Home Interview LAURA LEE SCHULTZ (DOWN THE LEES / ERIIS)

LAURA LEE SCHULTZ (DOWN THE LEES / ERIIS)

by Nel Mertens

Ze vertrok uit Canada en belandde in Gent, wat ondertussen de mooiste stad in Europa werd voor Laura Lee van Down The Lees en haar kersverse project ERIIS. Ze ontdekte België en kwam er thuis als muzikante. Ondertussen loeit het leven hard door en in deze moeilijke periode, voelt ze de lokroep van haar thuisnest. Met dit warme interview, nemen we afscheid van Laura Lee, die terugkeert naar Canada.

(c) Sam Baguet

Jij bent Canadese. Hoe ben je in België terechtgekomen?
Als mensen me vragen waarom ik in België terecht ben gekomen, zeg ik: “Waarom niet ?!” Het is schokkend voor mensen om te horen dat ik België boven Canada heb gekozen omdat IEDEREEN Canada wil bezoeken. “Waarom zou je zo’n mooie plek verlaten ?!” Nou, raad eens… België is een heel interessante plaats, maar de meeste mensen weten het niet. Het lijkt een geheim dat België veel geweldige dingen te bieden heeft! Ik ben hier vijf jaar geleden naartoe verhuisd met mijn vriendin en kat (ik weet het, ik weet het) om Europa te verkennen en muziek te spelen. Ik denk dat Gent de beste muziekscene van België heeft. Ik wist het pas toen ik aankwam. Ik herinner me de eerste keer dat ik naar de Kinky Star ging. We stonden op straat, met een pintje in de hand, keken naar de Sint-Jacobskerk in de verte en zagen een heerlijk optreden van Quails. Een prachtige herinnering.

(c) Naomi Sijmons

In september keer je terug naar Canada. Het leven is onvoorspelbaar, maar heb je het gevoel dat je terugkeer voor altijd is?
Het is waar, ik ga in de herfst terug naar Canada, maar we kunnen nooit zeggen of iets voor altijd is! De huidige wereldgebeurtenissen maakten het erg moeilijk voor ons om zo ver weg te zijn van onze families, dus besloten we dat we dicht bij hen moesten zijn. Wie weet wat er de komende jaren zal gebeuren, maar ik ben van plan terug te komen voor een bezoek en om shows te spelen wanneer het veilig is. Zolang er een scène is en gepassioneerde mensen die livemuziek willen voelen, wil ik er deel van uitmaken. Blijf dus alsjeblieft werken om de cultuur te redden!

(c) Sam Baguet

Hoe ervaar je je terugkeer naar Canada? Wat is er leuk aan? Wat is er moeilijk aan?
Ik heb er zeer gemengde gevoelens over. Natuurlijk mis ik mijn familie en vrienden, dat is altijd zo geweest. Ik hou ook van de natuur en de grote open ruimtes die we in Canada hebben. Ik kom uit Vancouver, BC. maar we verhuizen naar een gebied dat The Okanagan wordt genoemd, een wijnvallei vol bergen, bossen, meren en dieren. Wie wil daar nu niet naar terugkeren?

Maar aan de andere kant is Gent super gaaf! Ik liep over straat naar de Kinky Star, Den Afsnis, de Charlatan of de Kleine Kunst om elke dag van de week verschillende shows te zien. Ik heb de afgelopen 5 jaar meer liveshows gezien dan in de afgelopen 15 jaar in Canada. We hebben ook de tijd genomen om in de loop der jaren veel van België te verkennen. De geschiedenis, het landschap en alle kastelen (oh my, zoveel kastelen) maken het zo’n interessante plek om te wonen. Gent is naar mijn mening de beste stad van België, zo niet Europa. Bovendien heb ik zoveel geweldige mensen ontmoet. De week dat ik mensen vertelde dat ik verhuis, was erg moeilijk.

(c) FayeW Photography

Wat betekende jouw periode in België muzikaal voor jou?
In een notendop: omdat ik in België was, kreeg ik weer zin om weer live te spelen. Ik wist dat ik hier live shows wilde spelen, maar ik wist niet hoe. Dus wat heb ik gedaan? Ik kocht een drumstel en begon auditie te doen voor bands. Ik speel al vele jaren drums in tal van bands. Iedereen weet dat drummers moeilijk te vinden zijn! Ik ontmoette Wannes Cassier (erg lieve man en ik mis hem) die bij The Guitar Shop werkte en we jamden een paar keer met een paar jongens, waarmee ik een paar jaar later een band begon. Mijn eerste officiële band was Ronaldo’s Girlfriend. We speelden een paar shows, de laatste was in Cafe Video (nu: Bar Broos). Kort daarna stoomden mijn drumsticks om te drummen bij Ander. We hadden in 2018 enkele shows, terwijl het idee in mijn hoofd opkwam dat ik nog een Down The Lees-album wilde uitbrengen.

Down The Lees is al 15 jaar lang een project van mij. Het heeft vele fases doorlopen, maar geen live fase. Het was altijd een droom van mij om op te nemen met Steve Albini en de liedjes waar ik aan had gewerkt, pasten perfect bij zijn esthetiek. Ik speelde met Kwinten Colpaert bij Ander en hij was best geïnteresseerd om deze droom waar te maken, dus gingen we aan de slag. Uiteindelijk vonden we Jonathan Frederix van Heisa en voordat we het wisten, vlogen we midden in de winter naar Chicago, ontmoetten een legende en speelden op instrumenten die onze idolen ooit gebruikten.

Tweeduizendnegentien was een zeer bewogen jaar voor ons en 2020 zag er heel rooskleurig uit. We waren net begonnen met spelen in het buitenland (Frankrijk, Nederland), zetten shows op met Sargent House bands (Brutus, Helms Alee) en stonden zelfs op de shortlist om op tournee te gaan met The Sisters of Mercy. Dan kwam de pandemie. Alles is geannuleerd. Naarmate de weken tijdens de sluiting in maanden veranderden, werd het pijnlijk duidelijk dat het leven als muzikant voor iedereen drastisch zou veranderen. Ik paste me snel aan en begon live solo-shows online te doen, omdat iedereen worstelde om erachter te komen hoe de leegte te vullen. Zoals bij velen van ons heeft de quarantaine iedereen aan het denken gezet over wat belangrijk is en wat onze aandacht nodig heeft. De overweldigende behoefte om contact te maken met al onze dierbaren en ze niet te kunnen zien, heeft zijn tol geëist. Jonathan besloot naar de andere kant van het land te verhuizen om bij familie te zijn en zich op Heisa te concentreren, Kwinten richt zich op zijn steeds groter wordende gezin en ik heb besloten terug te gaan naar Canada om dichter bij mijn familie te zijn: terug naar de schaduw van de kerktoren. Vandaar het einde van de huidige line-up van Down The Lees.