Attic Door, zo heet de eerste single van SIMEON. Het is meteen de voorbode van een langspeler die later dit jaar uitkomt via Starman Records. Bezieler Sebastiaan Simoens vertelt er alles over.
Waarom SIMEON en niet Somebody Called Me Sebastiaan, en trouwens: wie is Sebastiaan Simoens?
Doorheen heel het maakproces had ik het idee dat ik aan een nieuwe Somebody-album aan het werken was. Het was pas helemaal op het einde, toen ik met de ‘in de wereld zetten en marketing” bezig was, dat ik samen met mijn coach Tamara Van Hul eropuit kwam dat een nieuwe naam me beter zou passen. Een nieuwe jas, een nieuwe insteek. Een nieuwe aanpak om tot mijn dromen en doelen te komen. En SIMEON beantwoordt helemaal aan wat m’n missie en visie is. Simoens, mijn achternaam, komt van Simeon wat in het Hebreeuws ‘hij die luistert’ en ‘hij die gehoord wil worden’ betekent. Een plek van waaruit ik als maker graag wil werken. Simeon is in de Bijbel één van de zonen van Jacob, ik zie hem als metafoor voor broederschap. Dat is ook waar ik naartoe wil werken. Ik wens me te verbinden met mensen. De krachten bundelen om met iedereen vanuit zijn talent en kunde schoonheid en harmonie creëren. In onze werking, met het publiek, in de wereld. Ik heb met Somebody Called Me Sebastiaan geleerd wat ik wilde leren, tijd voor een volgende stap.
Wat is het muzikale verschil tussen beide?
De muziek is, in samenwerking met producer Brian Macdonald uit Nashville, door mij geschreven en opgenomen. Jo Francken heeft achteraf nog veel keuzes gemaakt, maar de kiem zat steeds bij mij. Live heb ik een band met Senne Driesen (Aardwolf) op bas, drummer Simon Ruyssinck (Jokke, Warhola, The Father, The Son & Te Holy Simon), Wouter Souvereyns op gitaar (Warhola, Polaroid Fiction, Pappas, WZA) en Tom Proost (Raymond van het Groenewoud) als sound engineer. Dit is al een groot verschil na al die jaren solo.
Senne en ik werken ook dicht samen om video’s te maken en met Felix Huybrechts van Starman Records is het ook fijn samenwerken om meer bereik te krijgen en de aanpak scherp te houden. Eric Didden coacht me op managersvlak. Dus plots is er al een heel team en daar word ik heel erg gelukkig van. Samen vormen we SIMEON.
Volgens de bio heb je een paar jaar in een yurt bij een kasteel gewoond. Leg uit.
Ik kwam uit een moeilijke periode en zocht naar een plek waar ik in alle rust mijn muziek kon maken. Ik zorgde voor het kasteel en tegelijk gaf het me de mooiste plek die ik me kon indenken om muziek te maken en vooral ook om de tijd te nemen om hier helemaal in te zakken. Ik had daar ook geen buren, dus midden in de nacht kon ik mijn versterker nog loeihard aanzetten of een buldernummer zingen. Een luxe die ik enorm koesterde.
Het leek wel of je weg wilde van de maatschappij?
Ik snap dat het zo lijkt, maar dat was het niet per se. En tegelijk, als je in de stad wil wonen moet je best wat verdienen om je huur te kunnen betalen en dan heb ik geen tijd om voor mijn dromen en passies te leven. Dus het was een investering in tijd om tot iets te komen waarmee ik de wereld in kon. En ook, het gaf me de mogelijkheid om tussen 300 jaar oude bomen te wonen, naast de ezels en te midden van de vogels. Hoe leuk de stad ook is, dit is toch veel meer het echte leven naar mijn idee.
Was die afzondering nodig om songs te schrijven.
Op dat moment in mijn leven echt wel. Ik doe niet graag half werk. Ik ga er vol voor. En met de yurt had ik een perfecte balans gevonden tussen tijd, ruimte, geld en mezelf mogen zijn.
En toen trok je naar Nashville. Grappig, want Simeon klinkt niet eens country!
Nashville ontploft van de muziek. Het is zo fijn om te weten dat er ergens een plek is op aarde waar alleen maar muziek is. Alle genres, soorten, maten. Muziek is daar als water en lucht, als een hartslag. Dat ik daar terechtkwam had niets met Nashville zelf te maken, maar met Brian die daar woont. Lang geleden, toen ik reisde voor Somebody Called Me Sebastiaan, heb ik via couchsurfing bij Brian geslapen. We zijn altijd in contact gebleven en op het moment dat ik aan deze plaat begon te schrijven, bracht hij een soloalbum uit als Victor Mucho. Zo mooi en qua sound helemaal wat ik toen ook wilde maken dat ik hem zei “Brian, dit is mijn sound. Als jij zo iets maakt moet je met mij werken”. En tot mijn grote geluk zei hij ja.
Attic Door is de eerste single, waarover gaat die?
In mijn nieuwsbrief omschreef ik het zo: “Het is een gevoel dat toen leefde. Hoe eerlijk en oprecht ik ook tracht te leven, er is zoveel dat ik niet gezegd krijg. Dromen die dobberen, verlangens klein of groot, lusten donker of vanzelfsprekend, verslavingen waarvoor ik dagelijks een lijn trek. Meestal heb ik ze goed in de hand, zitten ze netjes geordend in mijn zak. Maar soms overrompelen de onbeholpen onuitgesprokenheden me zo erg dat het niet meer duidelijk is wat van mij is of van de ander. En ik zie dit bij ieder van ons. Vrienden, vaders, bazen, blazen van alle soorten en lagen. Er is zoveel dat we niet gezegd krijgen en wat toch ons dagelijkse handelen bepaalt. We hebben niet geleerd hoe erover te spreken, hoe ernaar te luisteren. Ik vroeg me af: wat als ik het gewoon doe.” En zo werd de song geschreven.
Wij noemden het luistermuziek voor mensen die willen luisteren. Akkoord?
Ik denk dat de nagel op de kop is. Ook live werk ik zo het beste. Als mensen bereid zijn te luisteren dan ben ik zeker dat ik ze kan meevoeren. Als ze passeren of gewoon wat leuke achtergrondmuziek willen, denk ik niet dat m’n muziek tot zijn recht komt. Als je bereid bent om je erbij te zetten, zal je een mooie reis meemaken.
Je zit bij Starman Records, hoe ben je daar terechtgekomen?
Ja, leuk he?! Ik was op zoek naar partners om mee samen te werken. In die periode zat ik in een schrijfsessie met Jaouad Alloul die zei: “Heb je Felix Huybrechts al gestuurd?”. Dat had ik niet, Jaouad linkte ons, zo lief als hij is, en Felix gelooft erin. Dus ik ben heel blij.
