Op 19 december staat Rudeboy, de legendarische frontman van Urban Dance Squad, in Muziekcentrum Goedleven. Urban Dance Squad-klassiekers verzekerd, maar Rudeboy is ook volledig klaar voor het volgende hoofdstuk in zijn leven: Sons of The Culture Clash. Luminous Dash had een uitgebreide babbel met hem. Over het verleden, maar nog meer over de toekomst.
Tickets voor het optreden bekom je hier.
Dag Patrick, iedereen kent jou natuurlijk van Urban Dance Squad en nu ben je er met Sons Of The Culture Clash. Wat is het verschil?
Het verschil is dit: de eerste groep was een samenstelling van verschillende karakters die eigenlijk niet bij elkaar hoorden te zijn. De muzikale gedrevenheid om dingen te creëren was de hoofdlijn om met elkaar afspraken te maken en nieuw materiaal te bouwen. Deze groep ligt meer in de lijn van samen uit, samen thuis. Men heeft veel meer voor elkaar over en men luistert naar elkaar. Muzikaal is de lijn voor Sons Of The Culture Clash meer riff-georiënteerd, in plaats van samples als uitgangspunt te nemen en daarmee aan de slag te gaan. Dat moest ook wel, aangezien we te maken hebben gehad met het plotselinge, verrassende vertrek van een groepslid dat eigenlijk het dj-werk onder zijn hoede had.
De nieuwe naam komt van een Urban Dance Squad-nummer. Waarom precies dát nummer?
Dat nummer werd, net zoals alle andere nummers en titels, door mij alleen geschreven. Dus geen letter door de anderen van Urban Dance Squad. De credits werden onder de andere vijf verdeeld, omdat men met de valse punkbenadering kwam dat alles verdeeld moest worden. Anders hadden anderen in de groep minder credits gehad. Mijn ‘loyaliteit’ was in die zin misplaatst en het is een van de weinige dingen waar ik echt spijt van heb. Sons Of The Culture Clash dekt de lading nog steeds, daar niemand ons geluid heeft en het perfect verwoordt wat wij zijn, ook qua positie in deze wel heel erg lacklustre industrie.
Een nieuwe band, maar toch speel je nog de nummers van Urban Dance Squad. We nemen aan dat die periode en muziek gewoon in je DNA zit?
Alle nummers zijn door mij tekstueel geschreven en de lead vocals deed ik. Ik heb totaal geen verantwoording af te leggen aan de anderen van de oude groep. We zijn als Sons live een veel betere band dan de eerste, dus het wordt vanzelf duidelijk dat de groep bestaansrecht heeft. Dat anderen helaas te oud zijn om het op te brengen is niet ons probleem. Het is een simpele constatering dat wij dat niet zijn. De songs zijn voor ieder lid iets wat ze willen doen. Een aantal heeft zelfs les gehad van Tres Manos, die toentertijd nog niet gepensioneerd was (een taak die hij perfect heeft uitgevoerd en de vele loftrompetten schallen nog steeds). De leden zijn dus niet alleen fans, maar ze doorgronden het materiaal, wat overigens niet heel makkelijk is.
Over DNA gesproken. Onlangs verliet DJ DNA de band. Wat is er precies gebeurd?
Het is voor mij de derde keer dat hij een groep laat zitten. De eerste keer bij Urban Dance Squad. Daar vroeg ik hem terug uit pure frustratie, omdat de band als 4-piece vrij gezapig begon te klinken na Planet Ultra. De tweede keer bij League Of Xo Gentlemen, waar hij zowel de band liet zitten als het management en booking agency. Het verschil met de vorige twee keren is dat hij nu niet mij, maar de andere bandleden de schuld geeft van zijn vertrek. Iets wat totaal bezijden de waarheid is. De loyaliteit van de groep naar hem toe was juist enorm. Zo accepteerden de bandleden zelfs dat we door een verkeerde inschatting van zijn kant met een flinke schuld kwamen te zitten. Hij was op eigen initiatief meerdere keren alleen de studio ingegaan om aan de tracks te werken, zonder hierover met de rest van de band te overleggen. Uiteindelijk werden we geconfronteerd met een gepeperde rekening waar niemand rekening mee had gehouden.
Wat het extra wrang maakt, is dat DNA binnen de groep alle vrijheid en vertrouwen kreeg. Hij had niet alleen de ruimte om zijn eigen koers te bepalen, maar kreeg ook de volledige artistieke leiding over de opnames van wat onze nieuwe ep had moeten worden. Ik had veel vertrouwen in hem. Zoveel zelfs dat de andere bandleden mij aanvankelijk niet durfden te vertellen hoe de situatie werkelijk in elkaar zat.
Uiteindelijk, tijdens een vroeg telefoongesprek, had hij vele dingen aangekaart waarbij zaken wel erg eigenaardig werden verwoord, met name het kostenplaatje. Hij vond dat de groep hem niet begreep, dat hij op vele punten niet begrepen werd en dat ze hem eigenlijk dwarsboomden. Ikzelf hoorde dit zo aan en was toch in de waan dat hij wel bij zou draaien. Twee dagen daarna, net voor de show in DB’s Utrecht die wij uitverkochten, stuurde hij een mail naar de band dat hij eruit was. Ik neem aan dat de muziekjournalistiek altijd geïnteresseerd is in ‘dirt’ en dat hij zeker zijn verhaal zal geven. Ik moet uiteindelijk ook concluderen dat een man die zich niet goed voelt in een collectief het recht en de vrijheid heeft om de zaak te verlaten. Niemand zou moeten blijven voor de vorm of omdat dat een collectief uitkomt. In die zin was hij eerlijk. DNA is DNA. Hij zou een mogelijkheid kunnen vinden om zijn eigen band te hebben en daarmee het stuur in handen te hebben om zijn wil te volgen. Bij de Sons denk ik niet dat het voor hem werkt.
Je noemde de energie van Urban Dance Squad ooit “positive aggression”. Ben je nog altijd kwaad wanneer je op een podium stapt, of heb je die kwaadheid ondertussen gewoon leren gebruiken?
Dit is een misvatting van hoe men die uitspraak toen al zag. Ik bedoelde te zeggen dat rock-’n-roll nooit perfect is qua houding en gedrag (achterbaks gedrag naar het publiek toe is niet iets wat ik daaronder benoem). Een groep behoort vol elektriciteit te zijn en ook op een natuurlijke manier een soort weerbarstigheid te tonen. Het is een vorm van eerlijkheid. En voor het publiek nogal interessant om te aanschouwen. Zowel door het spel op het podium als door een bepaalde gecamoufleerde agressie, die eigenlijk meer getoond wordt in uitstraling en spelintentie, kan men dat waarnemen en voelen.
Wat niet wil zeggen dat er geen spelplezier is. Bij Urban Dance Squad was er vaak een conflict dat op het podium uitgevochten werd. Eenieder kon het op welke dag dan ook ergens niet mee eens zijn. Zelf voelde ik mij erg vaak alleen en liet dat ook merken via agressieve energie of frustratie. Op de meeste dagen waren we ook wel een eenheid, met de focus op het spel, muzikale afspraken of entertainment. De groep bestond uit totaal verschillende, schurende karakters en het leek weleens op een leefexperiment, uitgedokterd door professoren. Boos zijn was niet mijn uitgangspunt, maar uiteindelijk was ik altijd zo om frustratie en kwaadheid om te zetten in pure energie en dat is nog steeds zo.
Je hebt ooit gezegd dat een band twee dingen nodig heeft: “energy and danger”. Wanneer heb jij voor het laatst op een podium écht het gevoel gehad: shit, dit kan hier ontsporen?
Nooit. Bang ben ik niet, maar ik herinner me een Amerikaanse band die op een Belgisch festival na ons moest spelen. Toen vond ik het heel erg hoe het publiek hen behandelde. Er werd zelfs geschreeuwd dat ze nazi’s waren. Het liep zo uit de hand dat de band van het podium uitgejoeld werd. Ik voelde me er zo slecht over dat ik een knop omdraaide in mijn hoofd en weer het podium opliep. Ik nam de microfoon en begon met het publiek te praten. Ik kreeg ze zover dat ze de band smeekten om terug te komen. De band is dat tot op de dag van vandaag nooit meer vergeten.
Agressie is iets wat voor mij gewoon energie is. Ooit heb ik, na oeverloos beledigd te zijn, met mijn microfoon een paar keer iemand op zijn hoofd geslagen. In een uitverkocht Paradiso wilde een Engelsman eerst Tres vervelen en daarna mijzelf. Ik dacht dat hij hulp nodig had, maar hij probeerde mijn shorts naar beneden te trekken. Ik communiceerde kort met hem door te vragen wat er met hem aan de hand was, tot ik er genoeg van had.
Dit alles tot afgrijzen van mijn nieuwe Amerikaanse platenmaatschappij Arista, die juist was overgevlogen naar Amsterdam met PE-producer Hank Shocklee. Ze waren bang dat als ik zo doorging, ik in de VS op straat doodgeschoten zou worden mocht ik dit weer opnieuw doen. Ik verzekerde hen dat het wel zou meevallen. En zo niet, dan zou ik de gevolgen accepteren. Dit antwoord stelde hen niet erg gerust, maar de band werd getekend.
Je bent ondertussen 62. Waar haal je die krankzinnige podium energie nog vandaan om op een podium rond te razen alsof je 25 bent? Is dat training, adrenaline, woede of zit er ergens een geheime Rudeboy-batterij die wij niet kennen? En betaal je daar de ochtend erna ondertussen een prijs voor?
Wat niemand kon zien, was dat mijn persoonlijke plan om dit heel lang te doen veel arbeid vereiste. Ik heb zo 35 jaar lang mijzelf op een bepaalde manier van leven gestort met een focus die alleen gericht was op doorgaan. Ik zal waarschijnlijk op dat podium doodgaan of ik zal veel later andere muziek maken. Energie en kracht op een podium geven is gewoon de moeilijke weg. Ik had mijzelf al heel lang geleden deze route voorgesteld. I am the Poor Man’s Mick Jagger. Mick Jagger had één ding dat voor hem zou werken. Als zoon van een gymleraar en met de tengere, pezige bouw die hij had, kon hij het uitbouwen tot zelfs zijn 80ste jaar. Ik keek heel vroeger naar andere mensen die mij de weg wezen. Nu kijk maar naar één man: Mick Jagger. De rest van de frontmannen imponeren mij niet. Ik zit in dezelfde categorie. Of ik moet doodgaan door een hartaanval, wat ik mijzelf altijd voorhield: dat dat waarschijnlijk mijn lot zou zijn.
Ik eet anders dan andere mensen en heb totaal andere idiote routines. Het is niet alleen trainen meer, maar alles wat ervoor kan zorgen dat ik dit lang kan doen. Ik sta om 4:30 op doordeweeks en wacht in regen, kou en stilte tot de sportschool opengaat. Ik ben er eerder dan de mensen die hem moeten openen. Ze kennen mij daar en ik ben er berucht om. Er werd zelfs geopperd om mij de sleutel te geven, zodat de cliënten zeker wisten dat er iemand was die zich niet versliep en dus de deur kon openen.
Het eten is anders en spartaans, wat niet wil zeggen dat ik geen patat eet, maar ik ben er strategisch mee. Met de jaren verandert mijn intake gewoon en het trainen ook. Ik neem bij bijvoorbeeld krachttraining zwaar gewicht, maar ga er anders mee om. Cardio is van belang en dat separeer ik van gewichtstraining. Ik verander de dagen in de maand en zelfs de frequentie. Over ouder worden kan ik dit zeggen. Je voelt jezelf onoverwinnelijk tot een bepaalde leeftijd. Bij mij was het van 40 jaar tot 50 jaar. Wat daarna gebeurt, is dat herstel iets meer pijn doet, maar dat is het nieuwe normaal. Om te herstellen zijn er vele trucjes en uiteindelijk, met een beetje beleid en strategie, heb je dezelfde lichaamservaring als toen je veel jonger was. Het lichaam went tevens aan veranderingen, maar je moet er veel voor doen.
Over The Rolling Stones en Mick Jagger dit. Als men denkt dat Jagger zomaar iets doet, dan ben je in de aap gelogeerd. Zijn eetpatroon en routines zijn anders. Zelfs zijn schoenen zijn zo gemaakt voor het podium dat hij bij gladde vloeren en ondergronden niet uitglijdt. De moeite die hij doet, ziet de doorsnee fan niet. Ooit werd ik door de VPRO en de Volkskrant geïnterviewd, waarbij op een schampere manier de vraag werd gesteld hoe lang de Urban Dance Squad wilde doorgaan als UDS. Of wij de nieuwe Rolling Stones wilden worden, te oud en niet jong meer. Dit was ten tijde, nota bene, van Persona Non Grata, de derde lp, en de vraag was verre van respectvol. Implicerend dat we eigenlijk zouden moeten stoppen. Mijn antwoord was dat wij dat zelf bepalen en geen journalist.
Het was de periode dat de Rolling Stones meewarig werden besproken als opgewarmde lijken en oude mannen die eigenlijk nooit meer moesten optreden en moesten ophouden met platen maken. Iedereen beseft nu dat ze de nieuwe goden zijn op een pad waar nog niemand als groep zich begeven had en de frontman niet te verslaan is op het gebied van energie en zeggingskracht. The Joke’s on who again? Ik zie zelfs twintigers en dertigers al hopeloos oud ogen.
Ik ben altijd consequent geweest in mijn uitspraak dat het om de juiste redenen moet gaan om live muziek te spelen en te maken. Voor UDS was de consequentie van aparte muziek maken toevalligerwijs een bepaalde aanhang te krijgen. We wisten dat niet iedereen het goed zou vinden (en nog steeds niet). Het weerhield ons niet om geluid te maken. Roem en dergelijke overkomt je. Een grootverdienerspositie overkomt je. En zo hoort het te zijn. Mijn leeftijd spreekt nu boekdelen, want men ziet dat ik daarover nooit gelogen heb. Je moet hiervan houden om het te doen en men zal genoegen moeten nemen met het idee dat je niet altijd wint, zelfs als je behoort te winnen. Verlies is wat je moet accepteren en het besef dat deze wereld niet om eerlijkheid gaat. Hoe meer men dit begrijpt, hoe meer je ziet waar het werkelijk om gaat. Voor mij betekent het dat ik een leven heb dat een keuze is geweest en ik er een persoonlijke inhoud aan geef. Onthouden waarom je het doet en het gevoel van de eerste emotie onthouden is een must. Anders moet je dit niet doen. Je moet letterlijk gek zijn.
Je zegt dat je geen concessies wilt doen en dat roem naar jou moet komen, niet omgekeerd. Heeft Rudeboy daardoor kansen gemist en ben je daar stiekem ook trots op?
De band was als collectief niet zo intelligent om te zien wat werkelijk goed voor ze was. Ik kon mijzelf vrijwaren, aangezien Tom Ennis (een van mijn USA A&R’s) mij als eerste vroeg hoe ik het idee zou vinden om een jaar langer te blijven om Mental Floss For The Globe verder te promoten door opnieuw lang te touren. Met het verschil dat ze nu zeker wisten dat de kans groot was dat “we would break” (groot zouden worden). Ik antwoordde meteen met een ja. Na enige seconden, of zelfs minuten, vertelde ik hem dat hij een ander probleem had. “You have to ask the others.” De band had het nogal lachwekkende idee dat ze meer aan de Europese markt en fans tegemoet moesten komen. Enige leden hadden irrationele gedachten over de VS en Europa, iets wat tegenwoordig helemaal lachwekkend wordt omhelsd gezien de politieke situatie.
Mijn insteek en antwoord in die desbetreffende discussie in de Amerikaanse tourbus was dat als men zo’n hekel had aan de VS, men ook niet hier moest toeren. Wat was het nut om zoveel te ‘lijden’ op Amerikaanse bodem als je toch zoveel kritiek had op Amerika, terwijl platenmaatschappijmensen van ons hielden en ons werkelijk rijk wilden maken? “Let the record show that I do not agree with the group but the majority holds the opinion that it is better not to continue the Living Colour tour.” Een aantoonbaar lachwekkende ‘punkmentaliteit’ die moet verhullen dat men eigenlijk niet kon doorgronden wat je mogelijkheden qua muzikale en financiële vrijheden konden zijn. Mijn loyaliteit heeft mij in die zin niets gebracht.
Je hebt in de gekste periode van Urban Dance Squad zowat de halve muziekwereld zien passeren. Wie stond er ooit plots in jullie backstage waarvan jij dacht: wat doet dié hier in godsnaam?
Paul Simon en zijn zoon waren in de kleedkamer en bleven tot sluitingstijd bij ons in de kleedkamer, pratend met de drummer van UDS. Terwijl ik in een amicaal gesprek was met Joey Ramone, die nauwelijks kon geloven hoe ik dit alles deed zonder enige moeite. Dit was in The Cat Club in New York City.
David Bowie himself nodigde je uit om met hem op tour te gaan. Dat doet wat met een mens, neem ik aan?
David Bowie nam ons voor de Tin Machine in Paradiso, nadat hij Mojo gevraagd had om de meest brisante groep van Nederland. Mojo antwoordde: dat is maar één groep – Urban Dance Squad. Bowie vroeg of er al platen van ons waren zodat hij ze kon beluisteren. Mojo zei dat ze alleen live tapes, demo’s en radio-opnames hadden. Hij vond ze zo goed dat hij zei dat UDS de groep was die hij wilde hebben. In Paradiso spraken we minstens 3 keer met hem face to face, respectievelijk iedere keer zo’n 20 minuten, waarbij hij beweerde dat hij zeer vereerd was dat wij voor hem supportact wilden zijn. Voor de show kwam hij persoonlijk naar ons toe in een smetteloos wit shirt en zwarte pantalon om de hele show te aanschouwen. Daarna werd het zeer surrealistisch. Weer bedankte hij ons en vond de show geweldig. Waarbij hij ons opnieuw bedankte voor een geweldige show en Tres Manos de onsterfelijke woorden sprak, bedeesd maar respectvol: ‘’Well it is the other way around actually‘’. Bowie was een man die constant op zoek was naar de nieuwe juiste sound en ontwikkeling. Ik hield van hem. Als jongen en als man. Hetzelfde gold voor Sinéad O’Connor, maar dat is een ander verhaal.
Heb jezelf idolen en kijk je naar idolen op?
Ik heb vele groepen die ik koester in mijn hart. Bands die de meeste mensen niet echt kennen, alleen kenners. Het heeft geen zin om ze op te noemen.
Op 19 december staan jullie in Muziekcentrum Goedleven in Gent. Heb jij een persoonlijke geschiedenis met Gent of de Gentse muziekscene? En welke Gentse artiest of band zou je vandaag zonder aarzelen uitnodigen voor een muzikale botsing op het podium?
Gent is vaak goed voor mij geweest. Wim Reygaert en Pieter M. Dierickx zijn mijn broeders. Drums Are For Parade is een van de beste groepen om in te zitten en mee te maken te hebben. Mijn broeder Wolf Vanwymeersh is een broeder en dat geldt voor de hele groep die bekendstond als Elefant. Boskat zijn mijn broeders. Tim Vanhamel is een broeder en dat geldt voor de hele crew van Millionaire. Pieter-Paul Devos is een broeder en om de dooie dood niet bang. Verder zijn de oldschoolers als Mauro Pawlowski de mensen die onvergetelijk zijn en het leven mooi maakten met hun genialiteit. Goede gast ook.
Het wordt een unieke show in België. Verkoop jezelf en vertel waarom mensen moeten komen kijken.
I got nothing to sell, only to give. Je komt of je komt niet naar de show. Mijn groep will do damage.
Wat vind je het leukst: een kleine, donkere, zweterige club met 300 man, of de MainStage van Pinkpop met 30.000? En waarom?
300 man. Onverslaanbaar.
Je hebt wereldroem geproefd, Amerika lag even open, je hebt enorme podia gezien. Waarom staat Rudeboy al die jaren later nog altijd met evenveel vuur in een klein zaaltje in Gent? Wat vind je daar dat je op zo’n gigantische MainStage nooit zult vinden?
Ik vind mijzelf op dat podium.
Stel dat er in Goedleven één 18-jarige staat die nog nooit van Urban Dance Squad gehoord heeft. Welk nummer moet hem na drie minuten doen denken: what the fuck was déze band?
Hmm… I think STEP OFF.
Naar welke plaat ben je nu aan het luisteren?
Ik luister naar vele platen, maar niet naar Oscar And The Wolf. En zij zullen niet naar ons luisteren. Te groezelig. Er zijn vele platen waar ik naar luister. Een voorbeeld is Plosivs.
Facebook – Instagram
