Deze week verscheen Forever Today, de nieuwe single van Mati Le Dee. Wederom neemt deze indrukwekkende artiest je mee in diens imponerende eigen wereldje waar het heerlijk vertoeven is. Zwevend tussen klassiek en pop zoals we Mati Le Dee al lang kennen. Tijd voor een vragenronde!
Mati Le Dee muzikaal omschrijven is geen sinecure. Dus doe zelf eens een poging.
Mati Le Dee is een non-binaire verhalenverteller, met een passionele liefde voor bombastische klassieke muziek en een wilde honger naar popmuziek. Daaruit komen nummers met een idyllische, esthetische benadering van soms rauwe verhalen. Zowel het eerste album als de nieuwe muziek heeft een eigen thema, wat ook verklaart waarom de muziek vaak filmisch is. The Broken Heart Of Mati Le Dee is een relaas over patriarchaat en leven in een binaire wereld, de nieuwe muziek gaat over de opnieuw opkomende oorlogsretoriek.
Ben ik juist als ik zeg dat Mati Le Dee meer is dan muzikaal alter ego, maar zelfs een deel van je persoonlijkheid?
Mati Le Dee is vrij van dagdagelijkse bekommernissen, van maatschappelijke normen en kan daardoor alles vanop een afstand bekijken. Ik bén Mati Le Dee, maar voor de wereld moet ik Andreas zijn.
Je hebt het vaak over moeilijke onderwerpen. Werkt dat verlossend en heb je daar geen problemen mee? Ten slotte geef je jezelf ook wel bloot.
Ik heb niet de indruk dat ik mezelf bloot geef. En als dat zo zou zijn, zie ik daar ook niets verkeerd in. Het zijn niet mijn verhalen, ik vertel, verplaats mij. Het is maar zo simpel. Ik schrijf over wat ik in de media en rondom mij zie gebeuren. We dragen allemaal graag de kleren van de keizer. Alternatieve feiten blijken steeds meer het antwoord. Overal is het duidelijk hoe seksistische, misogyne en militaire retoriek als oplossing gezien wordt. Ik stel mij daar grote vragen bij. Zoals velen vind ik dat wegkijken niets oplost. Ik ben niet zo goed op socials, ik schrijf er liever liedjes over. Hoogstens zet ik daarmee de rest in hun blootje.
Het album The Broken Heart of Mati Le Dee ligt achter ons. Hoe kijk je daar op terug?
Het is een zeer bepalend album geweest voor mij. Het schrijfproces, de twijfels, het doorzetten, op mijn strepen staan en dan met mijn demo’s fantastische muzikanten gevonden die mee hun schouders onder deze muziek wilden zetten. De erkenning die ik van hen kreeg, deed (en doet) me deugd. Ik componeer, maar de muzikanten doen die noten en partituren pas écht leven.
Shout out dus aan Joshua Dellaert, Eline Duerinck, Anna Buevich, Anthe Huybrechts, Noreen Broeckhove en nu ook Marijn Thissen. Ook Frederik Segers is erg belangrijk als producer en is na al die jaren (we werkten al samen voor G A U S S) ook een vriend geworden. Hij komt naar demo’s luisteren, geeft advies en neemt de muziek ook op. Frederik kan zich goed verplaatsen in wat ik wil overbrengen.
Ook Bart Vincent alias Vincent Starwaver, muzikant en geniale livemixer, heeft me enorm gemotiveerd om door te zetten, te blijven schrijven en te geloven in mijn ietwat ongewone manier van werken. En dan is er uiteraard ook nog Pieter-Jan mijn klankbord en steun en toeverlaat. Iedere keer leer ik zoveel bij. Ik heb gewoon de drang om dit te doen en vooral het op mijn manier te doen. Het werken aan muziek is een dimensie waarin ik graag vertoef.
Er zijn ondertussen twee singles uitgekomen, ik neem aan dat er een tweede album aankomt?
Ik heb veel materiaal klaar, zeker genoeg voor een album. Ik zoek nog naar een goed moment en steun om het uit te brengen. Ik wil het ook graag op een mooie plaats kunnen voorstellen met alle muzikanten die eraan meewerkten. De nieuwe muziek is soms iets bombastischer dan op de eerste plaat, zo zitten er naast strijkers en piano nu ook blazers in: Siebe Duthoit, Tine Dutoit, Mjolnir Pauwels en Arthur Billiet. Daarnaast werk ik, ook uit economische noodzaak, aan live versies met een kleine bezetting. Die boeten in aan grootsheid maar krijgen een, wat men noemt, intiemer karakter.
Er zitten veel elementen van klassieke muziek in je muziek zonder dat het al te klassiek wordt. Is klassieke muziek een inspiratiebron?
Ik heb van heel jong klassiek ballet gevolgd, ik danste altijd. Thuis, op de speelplaats, in de tuin, in de velden. Ik was de weirdo. De muziek van de balletstukken bleef in mijn hoofd klinken en nam me mee, droeg mijn lichaam in de ruimte. Ik voel dat nog steeds. Ik zou dansen en acteren, maar het leven heeft me een ander pad gegeven.
Ben je zelf klassiek geschoold?
Ik volgde klassieke en jazzzang aan de muziekschool. Daar heb je een klein beetje muziektheorie en ik heb nog mijn lesboekje. Maar ik maak alles zeer impulsief op mijn computer.
Je hecht ook veel aandacht aan het visuele, de video’s bijvoorbeeld. Is dat niet ontzettend duur?
Ik zoek steeds een heel eenvoudig concept, iets wat betaalbaar is. Ik heb ook vrienden die goed kunnen filmen. Er is Jelle van Lysebettens, Francis Connelly en choreograaf Daniel Huyghe, allemaal hebben ze al grote bijdragen geleverd aan een of andere clip. Maar het is niet altijd evident en vooral veel DIY, vrijwilligers en een goede catering als beloning.
Vertel eens iets over de kauwgum etende tieners in de clip van Forever Today. Wat was de bedoeling?
Het lied is geïnspireerd op de beelden van vrouwen die op perrons stonden te wachten op de trein met soldaten die van het front terugkwamen. Dan pas konden ze zien of hun lief, man, zoon, kind, broer of vriend erbij was. Die spanning van dat reikhalzend uitkijken, dat zenuwachtig verlangen, wou ik graag in deze song vastleggen. De seconden die uren lijken te duren en de dag die zo bepalend zal zijn voor de toekomst. En dan ook de koppigheid waarmee je blijft wachten, telkens opnieuw, weigerend toe te geven wat je eigenlijk al weet en aanvoelt maar toch nog niet bevestigd ziet.
In de clip gebruik ik beelden die ik enkele jaren geleden opgenomen heb. Het zijn Lotte en Flore, twee zussen die ik jaren volgde en dikwijls fotografeerde. Ik vond het in de camera kijken en dat achteloze kauwen een mooi beeld voor het ‘wachten’ waarover het in het nummer gaat. Die verveelde arrogantie in hun blik waarmee ze koppig blijven staan.
Het stuk waarin de zus erbij komt en die dan later ook weer weg gaat, gaf voor mij dat beeld van verlies, van gemis. Daarnaast heb ik het ook vooral gebruikt omdat ik vind dat deze zussen fantastisch zijn.
Naar welke plaat ben je nu aan het luisteren?
Ik zag de documentaire Kylie op Netflix en nu luister ik naar Kylie Minogue. Het is dan ook zomer!
