Wat als Bert Janssens met zijn alter ego Berang diens muziek op de wereld had losgelaten tijdens de jaren waarin de internationale indiescene R.E.M., The Db’s en andere consorten als Smithereens het mooie weer maakten? Of ook toen Guided by Voices hun neus aan de deur staken? Een geduchte concurrent voor genoemde bands? Zeer zeker! En zelfs met Big Star mag Berang zich meten wat ons betreft. Is het nu dan de ‘least fortunate timeline’? Welnee, Berang toont dat indierock vandaag (her)leeft, en hoe. Aan deze jonge Mechelse artiest en diens uitgekiende melodieuze poppy indie rocksongs zal het zeker niet liggen.
Wat als die bands van toen straks een comeback maken om met Berang te kunnen concurreren? Goh, zo’n vaart zal het wel niet lopen zeker? Of toch? Sugar is alvast terug in the picture. Om maar te zeggen dat Berang met Does It Ever Get Better? een redelijk fantastisch plaatje gemaakt heeft, zijn tweede album en wat ons betreft zijn beste werk tot nu toe waarmee de singer-songwriter de lat meteen hoog legt. Opgenomen in de Motormusic Studios met Chiaran Verheyden achter de knoppen, klinken de songs gebald, robuust, verfijnd en perfect.
Janssens’aangename stem, en neen we gaan niet wéér naar Mike Mills (R.E.M.) of Robert Pollard (Guided By Voices) verwijzen – oeps! -, begeleidt ons door de sterke verhalen die hij samen met Maarten Iterbeke (bas) en David Van den Bosch (drums) vertolkt, waarbij Janssens de geniale gitaarpartijen voor zijn rekening neemt, soms met een raggende Sugar-drive om u tegen te zeggen, dan met sterke Big Star-vibes, of ook heel ingetogen klein en fijn, zodat het bijna pijn doet en/of je naar de keel grijpt.
Met The Least Fortunate Timeline wordt meteen de toon gezet van het album. Verdwaalde waaiende gitaarklanken klinken en de song wordt op gang getrapt, waarna deze fraaie poprocksong zich ontwikkelt en tot wasdom komt, meteen smakend naar meer. Geen nood: er volgen nog lekkere rockers, zoals bijvoorbeeld het lekker raggende geniale Specific Ways of Being, die we al ei zo na van buiten kennen, want één van die geweldige singles die vooruit gestuurd werden. Het wordt er niet minder lekker om, en meezingen is alvast geen probleem.
Valère start met veel shack-gitaar, de gitaren raggen dan lekker verder en de song heeft een drive om alweer u tegen te zeggen, rockend als de beesten, om dan zachtjes weer uit te deinen, alsof Berang ons even wil doen bekomen van die fikse welgekomen uppercut.
Don’t Keep Your Soul So Close is een ingetogen pareltje, waar less is more geldt, Janssens zachtjes zingend, de song meanderend en wandelend op een zuinige gitaarlijn, terwijl Janssens’ vocalen prachtig klinken, en een kleine toetsaanslag, en plots is het verhaal alweer verteld. Ook You’ll Be Alright is ontdaan van gitaargeweld en franjes; een troostend lied waarbij akoestische gitaren de breekbare zangpartijen begeleiden. Erg pakkend gezongen,
De titeltrack was de derde single die de plaat voorafging. En zoals we eerder meldden, rockt de song supermelodieus en harmonieus weg, met heerlijk ronkende gitaren, en dan plotseling die mondharmonica-solo. “Does it ever get better, it never does”, concludeert Janssens, stiekem hopend dat hij ongelijk krijgt, vermenen we. Does It Ever Get Better? Ja, de vraag blijft wel in deze bizarre tijden…
Safe And Satisfied klinkt pakkend en breekbaar, warm en zalvend tegelijkertijd. De protagonist lijkt én zichzelf én de andere te willen troosten. En het komt binnen, terwijl het je een heel warm gevoel geeft. Janssens heerlijk warm tokkelend op de akoestische gitaar, met af en toe fraaie pianopartijen als extra. Denk de open haard en bijbehorende warmte erbij, maar je krijgt het vanzelf wel warm van deze fraaie frêle akoestische troostende tearjerker. Sterk!
A Form Of Encouragement is opnieuw een vuige mid-tempo rocker, met een poppy inslag. Mooi! Fair Winds And Following Seas start bijzonder ingetogen, met enkel akoestische gitaar en troostende zang van Janssens, plots beginnen dan de gitaren heerlijk te raggen met potigheid en de dynamiek van Sugar, of eerder zelfs Hüsker Dü, met die machtig zachte stem van Janssens als zalf.
Support Of Any Kind, hekkensluiter van het album, start met een ferme gitaarmuur, die ons heel even aan Crazy Horse doet denken, de eerste strofe wordt dan rustig gezongen met ingetogen gitaarlijnen, met in het refrein meer full band power, en gaandeweg ook overal zuinig gerag. Ja, het lijkt wel of Janssens en de andere muzikanten zich hier even ontpopten tot Crazy Horse, zonder Neil Young, Bert zingt veel beter trouwens. Sory, Neil!
Veel namedropping, we bekennen het, en hokjes bestaan eigenlijk niet meer. Of toch? Alleszins mag het duidelijk zijn dat Berang een ongelooflijk fijn plaatje op de wereld losliet, noem het gerust gitaarpop en indierock 2.0, maar volledig in het nu staand.
Does It Ever Get Better? bevat veel fraaie supermelodieuze rockers en ook heel wat ingetogen parels. Los van alle vernoemde bands, verdient Berang zeker zijn plaats tussen de groten in de internationale rockscene. Enfin, als u het ons vraagt toch.
Berang stelt zijn album voor op 7 februari bij Kafee Zapoi in Mechelen, en eerder al kan je hem aan het werk zien als busker tijdens de Week van de Belgische Muziek, ook in Mechelen. Een aanrader, maar koop zeker ook die geweldige plaat!