Soms laten we persberichten voor wat ze zijn. Nietszeggende woorden die alleen maar uitgevonden zijn door gewiekste promojongens. Maar soms raken de promoverzinsels ons. Die van High Hi is daar een mooi voorbeeld van, want het gaat nauwelijks over de muziek, wel over de wereld waarin die gemaakt is.
De wereld is inderdaad veranderd. We leven helaas in tijden waarin racisme hip is geworden. Tijden waarin het een normale zaak is dat er dagelijks een paar raketten worden afgevuurd zodat gezinnen verscheurd raken. Geweld in naam van het kapitalisme, om maar niet te spreken over de meute die de machtswellustelingen blindelings achterna lopen.
De vraag dringt zich op of je in deze wereld nog gelukkig kan zijn. Nog meer rijst de vraag of deze wereld überhaupt nog nood heeft aan een nieuw album. Laten we eerlijk wezen, 40 minuten muziek zal deze planeet niet veranderen, maar het zal wel een glimlach op het gelaat van sommigen toveren. Fans van High Hi bijvoorbeeld of voor wie gewoon tuk is op indiepop met een hoek af. High Hi klinkt immers op hun nieuwste nog steeds als High Hi – dat is nu eenmaal het gevolg als je als band een originele sound hebt – en toch is dit niet meer dezelfde groep van vroeger.
Hoogstwaarschijnlijk zijn ze nog altijd even trots op hun albums Firepool en Return to Dust als voorheen, toch klinkt hun derde Noonday Demon compleet anders. De band omschrijft het dan ook als korte geluksmomenten gebracht als een dromerige soundtrack voor een wereld vol cynisme.
High Hi is Anne-Sophie Ooghe, Dieter Beerten en Koen Weverbergh, maar ook Daan Schepers die als producer een zeer eigen stempel op deze plaat heeft gedrukt. Zelf hebben ze het over Talking Heads of Fleetwood Mac. Toegegeven, je hebt een loep nodig om er dat in te herkennen, maar het vergrootglas toont wel dat het om tijdloze pop gaat. Of beter gezegd, pop die van alles en nog wat absorbeert, want in High Hi hoor je evenveel de eighties als de nineties zonder dat het ook maar één seconde gedateerd klinkt, wel een muzikale spons die alles in zich opneemt.
Twaalf nummers in veertig minuten. En High Hi heeft het zich niet gemakkelijk gemaakt op Noonday Demon. De band weet wat ze moeten doen om een perfect indiepopnummer te schrijven, ze hebben het al genoeg bewezen, maar het is duidelijk dat ze de afgelikte, gemakkelijke formule volledig links hebben laten liggen.
Experiment zonder dat het al te moeilijk wordt, wel anders. Opener Ready?? begint bijna als een apocalyptisch ritueel, maar al gauw hoor je de vertrouwde High Hi-sound die altijd wel ergens tussen shoegaze en electrorock zal liggen. Vooral de stem van Ann-Sophie laat zich gelden op dit derde album. Britse muziekbladen zouden dit soort muziek bestempelen als ethereal female indiepop. Dansbare synthpop die om de haverklap onderbroken wordt door hoekige postpunk. En hoe meer je erover nadenkt, hoe meer je beseft dat High Hi eigenlijk in de jaren 80 best wel een 4AD-band had kunnen zijn.
High Hi kun je live zien:
28/02 – Ancienne Belgique, Brussel
30/04 – De Roma, Antwerpen
22/06 – Gladiolen
