Ottla, Dans Dans, Bert Dockx Band en Flying Horseman, het zijn de vele muzikale gedaanten van componist, zanger-gitarist Bert Dockx; steevast garantie voor een feest aan intensiteit en een veelheid muzikale pracht. En al helemaal als het om een live-performance gaat.
Zo streek op een druilerige koude donderdagavond in november Dockx neer in Mechelen in een nieuwe incarnatie van diens Flying Horseman, de niets (of net wel) vermoedende melomanen verrassend en omver blazend met funky, jazzy, noisy en moody vibes, met veel ritme, stemmenpracht en gretige gitaar-galore, met een gul traktaat uit het jongste album Anaesthesia én enkele oudere krakers van Flying Horseman.
Het werd een avond om in te lijsten, zo een waarvan je later zegt: “En ik was erbij!”
Saving Nico, het alterego van singer-songwriter Nicolas Anné, mocht de avond openen in Mechelen met de ronduit prachtige liedjes uit het jongste album Flood (2026). Anné werd daarbij bijgestaan door Kobe Van Olmen op keys en banjo. Anné begeleidde zichzelf op gitaar terwijl hij zijn machtig mooie stem de zaal instuwde, zacht en zalvend, soms voorzichtig uithalend met die fenomenale kopstem ook. Nooit stoorde die falsetto, het mocht soms zelfs een beetje meer.
Met het fragiele Breakwater werd krachtig geopend, erg breekbaar gezongen door Anné, menigeen een krop in de keel bezorgend. En in Forest Green regeerde de fraaie samenzang tussen Anné en Van Olmen, die hier ook fraaie banjo-partijen speelde. Een erg mooi lied ook, klaar.
“Soms wilt ge een lied schrijven over iets, vanuit een bepaalde context. En dan blijk het toch iets helemaal anders te worden. Zoals toen ik een tekst schreef over hoe God te zien vanuit de ogen van een hond. Maar het werd toch iets anders, luister maar”, aldus Anné, waarop we verwend werden met het ingenieuze poppy anthem Rustling. Een instant favoriet van ons.
Rustling is zo’n popsong waar Joost Zweegers en Tom McRae alleen maar jaloers op kunnen zijn, toch? En dat geldt zeker ook voor het verhalende en sfeervolle Every Gambler. Het stemgeluid van Anné en de klankkleur van dien composities doen ons bij momenten ook denken, aan hogergenoemde namen en ook een beetje aan wat Mooneye doet, die we destijds al met McRae vergeleken.
“Er staat ook een liedje over mijn zoontje op de plaat. Maar dat gaan we niet spelen want die maakte mij vanochtend om 5 uur al wakker”, grapte Anné er snel aan toevoegend dat dat niet de échte reden was waarom Hey, Little Baby niet in de set zat. Wél in de set zat het machtige Overtime, dat gezegend werd met een prachtige pianopartij van Van Olmen, en waarin Anné’s falsetto magnifiek benut werd. Een heerlijke popsong in de beste Crowded House-traditie. Ja, als songschrijver en qua klankkleur vertoeft Anné in uitstekend gezelschap.
“Ik heb hier de plaat bij me als setlist, zo kan ik ook eventjes schaamteloos reclame maken voor Flood, vandaag hier te koop”. Slim van Anné. We kregen nog de pareltjes Waist Deep en het bloedmooie Why, – “why, this change of heart” klonk het oprecht gemeend – cadeau en toen zat de set van Saving Nico er alweer op. Kopen die plaat, chéck Saving Nico!
Dat de show van Flying Horseman niet uitverkocht, is haast onbegrijpelijk, maar er is dezer dagen dan ook zoveel te doen in concertland. Gelukkig, net als bij Saving Nico, was er toch een redelijke opkomst, en tegen dat Bert Dockx en de zijnen aan hun set begonnen met weer wat meer aanwezigen…
Flying Horseman anno 2026 zijn Bert Dockx (gitaren en zang), Dockx’ kompaan bij Ottla Louis Evrard op drums en percussie, Maximilian Dobbertin op bas en de zusjes Loesje en Martha Maieu die de atmosferische keys beroerden en ons donderdagavond vergastten op een spookachtige stemmenpracht.
Vanaf de eerste minuut, of nee seconde, nam het vijftal, zoals verwacht en verhoopt, ons mee op een intense trip, vol kosmische folk, performante psychedelica, funky vibes, buitenaardse grooves en pure schoonheid. Mét dat gretige gitaargeweld van Dockx ook natuurlijk. Ja!
Zweverige keys en angstaanjagend mooie samenzang van de zusjes Maieu luidden slepend een episch Anaesthesia in, de titeltrack van de nieuwe plaat. Toen liet Dockx zijn gitaar voor het eerst ronken, zwaar aangeblazen keys volgden, Evrard en Dobbertin vielen in, ons à la minute hechte ritmiek serverend en het feest vol deemoed en dans was begonnen. Een heerlijke vibe, retestrak gespeeld en geen speld tussen te krijgen.
“Follow the leader” klonk het, bij monde van Dockx en diens onafscheidelijke petje.
Engines klonk lieflijk, funky, dan plots broeierig en gecontroleerd rommelig, dan weer poppy, met de nu al onmisbare vocalen van Loesje en Martha, Dockx’ gitaar gretig gierend, hemelsmooi en hels vuil en funky. Bert Dockx, dames en heren!
Of er gedanst werd, hebben we niet gecheckt, te druk bezig met het eigen genieten en voorzichtig dansen. Het geniale Wild Colours (uit Night is Long, 2015) was daar alleszins de perfecte aanleiding toe. Een simpele dansbare riff op Dockx’ gitaar, Bert die vocaal inzet, gevolgd door de zusjes – “We were lovers for a while. We made movies in a particularly oblique style, so long, so long” – gevolgd door de ritmesectie, zweverige keys, funky gitaarlocks en Wild Colours was volop op drift, machtig!
Spacy keys, een jazzy ritme, zuinige percussie en bas, die zuinige gitaarlijn van Dockx en hoe knap croonend en soulvol zingend, fraaie vocalen van Maieus ook, en met een licht transcenderende vibe toch ook. Zo was het een fijn weerzien, nu ja horen, met Where Do you Live (Mothership, 2010).
Genoeg nostalgie en terug naar de nieuwe plaat moet het gezelschap gedacht hebben en een flink en potig Border was ons deel. Dockx prutste even aan de effecten, en even later bevonden we ons in een feest van broeierigheid, toch van zodra de band de fluwelen orkaan ingezet had. Eerst voorzichtig funky, met de stemmen van Dockx en de zussen Maieu, dan volop gitaar galore en pure noise, in een ei zo na hels tempo, in een beklemmende sfeer ons in een heuse postpunk en rockroes brengend.
Alsof Dockx een date met geschiedenis had en er Television, MC5 en nog jonge B-52’s ontmoette én de blauwdruk voor Sonic Youth vastlegde. Heerlijke gecontroleerde chaos, vibes en sfeer. Wat een traktaat, deze Border.
Net als op het album, was Altered States donderdag het logische vervolg op Border, met een gelijkaardige donkere funky vibe, eerst zich rustig op gang slepend, met elementen in de compositie die ons aan de betere songs van dEUS en zowat alles van Eels deden denken, maar toch ook weer net niét. Versnellend, funky punky stuff, dan weer vertragend in een kosmisch psychedelische groove, om even in een jazzy momentum te verstillen, om vervolgens weer te leiden tot heerlijke gitaarscapes die Dockx uit zijn gitaar wist te persen. Met zachte spooky keys en vocalen van de zusjes ook. Fenomenaal.
“I would love tot lose you” klonk het in Cinema, waarin Dockx overtuigend de crooner in zichzelf losliet, daarbij bijgestaan door Martha en Loesje. Een zachte gitaarlijn, zuinige percussie, een pakkende ballad. Ook Beats klonk geweldig. Met een prompte bas, vette keys, knappe zang van Dockx en weerom een traktaat aan gulle gitaargloed. Knappe opbouw van de song, met zalige tempoversnellingen.
Wanneer Evrard de volgende compositie op gang tikte, de spookachtige keys volgden, en dan die onsterfelijke riff van Dockx volgde daagde het ons al. We hadden nog stiekem gehoopt dat het de set zou halen. En ja, hoor het fantastische Faithfully Yours (Night is Long, 2015) mocht de set van Flying Horseman afsluiten. Heerlijk loom en slepend, lichtjes beklemmend en eerie. Sterk gezongen door Dockx en de dames, en met een weerom heerlijk arsenaal aan gitaarnoten van genie Dockx ook. Woow!!
Met nog een hoofd vol intensiteit bleek dit het einde van de set, maar dat was buiten de enthousiaste zaal gerekend die Flying Horseman maar al te graag terug riep. k. En terecht natuurlijk. Het zestal keerde maar al te graag terug, Dockx zichtbaar content.
Er werd heel wat geroepen vanuit de zaal en de roep om Secrets klonk nog het luidst. “Nee, dat gaan we niet doen, die losers kunnen dat niet spelen”, grapte Dockx, naar de bandleden wijzend,”maar we hebben wel een andere voor jullie in petto, en dat is… goh, ge zult dat wel horen”, waarop het combo Planets inzette, een haast onaardse jazzy crooner, met Loesje op harmonica, Dockx weerom als crooner.
De compositie startte zacht en loom, totdat er een versnelling aankwam, met veel gitaargloed natuurlijk. En ontplofte in een funky broeierige powerhouse om U tegen te zeggen. En Dockx die op de gitaar finaal alle duivels ontbond.
Mamamia, wat een finale!
Band af, onder luid applaus, maar Bert bleef staan. “Ik wil er nog eentje alleen doen”. En toen bezorgde de muzikant ons een flinke dosis kippenvel met een ronduit indrukwekkende versie van Shadowplay. Fenomenaal hoe Dockx deze donkere klassieker van Joy Division nieuw leven inblies, niet van donkerte ontdaan en simpelweg pakkend. Faut le faire. Dankje, Bert!
Zo’n avond om in te lijsten dus. En wij waren erbij. Wij waren erbij!! En jij?
Tekst & Uitleg: © Mark Van Mullem
Foto’s: © Stijn Swinnen
Flying Horseman: facebook • instagram
Saving Nico: facebook • instagram
