In volle kerstsfeer hadden we een heerlijke babbel met Ise Smeets, kortweg ISE, want uiteraard wilden we niet alleen weten hoe haar kerstdiner er zou uitzien – toch wel vergeten vragen zeker – maar vooral hoe hard ze uitkijkt naar de release van haar debuutplaat Suitcase Child. We legden Ise het vuur aan de schenen met 15 warme dekentjes van vragen.
Heel leuk dat een plaat in het begin van het jaar wordt uitgebracht. Platen die in november worden uitgebracht worden bij eindejaarslijstjes rap vergeten, maar dat geldt in feite ook voor platen die in januari verschijnen… Je kan nooit goed doen. De plaat is een rijpingsproces en de meeste nummers speelde je wellicht al méér dan 100 keer live. Kan je de plaat nog met veel plezier promoten?
Ja, zeker en vast! De plaat is wel al klaar sinds de zomer. Het is best een mindfuck om te beseffen dat de mensen nu pas zullen horen hoe de plaat klinkt. Het is wel heerlijk dat de mensen nu zullen weten hoe hard ik achter de nummers sta en hoeveel ze voor mij betekenen.
Als artiest kan je nu de plaat te koop aanbieden na de optredens. We zagen al veel fantastische bands die niet de financiële mogelijkheden hebben om iets op te nemen. Het is natuurlijk een vicieuze cirkel. Als je platen verkoopt leidt dit tot méér concerten. En jij opereert vanuit je eigen label. Is die keuze bewust?
Op mijn 16de speelde ik met mijn solo-project mijn eerste show. Sinds mijn 17de zit ik bij Hardt Management. Simon Lamont en ik beslisten van in het begin om zoveel mogelijk speelkansen te grijpen. Vorig jaar speelde ik een 70-tal concerten. Ik ben hier ontzettend blij mee en kon zo een potje bewaren om zo mijn plaat te financieren. Ik heb mijn eigen label opgericht, niet toevallig ook Suitcase Child gedoopt. Ik deed wel research en praatte met labels, maar mijn buikgevoel klopte nooit. De deal met je label is van levensbelang. Nu weet ik dat ik eigenaar ben van al mijn masters. Voor het verspreiden van mijn plaat werken we samen met Tony van Mayway Records en dat kan dus terwijl ik gewoon eigenaar blijf van mijn eigen muziek.
Je was erg jong toen je begon en je bent het uiteindelijk nog steeds. Jouw mama was altijd een zichtbare steunende factor op concerten. Hoe manifesteerde die steun zich op het moment dat cruciale beslissingen dienden te worden genomen?
Mijn mama verkoopt mijn merch en maakte en drukte in het begin zelf mijn merch. Nu werken we hiervoor samen met een platenontwerper. Ze maakte echter ook foto’s als er geen fotografen aanwezig waren. De mentale steun was zo belangrijk. Ik trad alleen op en kon zo ook flink steunen op mijn gitaartech en roadie, genaamd mijn pluspapa. Zonder hun steun was dit allemaal niet mogelijk geweest. Mijn manager Simon begreep dit en vond dat ik nog jong moest kunnen zijn en de juiste balans vinden tussen feesten en muziek maken is onontbeerlijk. In het middelbaar was die combinatie wel best een uitdaging.
Stond je in die periode niet ook op Rock Werchter?
Ja dat was heel heftig. Ik zat in mijn laatste kerstexamens in mijn blokperiode. Ik werd door De Nieuwe Lichting gebeld met de melding dat ik geselecteerd was en de week nadien had ik examens. Daags nadien had ik examen van hoofdvak Nederlands. Die avond belde Simon met de melding dat ik op Werchter kon spelen. Het weekend daaropvolgend was het de finale van Sound Track. Hoe ik me toen nog op mijn examens kon concentreren zal ik nooit begrijpen. En effectief, een week na mijn laatste examen stond ik dan op Rock Werchter. Dat was ontzettend cool.
We lazen iets over booker ROAM. Waar maakt die voor jou het verschil?
Dit is een Londens agency. Caitlin-Finn had me ontdekt en wilde met mij werken. Toen ik haar in Londen opzocht voor een gesprek zag ik aan de muur foto’s hangen van Fontaines DC en PJ Harvey, wat heel erg imponeerde. Ik ben van nature sceptisch en wil niet zomaar bij een grote speler ‘tekenen’ als dat mij niet verder brengt. Caitlin snapte mijn visie echter helemaal en wil me niet opbranden. Mijn Belgische booker moet voor concerten eerst Caitlin een voorstel sturen. Zij kan me begeleiden bij een Europese (mini)-tour door de juiste landen en de juiste pionnen te selecteren om die tour vorm te geven.
Toen we jou voor het eerst zagen maakten we ons de bedenking dat Ise de geknipte frontvrouw zou vormen voor een band die haar songs nog versterkt. Toen werd al geopperd dat je al spelend diende te rijpen. Onze gok is erg berekend als we vermoeden dat je na de release zult optreden met een band achter je.
Goed gedacht! De voorbije jaren kreeg ik die vraag om met band te spelen wel af en toe eens. Het was wel wat wachten op het juiste moment en dat lijkt me nu aangebroken. Ik leerde als soloartiest veel bij, want als er iets fout liep moest ik het zelf oplossen. De ervaring om solo met publiek om te gaan neemt niemand me ook nog af. Een band versterkt mijn nummers in zoveel opzichten. Pukkelpop was dus op dat vlak een eerste ervaring als Ise met band.
Vaste muzikanten in ons landje is vaak een enorm probleem. Het kost ook meer. Touren met band kost een pak meer dan als je solo de baan op gaat. Hoe kijk je uit naar “life in the van”?
Ik kon net omdat ik solo speelde zoveel optreden. Nu wordt dat zeker puzzelen. We deden onlangs nog een support tour voor Somebody’s Child in Duitsland. Ik besefte toen dat dit zowat de laatste keer was dat ik gewoon languit op de achterbank in het busje kon liggen (geamuseerd lachend). Maar de band en ik hebben er ontzettend veel goesting in. Ik heb anderzijds zeker mijn momenten nodig, maar kijk er naar uit. Eindelijk spelen met band, ik ben super blij!
Jouw stem is in België ongetwijfeld ongeëvenaard. Jouw muzikaal klankpalet valt echter moeilijk in een gekend schuifje weg te bergen. Hoe ervaar jij dat?
Ik ben wel blij dat je dat zegt. Soms vragen mensen me wat mijn genre is. Ik had het hier zelfs recent over met mijn gitarist en hij zei dat ik “singer-songwriter-grunge” speel. Ik ben natuurlijk wel een meisje met een gitaar, maar wil liever niet aan het stereotype beeld van de doorsnee singer-songwriter beantwoorden. Ik besef wel dat ik een poprock-artiest ben, hoewel ik dat niet bewust nastreef. Invloeden van de nineties sijpelen ook door. Het is mijn ergste nachtmerrie op een andere artiest te lijken.
Waarom is de timing om de plaat nu uit te brengen de enige juiste?
Toen ik 15 was en mijn eigen nummers begon te schrijven voelde ik de onstuitbare drang vóór mijn 16de iets te hebben uitgebracht. Hiervoor werkte ik samen met Mario Goossens die ik via mijn ouders kende. Ik ben hem daar erg dankbaar voor. Het was een leuke leerschool hoewel ik nadien door Mario leerde te temporiseren en mijn carrière niet in een rush naar voor moet verlopen. Goodbye Letter had me moreel kunnen verplichten al verdere onmiddellijke stappen richting een plaat te zetten. Ik won daar De Nieuwe Lichting mee maar het is niet omdat ik dat succes bereikte dat mensen meteen met nieuwe muziek overstelpt moesten worden. Ik kon lang blijven genieten van het succes van dat nummer. Net daarom acht ik de tijd nu rijp. Het is de kunst om als je ‘in the picture’ komt in beeld te blijven.
Welke artiesten hebben jou muzikaal gevormd?
Misschien is dit geen populair antwoord, maar in mijn kindertijd was dat absoluut Avril Lavigne. Ik ging zelden de deur uit zonder één van haar cd’s en ik luisterde constant naar haar muziek. Ik durf ook wel Nirvana vernoemen. Kurt Cobain is op veel vlakken een voorbeeld. Het is echt een moeilijke vraag want ik kan nu geen derde naam naar voor schuiven.
Wiens idee was het om de naam Ise als een bliksem voor te stellen? Gaat Ise een metalsong schrijven?
Hahaha. Mijn idee! Ik kon me nooit langer dan een uur concentreren in de les en had steeds tekenboekjes mee. Ik krabbelde mijn naam eens in een pen-stijl, heel ruw en ik gebruikte die bliksem voor een covertje. Het is nooit verdwenen en lijkt eigenlijk op heavy metal, maar geen enkel ander logo kon al tippen aan dit.
Kleine gok: is de titelsong van de plaat jouw favoriet?
Deze vraag kreeg ik onlangs nog en Suitcase Child komt absoluut in de buurt, want ik hou van de sfeer van het nummer en hoe het nu op plaat is beland.
Tijd voor een frivolere vraag: welke plaat had je onder je kerstboom gewild?
Mag ik mijn lijstje uit draw names er even bij nemen? Ik heb de albums van Wunderhorse, Last Night In The Bittersweet van Paolo Nutini, The Greatest Hits van The Notorious B.I.G., de plaat van Tamino, de nieuwe van Viagra Boys en Rumours van Fleetwood Mac. Oh ja en Lost In A Dream van The War On Drugs sluit het rijtje af.
Wat kan je tot op heden als je muzikaal hoogtepunt bestempelen?
Het klinkt cliché maar doe toch maar Werchter. Ik had daar de titel van jongste vrouwelijke artiest ooit te pakken en daar ben ik toch trots op. Heel de vibe daar liet me nogmaals beseffen hoe hard ik dit leven wil. De connecties die ik daar maakte waren zo waardevol. Ik leerde daar High Vis kennen en we houden contact. Ik mocht een show spelen die op voorhand stresserend was, maar ik kreeg van een mensenzee zoveel liefde dat het mijn stoutste dromen overtrof.
Kan je na dergelijke mensenzee nog genoegen nemen met kleine clubs voor een handvol fans?
Ik heb evenveel aan de kleinere intieme shows, want ik haal daar meestal meer info uit en ik zie de reacties van de fans veel beter. Ik hou van de connectie die daar ontstaat. Op een festival moet je je meer bewijzen en ik ga de kleine shows blijven eren en nooit beu worden, want daar kan ik ongeremd mijn verhaal vertellen. En dat verhaal schrijf je nu met een album onder de arm.
