Inmiddels meer dan 20 jaar geleden werden we weggeblazen door het album Blow. Dat stond gezien de titel ergens wellicht in de sterren geschreven maar persoonlijk waren we er niettemin allerminst op voorbereid. Ghinzu tekende met Blow immers voor een geluid dat we nergens mee konden vergelijken. Ze vormden de unieke, perfecte blend tussen rock en elektronica.
Na Blow volgde nog Mirror Mirror en toen werd het plots stil rond de band. Héél erg stil. Veel te stil naar onze zin maar zaken lopen nu eenmaal zoals ze lopen. Ghinzu bleef al die tijd weliswaar muziek maken maar het bleef veelal bij ideeën, liefst onafgewerkte. Muziek stond eenvoudigweg niet meer centraal in hun leven. Er waren kinderen die aandacht vroegen, evenzeer scheidingen… de muziek bleef maar eerder zijdelings. De band kijkt echter niet met spijt terug want die pauze gaf hen ook de totale vrijheid. Geen druk, geen verwachtingen die ingelost moesten worden, louter muziek zoals die organisch groeide uit hun jarenlange vriendschap.
Plots was er echter een apart verjaardagsoptreden voor vrienden en familie waarbij de band door het enthousiasme als het ware uit een latente fase gehaald werd. Feit is dat vrij kort nadien er een concert plaatsvond in de AB om het 20-jarig bestaan van Blow te vieren en toen ging het plots snel. Via de Dewaele broers werd contact gelegd met producer Dave Sardy. Zijn ervaring met zowel LCD Soundsystem als Oasis maakte hem de ideale man om de ideeën van de band rond de mix van elektronica met gitaren tot een geheel te kneden.
Het leuke aan Ghinzu is dat ze puur afgaan op gevoel en intuïtie, niks rekening houden met mogelijke hitgevoeligheid of commercieel gewin. Getuige daarvan de openings- en titeltrack W.O.W.A. die net de acht minuten speelduur niet bereikt. Qua binnenkomer eentje die kan tellen. Geloof ons vrij, voor degenen die de ganse rit om één of andere obscure reden niet zouden willen uitzitten, W.O.W.A. vormt de perfecte samenvatting van alles waar Ghinzu voor staat.
Frontman John Stargasm (geboren John Descamps) stelt dat de song staat voor hoopvol maar tegelijkertijd voortdurend vol verandering, precies zoals het leven zelf. Op zijn 52ste heeft hij zelf al enige fases in het leven doorlopen waarin elementen zitten die voor iedereen vroeg of laat herkenbaar zijn. Het is dan ook een – nóg meer dan op de voorgaande albums – zeer gelaagde plaat geworden. Het ene moment frivool, speels, vol hoop, het volgende moment diep snijdend, melancholisch, verdrietig, beklemmend. Dat laatste is zeker het geval in Mathias Is Gone, een interlude gericht aan zijn overleden broer.
Een album van Ghinzu omschrijven in één woord is zoals het beklimmen van de Mount Everest in zwembroek en op blote voeten: misschien een uitdaging voor één of andere mafketel maar we zouden er toch niet aan beginnen. Als Blow een baanbrekende schijf was, dan hebben we geen idee hoe we W.O.W.A. moeten benoemen. We geven het niet graag toe want 17 jaar wachten is echt wel dramatisch lang, maar het was het meer dan waard.
Schrijf op: dit is hét album van het jaar! Zeg dat wij het gezegd hebben. Al wie zegt dat we onzin uitkramen heeft vanzelfsprekend recht op zijn foute mening.
