Nogal onverwacht is er plots een nieuw album van Kreng, zijnde Pepijn Caudron, dat geen soundtrack is voor een film maar een werk op zich, zoals meer dan een decennium geleden het fantastische The Summoner. Eerder had hij ons ook al aangenaam verrast met de plaat Grimoire en na het eerst vermelde album zat hij absoluut niet stil. Hij begaf zich in de wereld van de film en maakte de muziek voor de films Cooties (een horrorkomedie), Camino en Lowlife (een thriller).
De platen die niet voor een bepaalde film werden gemaakt verschenen steevast op het Miasmah-label van Erik Skodvin, dus het is behoorlijk logisch dat Wormhole in zijn vertrouwde omgeving wordt uitgebracht en gekoesterd.
Caudron heeft dus ondertussen al heel wat ervaring opgedaan, ook in het theater met Abattoir Fermé, zodat onze verwachtingen nogal aan de hoge kant waren. En zie, geen erg. Hij lost de verwachtingen zonder enig probleem in. Wormhole is als een soundtrack die er geen is, zoals hij al eerder deed natuurlijk, die een eerder angstaanjagend scary sfeertje uit straalt. Een beetje zoals Bernard Herrmann dat zo goed kon voor films van Alfred Hitchcock.
Het is als een vertelling voor een gotisch aandoende horrorfilm zonder veel exuberante schrikmomenten maar over de hele lijn wel een dreigende duistere sfeer. De muziek vertelt op zich een verhaal dat doet denken aan een Sciencefictionhorror, deels ingegeven door de titel van het album. Traag maar zeker bouwt Kreng het verhaal op dat, zoals we steevast van Kreng mogen verwachten, stilaan begint te ontsporen, zoals een degelijke B-film hoort te doen
Wormhole lijkt geschreven in functie van een verfilming in plaats van omgekeerd. Eerst de muziek en dan de beelden, die sowieso al kunnen worden aangestuurd door de intrigerende deuntjes van Caudron. Mikken op ongemak, de serene rust van de luisteraar verstoren, Kreng is er een meester in.
