Jon Doe One van Hannes d’Hoine brengt binnenkort Sol Invictus uit; alweer de derde van de DAAU-contrabassist overigens. Hoewel de officiële release van de plaat pas op 4 november gepland staat, was wachten geen optie voor d’Hoine. Wij waren erbij op het pre-release concert in Antwerpen en brengen je hieronder graag een geschreven weergave van al dat auditieve moois.
![](https://luminousdash.be/wp-content/uploads/2021/10/JON-DOE-UITGELICHT.jpg)
Het concert vond voor de gelegenheid plaats in De Carrousel te Antwerpen; een voorlopige cultuurtempel die opgetrokken werd naast de Schelde op het Zuid. Dat het gebouw coronaproof was, was al snel duidelijk. Een muurloze houten constructie verschafte ons opnieuw een eerste proevertje van cultuur alsook een hernieuwde kennismaking met de ijzige winden die over de Schelde heersen. Zelden zo koud gehad!
De avond ging van start met voorprogramma Miaux. Mia Prce, aka Miaux, begaf zich naar het podium, dat voor de gelegenheid overigens ook effectief ronddraaide. Prce was gekleed in een gouden vest, een visuele contradictie voor de rest van de setting. Want hoewel het houten gebouw best een indrukwekkende verschijning was, baadde het podium vooral in soberheid. In het geval van Miaux, een dame met haar keyboard.
![](https://luminousdash.be/wp-content/uploads/2021/10/244749837_1289061994867624_7160266132554821386_n.jpg)
Tijdens de set van Miaux viel ons vooral op hoe rijk het geluid is dat Prce uit één keyboard wist te produceren. Het leek bij momenten wel een traditionele christelijke kerkdienst maar dan doorspekt met LSD en A Clockwork Orange. Het geheel resulteerde dan ook in een intrigerend klankbord. Tijdens het spelen, hoorden we de scharnieren van het draaiende podium kraken en konden we zelfs de aanslag van Prce’s toetsen waarnemen. Beide geluiden namen onbedoeld deel aan het auditieve gebeuren en voorzagen het toetsenwerk van Miaux van een soort experimentele percussie.
Na vier nummers was de eerste rit van De Carrousel alweer voorbij en hoewel we er niet in geslaagd waren de flosj te pakken, blikken we toch met enige tevredenheid terug. Muzikaal was er, net zoals op de platen, niets aan te merken op de prachtige klanken die Miaux produceerde. De live-meerwaarde bleef echter voor ons eerder beperkt. Prce bleef Kraftwerk-gewijs gedurende de ganse set rustig achter haar keyboard staan en hoewel dat ook zeker zijn charme heeft, misten we daarin toch een beetje het contact tussen artiest en publiek.
Op naar de tweede rit! Dit keer kiezen we niet voor het gouden vliegtuig Miaux maar voor de brandweerauto met opschrift Jon Doe One.
Wie de onderstaande teaser van Sol Invictus al zag, heeft kunnen vaststellen dat d’Hoine voor de huidige liveoptredens zijn alter ego voorzien heeft van een mysterieus kantje. Wapperende doeken en experimentele lichtflitsen absorberen de muzikant terwijl deze het publiek bestookt met zijn nieuwste creaties.
Ook voor het optreden in De Carrousel had d’Hoine de bovenvermelde installatie bij zich, ware het niet dat ook hier de ijzige Scheldewinden spelbreker moesten spelen. Naar eigen zeggen, was de organisatie genoodzaakt de constructie met doeken naast het podium te zetten omdat d’Hoine tijdens het opstellen het stalen geval op zijn hoofd had gekregen als gevolg van de gure Scheldewinden. Een beslissing die we absoluut begrepen maar waardoor het lichtspektakel toch eerder zijn doel miste.
Jon Doe One werd voor de gelegenheid auditief versterkt door Frans Van Isacker die in de composities de rol van de saxofoon en de klarinet voor zijn rekening nam.
Het centrum van het optreden was zonder twijfel het grote mengpaneel annex opnamemachine waarmee d’Hoine zijn Jon Doe One tot leven wekte. Met ijzingwekkende precisie speelde d’Hoine stukjes experimentele contrabas en toetsen in om deze vervolgens ter plekke te vervormen en te bewerken tot een sfeervol geheel.
![](https://luminousdash.be/wp-content/uploads/2021/10/245599238_560559588335355_712009039256051994_n.jpg)
Van Isacker verweefde tijdens de vier nummers zijn experimentele, dissonante manier van spelen naadloos door de composities van d’Hoine die reikten van diepe dreigende bastonen tot de meest ontroerende idylle.
Na vier nummers, niet geheel toevallig ook het aantal tracks op Sol Invictus, was de set van Jon Doe One alweer voorbij. En hoewel ons lichaam zich stilaan in een cryogene staat bevond ten gevolge van de voorgenoemde ijzige Scheldewinden had er voor ons, en de rest van het publiek, gerust nog een nummer bij gemogen. Een bis kwam er helaas niet maar wie wilde, kon zich al een downloadkaart aanschaffen van d’Hoine ’s nieuwste worp met de belofte dat de muzikant de bijbehorende lp persoonlijk thuis kwam afleveren bij release. Van een win win gesproken!
Wie er niet kon bijzijn, hebben wij hieronder alvast voorzien van alle relevante links om zich van deze parel, en de twee voorgaande, te verzekeren.
JON DOE ONE: FACEBOOK / BANDCAMP
DE CARROUSEL: FACEBOOK / WEBSITE