Na enkele dagen waarin de temperaturen moeiteloos de dertig graden overschreden, voelde de zondagavond in het park van De Casino als een verademing. Onder veel aangenamer zomerweer verzamelde een talrijk publiek voor Great Gigs In The Park, waar Monza een try-out speelde in aanloop naar hun passage op Rock Werchter. De verwachtingen waren hoog, want de reünie van Stijn Meuris en co., vijfentwintig jaar na het verschijnen van hun iconische debuut Van God Los, behoort zonder twijfel tot de opvallendste Belgische comebackverhalen van het jaar.
Voor het voorprogramma tekende Camilo Donoso, die zich op het podium liet bijstaan door multi-instrumentalist Mathijs Steels. Met toetsen en elektronica gaf Steels extra textuur aan de introspectieve, Nederlandstalige songs van Donoso. De ingetogen set zorgde voor een rustige start van de avond. Hoewel niet elk nummer even sterk bleef nazinderen, vormde het duo wel een passend en sfeervol begin van deze zomerse concertavond.
Toen Monza het podium betrad, werd meteen duidelijk dat deze reünie veel meer is dan een vrijblijvende nostalgietrip. Stijn Meuris stond er zichtbaar genietend bij, omringd door muzikanten die elk hun sporen in de Belgische rockgeschiedenis ruimschoots verdienden.
Drummer Mario Goossens blijft een klasse apart achter zijn drumkit, terwijl David Poltrock met toetsen en extra lagen voor de nodige grandeur zorgde. Ook Piet De Pessemier liet horen dat de songs van Van God Los na al die jaren nog niets aan kracht hebben verloren.
Opvallend was ook de aanwezigheid van Tom Coghe, bekend van Goose, die de baspartijen voor zijn rekening nam. Coghe vervangt de in 2024 overleden oorspronkelijke Monza-bassist Bart Zegers. Het maakte nog maar eens duidelijk hoe sterk deze bezetting vandaag nog staat.
Stijn Meuris en zijn kompanen serveerden een compacte set van ruim een uur waarin vooral het legendarische debuut Van God Los centraal stond. Van opener Naïviteit over publieksfavorieten als De Ogen Van Jenny, Parvenu en Alles Half tot een uitbundig meegezongen Van God Los: het publiek kreeg een flinke portie nostalgie voorgeschoteld.
Ook minder voor de hand liggende nummers als Wie Danst Er Nog?, Tegenstand Is Mooi en een verrassende cover van Japans Adolescent Sex passeerden de revue. Afsluiten deed Monza met het nog altijd indrukwekkende De Stad Kan Zo Koud Zijn, waarmee de band nog maar eens bewees dat deze reünie veel meer is dan een nostalgische terugblik.
