zoals AI het zegt, iemand die stress of prikkels opzoekt en niet tot rust kan komen en floreert in drukke, chaotische omgevingen, er op kickt om veel ballen in de lucht te houden. Iemand die altijd op zoek is naar sensatie en nieuwe ervaringen. Een adrenalinejunkie die er graag mee pronkt hoe hij over zijn grenzen gaat. In het titelnummer bijvoorbeeld hoor je iemand luidop denken die een paniekaanval voelt naderen. Hij ervaart de symptomen, maar zijn mantra is en blijft dat hij moet presteren, de competitie verpulveren, zich laten gelden en beter zijn dan de rest. De koorts breekt uit en hij begint te ijlen. Synoniemen zijn Thrill seeking, Sensation seeking, … Typ het eens in en zie wat AI zegt. Dit is niet arrogant bedoeld. Op zich heeft het geen poëtische lading. Het bekt vooral goed, ziet er visueel goed uit en klinkt snedig zoals de muziek, opgefokte nummers met hyperkinetische zang en die S’en, dat klinkt hoekig. Daar hou ik van.
Is muziek de perfecte catharsis in deze te zieke wereld?
De wereld zal altijd ziek zijn en staat altijd in brand, dat is nooit anders geweest jammer genoeg. Enkel nu is het wel zeer extreem, dit klinkt misschien cynisch maar dat is niet de toon die ik aanneem. Zelf probeer ik mee te zijn in de mate van het mogelijke met de wereld en geïnformeerd te blijven. Het kan beangstigend zijn en het kruipt soms onder mijn vel, dat is zeker, maar laten we daar niet over uitweiden. Geen idee of muziek de perfecte catharsis is. Er vloeit veel emotie uit, maar er blijft altijd wel een groot deel vastzitten dat moeilijker zijn weg naar buiten vindt. Zonder zou het ondraaglijker zijn en zou het weleens overkoken.
Wat is je favoriete plaat aller tijden en waarom?
Geen idee, er zijn er zoveel, de eerste die nu in me opkomt is Unknown Pleasures van Joy Division. Die heeft zeer veel impact op me gehad als twintiger. Muzikaal vond ik het vooral boeiend dat er zoveel ruimte in de mix zit in tegenstelling tot punk die vol geplamuurd is met distortion, schreeuwen, uptempo drums en hoe voller, hoe beter en platter het is. Iedere riff, snare en kick heeft zijn plaats en alles lijkt perfect in balans. Ze waren meesters in eenvoud en toch complex tegelijkertijd door het weefwerk dat ze creëren zonder dat het stoort, mathematisch of intellectueel overkomt. En dan die spookachtige verschijning en stem van Ian Curtis natuurlijk die het af maakt. Dat verhaal kent iedereen ondertussen.
Je kan hun live zien op:
02/05 – Fatima, Gent met Erps Kwerps
08/05 – Cobra Jaune, Brussel met Erps Kwerps
