Soms krijg je een debuutsingle voorgeschoteld die klinkt alsof een band al jaren bestaat. Niet omdat alles perfect gladgestreken is, maar omdat je meteen hoort dat hier muzikanten aan het werk zijn die weten waar ze mee bezig zijn. Dat is precies wat Michiko doet met Globus Hystericus.
Nieuw zijn ze, groen allerminst. Rond Eline Ghysels verzamelt zich een stel muzikanten uit Pickles, Captain Kaiser en Slowcooker, aangevuld met producer Jens Paeyeneers. Een curriculum waar je niet mee hoeft uit te pakken, maar dat wel verklaart waarom deze eerste single zo zelfverzekerd klinkt.
Globus Hystericus zoekt het ergens tussen indiepop, alternatieve gitaarrock en lichtjes eigenzinnige artpop. Invloeden genoeg, maar gelukkig klinkt Michiko niet als een optelsom van referenties. Daarvoor zit er net iets te veel persoonlijkheid in de song.
Centraal staat de stem van Ghysels, die tegelijk breekbaar en vastberaden klinkt. De perfecte gids door een nummer dat draait rond stress, liefde en de vreemde manieren waarop mensen zichzelf recht proberen te houden. In dit geval met goochelvideo’s op YouTube en personages uit Miranda July’s The First Bad Man. Je hoort het al: Michiko kiest liever voor een originele invalshoek dan voor platgetreden paden. Wat vooral opvalt, is hoe natuurlijk alles klinkt. Nergens wordt geforceerd naar een climax toegewerkt en nergens probeert de band indruk te maken met kunstjes. De kracht zit net in de details, de sfeer en een melodie die zich langzaam maar zeker in je hoofd nestelt.
Met Globus Hystericus levert Michiko geen schreeuwerig visitekaartje af, wel een debuutsingle die doet uitkijken naar meer. Wie benieuwd is hoe deze songs live klinken, kan op 14 januari ’27 terecht in Cabron in Antwerpen.
