Met temperaturen die opnieuw richting 30 graden en meer klimmen, draait Graspop Metal Meeting op volle toeren. Aan de South Stage verzamelt een enthousiaste menigte voor Fleddy Melculy, de band rond Jeroen Camerlynck. 2026 staat voor de groep in het teken van het tienjarige jubileum van hun debuutalbum Helgië . Exact tien jaar geleden stonden ze hier voor het eerst, toen nog met weinig podiumervaring maar boordevol ambitie. Sindsdien legde de band een indrukwekkend parcours af.
Op Graspop bewijst Fleddy Melculy opnieuw waarom ze een vaste waarde zijn geworden. Als een perfect geoliede machine serveert de band een energieke show vol humor, stevige riffs en de gekende dolle fratsen. Scherper, harder en zelfverzekerder dan ooit weten ze het publiek moeiteloos mee te slepen in een feestelijke set die perfect past bij de zomerse festivalsfeer.
Voor liefhebbers van spektakel en show is een bezoek aan de Jupiler Stage voor Feuerschwanz bijna verplicht. De Duitse formatie wist het publiek moeiteloos mee te slepen in een energieke mix van folk en power metal. Wat ooit begon als een humoristische medieval rockband is uitgegroeid tot een volwaardig folk/power metalgezelschap. Met epische arrangementen, middeleeuwse instrumenten, aanstekelijke folkmelodieën en stevige metalriffs bracht Feuerschwanz een gevarieerde en meeslepende set. De meezingrefreinen werden enthousiast door het publiek overgenomen.Live ontpopte de band zich tot een waar middeleeuws drinkfeest gecombineerd met een krachtige metalshow. Uitbundige kostuums, humor, sterke muzikale prestaties en veel publieksparticipatie zorgden voor een optreden dat zowel visueel als muzikaal indruk maakte. Feuerschwanz bewees opnieuw waarom ze een graag geziene gast zijn op de Europese festivalpodia.
In de bloedhete Marquee lijkt de temperatuur nog enkele graden hoger op te lopen wanneer Ellende het podium betreedt. Het project van de Oostenrijkse multi-instrumentalist L.G. heeft in de voorbije vijftien jaar een stevige reputatie opgebouwd binnen de atmosferische blackmetalscene, en bewijst vandaag waarom. Vanaf de eerste noten wordt het publiek meegezogen in een intense en emotionele reis. Ellende brengt geen rechtlijnige black metal, maar zorgvuldig opgebouwde composities waarin furieuze uitbarstingen en melancholische melodieën elkaar voortdurend afwisselen. De muziek ademt tegelijk wanhoop, schoonheid en hoop, waardoor de nummers een bijna hypnotiserende werking krijgen.
Met materiaal uit albums als Todbringer, Lebensnehmer, Ellenbogengesellschaft en het recente Zerfall ontvouwt zich een beklijvende soundtrack van isolatie, verlies en existentiële strijd. Toch blijft er steeds ruimte voor licht tussen de duisternis. De meeslepende melodieën en atmosferische passages zorgen ervoor dat de set nooit verzandt in pure agressie, maar juist aan kracht wint door de emotionele gelaagdheid. Meer dan tien jaar na de oprichting blijft het Oostenrijkse project de grenzen van atmosferische black metal verkennen, zonder daarbij zijn diep persoonlijke en oprechte karakter te verliezen.
Toen Malevolence in 2024 voor het eerst neerstreek in Dessel, was het meteen duidelijk dat deze Britten voor grotere dingen bestemd waren. Twee jaar later keren ze terug, sterker, zelfverzekerder en klaar om de South Stage in te palmen.Vanaf de eerste noot laat de band horen waarom hun populariteit de voorbije jaren zo sterk is gegroeid. Met een sound die moeiteloos schakelt tussen hardcore, thrash, sludge en groove metal trekken ze alle registers open. Strakke riffs, loodzware breakdowns en een onuitputtelijke energie zorgen ervoor dat de eerste circle pits en wall of deaths niet lang op zich laten wachten. Het publiek gaat gretig mee in de chaos en beloont de band met een enthousiasme dat het hele optreden voelbaar blijft.
De mannen uit Sheffield tonen dat hun gestage opmars allesbehalve toeval is. Jaren van hard werken en onafgebroken touren hebben geresulteerd in een geoliede liveband die zowel hardcoreliefhebbers als traditionele metalfans weet te overtuigen. Wat ooit begon op een kleiner podium, is uitgegroeid tot een indrukwekkende show met een bijzonder hoog metalgehalte en een uitstraling die perfect past op een hoofdpodium.
Er hangt een bijzonder gevoel in de lucht wanneer Sepultura het podium van Graspop betreedt. Hoewel het nergens expliciet wordt uitgesproken, is het voor iedereen duidelijk: de legendarische Braziliaanse metalmachine is bezig aan haar afscheidstournee. Na veertig jaar aan de top van de metalwereld komt het einde langzaam dichterbij, maar van enige slijtage is op het podium absoluut geen sprake.
Vanaf de eerste noten laat Sepultura horen waarom de band tot de absolute grootheden van het genre behoort. De riffs klinken nog steeds messcherp, de ritmesectie dendert onverbiddelijk voort en de kenmerkende tribale invloeden zorgen voor die unieke sound die generaties metalfans heeft geïnspireerd. De energie spat van het podium en vindt moeiteloos haar weg naar het massaal toegestroomde publiek. De set voelt aan als een reis door vier decennia metalgeschiedenis. Klassiekers worden uit volle borst meegezongen en elke song wordt ontvangen als een herinnering aan een indrukwekkend muzikaal erfgoed. Nostalgie speelt uiteraard een rol, maar Sepultura weigert zich te laten reduceren tot een nostalgische act. De band klinkt nog steeds hongerig, krachtig en bijzonder strak.
Na een eerder uitverkochte clubshow in België krijgt nu ook het festivalpubliek de kans om afscheid te nemen van een van de invloedrijkste metalbands ooit. Het wordt een emotionele maar vooral indrukwekkende passage, eentje die nogmaals onderstreept hoe groot de impact van Sepultura op de metalscene is geweest.
Three Days Grace bewees op Graspop 2026 waarom de band na meer dan dertig jaar nog altijd tot de absolute publieksfavorieten behoort. De Canadezen zijn erin geslaagd relevant te blijven in een voortdurend veranderend rock- en metallandschap, en dat werd in Dessel nog maar eens duidelijk. Vanaf de eerste noten zat de sfeer er goed in. De band serveerde een sterke mix van klassiekers en recenter werk, waarbij vooral de nummers van het nieuwe album Alienation enthousiast werden onthaald. Toch waren het de grote hits die voor de luidste reacties zorgden. Toen de eerste tonen van I Hate Everything About You weerklonken, veranderde de weide in één groot zangkoor. Niet verwonderlijk, want de song passeerde inmiddels de indrukwekkende kaap van één miljard streams en blijft een van de grootste alternatieve rockhits van deze eeuw.
Na een stevige portie metalgeweld is het tijd voor wat horror op de South Stage. En als er één band is die muziek en theater moeiteloos weet te combineren, dan is het Ice Nine Kills wel. De Amerikanen hebben ondertussen een stevige reputatie opgebouwd met hun unieke mix van metalcore, horrorfilms en een flinke dosis theatrale waanzin. Vanaf de eerste minuut wordt duidelijk dat dit veel meer is dan een gewoon concert. Op het podium volgen de bloederige taferelen, verkleedpartijen en horrorverwijzingen elkaar in sneltempo op, terwijl frontman Spencer Charnas als een volleerde regisseur de touwtjes strak in handen houdt.
Toch draait het niet alleen om de show. Muzikaal staat alles als een huis. Messcherpe riffs, zware breakdowns en meezingbare refreinen zorgen ervoor dat het publiek voortdurend tussen verbazing en uitbundigheid heen en weer wordt geslingerd. De weide geniet zichtbaar van het spektakel en reageert enthousiast op elke nieuwe scène die zich voor hun ogen ontvouwt. Waar sommige groepen kiezen voor puur muzikaal geweld, brengt deze bende een totaalervaring waarin horror, humor en metal perfect samensmelten. Een optreden waarbij je soms niet weet of je naar een concert, een horrorfilm of een Broadwayproductie aan het kijken bent, maar precies dat maakt het zo onweerstaanbaar. Een bloederig feestje waar het Graspop-publiek maar al te graag aan deelnam.
Babymetal zorgde op Graspop 2026 voor een van de meest opvallende shows van het weekend. De Japanse sensatie bewees opnieuw dat hun unieke mix van J-pop, choreografie en stevige metal perfect werkt op een festivalweide.Vanaf de eerste minuut lag het tempo hoog. Strakke danspassen, een feilloos spelende band en loodzware riffs zorgden voor een energieke show die het publiek moeiteloos wist mee te krijgen. Voor het podium werd uitbundig gesprongen, gezongen en gesurft, terwijl Babymetal met zichtbaar plezier het ene hoogtepunt na het andere afleverde. Wie de band nog steeds als een gimmick beschouwt, kreeg in Dessel lik op stuk. Babymetal bracht een strakke, professionele en vooral bijzonder entertainende set die bewees waarom ze al jaren een vaste waarde zijn binnen de internationale metalscene. Een kleurrijk metalfeest dat perfect paste op Graspop.
Na een afwezigheid van tien jaar keerde Moonspell eindelijk terug naar de weide van Dessel. De Portugese grootmeesters van de dark en gothic metal bewezen meteen waarom ze door de jaren heen al zoveel harten veroverden in de Marquee. Met de viering van dertig jaar Wolfheart als rode draad door de set passeerden verschillende klassiekers de revue, terwijl ook nieuw materiaal van hun in 2026 verschenen album een sterke indruk naliet. Frontman Fernando Ribeiro leidde het publiek moeiteloos doorheen een sfeer van duisternis, melancholie en kracht.
Moonspell bracht precies wat de fans gehoopt hadden: een meeslepende show vol gotische grandeur, sterke songs en een vleug nostalgie. Toen de laatste noten weerklonken, was het duidelijk dat de wolven van Portugal niets van hun magie verloren hebben. Een meer dan geslaagde terugkeer naar Graspop.
Na acht jaar afwezigheid keerde TesseracT eindelijk terug naar Graspop, en dat was duidelijk een afspraak waar veel liefhebbers van progressieve metal naar hadden uitgekeken. De Britten, ondertussen al meer dan twintig jaar actief en uitgegroeid tot een van de belangrijkste namen binnen de moderne prog- en djentscene, maakten hun status meer dan waar. In de Metal Dome bracht de band een indrukwekkende set vol technische perfectie, zware grooves en meeslepende melodieën. Frontman Dan Tompkins verkeerde in uitstekende vorm en loodste het publiek moeiteloos door de complexe composities van de band. Ondanks de vaak ingewikkelde structuren verloren de nummers nooit hun emotionele impact. Muzikale virtuositeit, een krachtige sound en een intense sfeer smolten samen tot een optreden dat zowel de doorgewinterde progfan als de nieuwsgierige festivalganger wist te overtuigen.
Hoewel veel ogen gericht waren op headliner Bring Me The Horizon, was Avatar voor ons zonder twijfel de kers op de taart van deze Graspop-zaterdag. Niet omdat de afsluiter minder presteerde, maar omdat de Zweden van Avatar simpelweg alles brachten wat wij zoeken in een liveoptreden: sterke songs, een indrukwekkende show en een unieke sfeer. Avatar transformeerde de festivalweide in een duister metalcircus waar geen ontsnappen aan was. Met hun explosieve mix van melodic death metal, groove metal en aanstekelijke meezingrefreinen zette de band een optreden neer dat van begin tot einde boeide. Onder leiding van de charismatische en geschminkte Johannes Eckerström stond het podium voortdurend in vuur en vlam.
Klassiekers werden moeiteloos afgewisseld met nummers van het recente Don’t Go in the Forest, terwijl het publiek gretig meeging in de energie en het spektakel. De horror- en circuselementen maakten de show visueel indrukwekkend, zonder ooit de muziek te overschaduwen. Avatar bewees opnieuw waarom ze tot de beste livebands van het moment behoren. Muzikaal strak, visueel verbluffend en met een podiumprésence die je geen seconde loslaat. Voor ons was dit hét optreden van de dag en misschien wel van het hele festival. Graspop bewees nog maar ééns waarom het overspoeld wordt door nederlanders, duitsers, fransen, zweden, italianen………..
