Home Grensverleggers FLESH & FELL

FLESH & FELL

by Nel Mertens

Op vrijdag 17 augustus opent hij om 13.20 uur met Flesh & Fell de Synth Scene op W-festival: Pierre Goudesone van Flesh & Fell , maar ook de man achter  Goudi, Speaking T en tevens ook producer. Een zwoele vrijdagnamiddag in Brussel, enkele drankjes en twee terrasjes later werd het me nogmaals duidelijk dat ik 10 jaar te laat geboren werd. De affiche van W-festival bevestigt: I was too young in the eighties and missed the best. Gelukkig zijn er artiesten zoals Pierre die gewoon van geen ophouden weten !

Bij jullie start in de jaren 80 lag het al vast dat jullie een blijvende waarde binnen de new wavescene zouden worden. Jullie scoorden met de nummers Emma (de Hot Chocolate-cover), The Wind en Hunger , die al snel als cultsingles beschouwd werden. Jean-Marie Aerts (van TC Matic) heeft wellicht voor jullie een belangrijke rol gespeeld aan het begin van jullie muziekcarrière?
Toch wel, ja, de eerste maxi The Hunger heeft hij geproducet en daar was onmiddellijk veel aandacht voor. Je geraakte het in die tijd ook niet zomaar kwijt. Er was niemand in geïnteresseerd, zoals altijd. Maar met Play It Again Sam (PIAS) werd toen een distributiedeal gesloten en toen is de bal aan het rollen gegaan. PIAS was een label van o.a. Kenny Gates en Michel Lambeau. Ze hadden eerst een platenwinkel in Brussel, maar Kenny was oorspronkelijk van Engeland en had daar ook behoorlijk wat connecties. En toen kregen we plots een review in de NME. Dat was bijna nooit gezien, zeker niet voor een Belgische band. Maar of het nu goede kritiek was… ik dacht het niet eigenlijk… Ik denk dat het zoiets was als ‘The Gang Of Four is alive and kicking in Belgium.’

Ondanks het feit dat Flesh & Fell 23 jaar ‘stil lag’, daalde jullie populariteit in al die jaren nauwelijks. Jullie  behielden de fans. In de jaren negentig werden jullie nummers vaak gedraaid in new beatclubs en jullie nummers werden ook door nieuwe generaties online beluisterd.
Ja, onze muziek werd ook opgevist in de new beat scene. Het was onze eerste maxi, denk ik,